Opus Nostrae Redemptionis

More than a prayer of thanksgiving...

2010-10-10T12:27:00.000+08:00

28th Sunday in Ordinary Time

Ten lepers approached the Lord. All ten were healed from their leprosy but only one came back to offer gratitude and praise. Jesus made him an example for all.

Gratitude is a very important attitude for all of us. Gratitude is the only appropriate disposition we can have before the Lord. What does it mean to be truly grateful to God?

As a sign of our gratitude to God we can choose to offer a prayer of thanks, or a mass of thanksgiving or even a part of our treasure but ultimately what God wants is an offering of ourselves.

In the first reading, Naaman was healed from his leprosy by taking a bath in the river Jordan. Gratefully Naaman offered gifts to Elisha but Elisha rejected them. So Naaman promised, “I will no longer offer holocaust or sacrifice to any other god except the Lord.” Naaman understood that it was not gifts that Elisha wanted but his profession of faith, his very life.

And so, during the offertory of the mass when we offer money for the collections we do not only offer money but our offering invites us ultimately to offer ourselves. Kitang-kita ang paanyayang ito kapag nagmimisa sa barrio, lalu na sa liblib na lugar. Pagdating ng pag-aalay, yung magbababoy ang alay, baboy. Yung magmamanok ang alay, manok. Yung magugulay ang alay, gulay. Malinaw na malinaw na ang kanilang alay ay simbulo ng kanilang sarili.

Being grateful to God entails more than our prayers of thanksgiving, more than the offering of what we have. Genuine gratitude to God demands an offering of ourselves, a surrendering of our time, talent and treasure for selfless service, a profession of faith to a generous God.

Pilipino, kaya mong maging santo!

2010-09-28T17:51:00.002+08:00

Memorial of San Lorenzo Ruiz and Companion Martyrs

Ang Pilipinas ang kaisa-isang Katolikong bansa sa Asya. Yan ang sinabi ni Pope John Paul II nung dumalaw siya sa Piipinas noon 1995. Yan din ang ating ipinagmamalaki. Kaya lang may bahid ang pananampalatatayang ito dahil sa buong mundo isa ang Pilipinas sa itinuturing na pinaka-corrupt na bansa. How ironic that the only Catholic nation is Asia is also one of the most corrupt country in the world.

Hanggang kelan tayo mananatiling ganito? Patakaran na nga ba talaga ang pandurugas at paglalagay para umusad ang mga proseso ng gobyerno? Hindi na nga ba mawawala ang kahirapan? Maiiwan at maiiwan na lang ba tayo ng mga kapitbahay nating bansa? Wala na ba talagang pag-asang magbago?

Sa kapistahan ng isang Santong Pilipino, si San Lorenzo ng Maynila, pinapaalala sa ating lahat na walang imposible sa biyaya ng Diyos. Sa pagdiriwang natin ngayon tila baga sinasabi sa atin ni San Lorenzo, “Kung nakaya ko kaya nyo rin. Pilipino, kaya mong maging santo.” Pilipino, kaya mong magbago. Tulad ni San Lorenzo, kaya mong ialay ang iyong buhay para sa Diyos. Kaya mong maging tapat at matuwid. Kaya mong ibigay ang lahat para sa mabuti. Kaya mong magsakripisyo para sa tama. Kaya mong panindigan kung ano ang totoo. Pilipino, kaya mong magbago. Pilipino, kaya mong maging santo.

San Lorenzo, ipanalangin mo kami. Ipanalangin mo ang lahat ng Pilipino. Ipanalangin mo ang Pilipinas. Ipanalangin mong pangatawanan namin ang aming pananampalataya upang tulad mo maranasan namin ang tagumpay ng pagpapala ng Diyos.

Let us not be indifferent.

2010-09-28T17:49:00.001+08:00

26th Sunday, Ordinary Time

What was wrong with the rich man in the gospel today? Why was he sent to the netherworld where he was in torment? What was his sin? Is it a sin to be rich? Is it a sin to be wealthy?

We all know that wealth per se is not bad. It is not a sin to be rich. But to be blind to the poverty of others because one is rich, to be blind to the misery of a neighbor because one is comfortable, to be blind to the deprivation of others because one is abundant that is a sin. Riches, comfort and abundance can make one self-centered and unconcerned. Dahil masagana, mayaman at komportable, wala nang pakialam sa kapos, sa mahirap at sa nangangailangan. Pero hindi lang mayaman ang puedeng maging bulag. Lahat tayo, mayaman o mahirap, kailangan nating magbantay baka manhid na tayo sa pangangailangan ng ating kapwa, baka wala na tayong pakialam.

Today is the anniversary of the sad tragedy that the typhoon “Ondoy” brought to us. Many lives have been devastated by this tragedy that until today, one year after the disaster, many are still striving to build their lives. If there is one lesson that we should learn from “Ondoy” that is indifference to nature means destruction to all of us. It is our tragedy not to be concerned and considerate of our environment. We have to be convinced that to take care of the environment is to take care of ourselves. If this is true in terms of the environment, so much more when talk about out relationship with our neighbor: to take care of the weak, to take care of the miserable, to take care of the needy around us is to take care of ourselves. This is the message of the gospel today. Kailangan nating matutunan na ang kawalan ng pakialam sa mga kapos, sa mahirap at nangangailangan ay trahedya para sa ating pananampalataya, isang trahedya para sa ating pagiging tunay na Kristiyano.

Let us not be indifferent. Let us not be unconcerned. Let us not be apathetic to the needs that exist around us because to do so is to invite our ruinous denouement.

Will you?

2010-09-07T19:32:00.000+08:00

Will you be my hand

to share, to serve, to give

caress the wounded, the sick

comfort the weak

Will you be my eyes

to see, to search, to recognize

seething pain and poverty

bringer of justice and peace

Will you be my feet

to go, to journey, to reach out

seek the lost, the strayed

light along the way

Will you be my tongue

to speak, to teach, to inspire

enflame the mind, the heart

commitment and service, begot

Will you be my arms

to support, to protect, to embrace

uplift the lowly, the down-trodden

ease the burden

Will you be my heart

to forgive, to accept, to save

throbbing for love, for union

hungry for reconciliation

Will you be me

my life, my will, my fidelity

my presence, my servant, my priest

11 years in the priesthood... Happy Birthday, Mama Mary! Thank you, Lord!

The Dangers of Possessions

2010-09-04T22:07:00.000+08:00

23rd Sunday in Ordinary Time

Jesus said, “Everyone of you who does not renounce all his possessions cannot be my disciple.”

Possessions when shared and used according to the will of God are good. But when we allow our possessions to possess us, then possessions become dangerous. The words of Jesus in the gospel today remind us of the dangers that possessions can bring.

1. Possessions can give us false security.

When one has everything one needs, one feels safe, secured. One is not in want. One is not in need. One is self-sufficient. One is independent. But like every material thing, this security is fleeting. This security does not last. This security can be gone with a flick of a finger; an unfortunate accident, or theft, or unexpected loss. Possessions will not always be with us. They cannot be with us beyond the grave. Happiness does not necessarily come with wealth. Contentment does not automatically come with abundance. No amount of material riches can secure for us eternal life.

2. Selfishly holding on to material possessions can isolate a person from God and from the community.

An abundance of possessions would need an amount of defending. And so comes gated homes, high rise walls, security guards, cctv’s, sniffing dogs, guns and more defensive barriers that block off possibilities for relationship, community life and interaction. Material wealth makes one believe that one needs nobody, not even the Lord. Material possessions make one distrust other people who seemed out to get what one has. Possessions can make one alone, isolated and lonesome.

My dear friends, there is bad news and good news here. The bad news is no one is exempted in facing these dangers. These dangers are all around us. But the good news is we can overcome them. We can fight them. We can win over them by looking at our possessions as gifts and graces from the Lord and using them according to his will.

Sa madaling sabi, huwag hayaang maghari-harian ang inyong ari-arian. Tayo ang may-ari. Kaya’t gamitin natin sa paraang makakabuti sa atin, sa paraang ayon sa kalooban ng Diyos.

Hindi lahat ng madali ay mabuti.

2010-08-23T08:50:00.001+08:00

21st Sunday, Ordinary Time

Kung papipiliin ko kayo: mahirap na daan o madaling daan? Sigurado ako pipiliin ninyo ang madaling daan. Kung papipiliin ko kayo: maluwag na daan o makipot na daan? Sigurado ako pipiliin ninyo ang maluwag na daan. Natural sa atin na piliin kung ano ang madali. Maging sa gawain man o sa pagpapasya sa buhay. Natural sa atin na maghanap ng short cut para mapabilis. Para hindi na mahirapan. Pero may paalala si Jesus sa ating ebanghelyo ngayon. Sabi niya, “Pagsikapan ninyong pumasok sa makipot na daan. Sinasabi ko sa inyo marami ang magpipilit na pumasok ngunit hindi makpapasok.” Hindi lahat ng madali ay mabuti. Easy is not always good.

Noong August 10 namatay ang isang paring malalim ang naging papel sa aking pagkapari - si Fr. Albert Meerschaert. Si Fr. Albert ay isang Belgian CICM missionary. Una siyang naging misyonero sa China. Nung naging malakas ang communist revolution pinatalsik mula sa China ang lahat ng mga misyonero. Kaya noong 1947 napunta siya ng Pilipinas. Naglingkod una sa Bayombong, Nueva Viscaya. Tapos pinadala sa Lipa, Batangas. Noong 1953 inilagay sa San Carlos Seminary sa Makati. Sa seminaryo, si Fr. Albert ay naging rector, prefect of discipline, professor, pero higit sa lahat spiritual director at confessor sa mga seminarista at sa mga pari’t obispong patuloy na bumabalik sa kanya. Hanggang magretiro siya noong 2004. Hindi na umuwi sa Belgium. Piniling manatili dito sa Pilipinas. Hanggang magkasakit at mamatay nitong August 10. Si Fr. Albert ay 95 years old; 51 years sa seminary; 71 years sa pagkapari. Fr. Albert was God’s grace to us.

Para sa akin si Fr. Albert ang halimbawa ng pagtahak sa makipot na daan. Kung pinili lang niya ang madali at maluwag na daan, hindi sana niya iniwan ang mayamang Europa para maging misyonero dito sa Pilipinas. Kung pinili lang ni Fr. Albert ang madali at maluwag na daan hindi sana siya nagtiyaga ng 51 taong paglilingkod sa iisang lugar lamang. Bagkus pinili ni Fr. Albert ang malayo sa kanyang sinilangang bayan; pinili ang maglingkod sa isang maliit na bansang Pilipinas; pinili ang magturo sa mga seminarista, magpayo at magpakumpisal.

Noong August 16 nagalay ng misa sa San Carlos Seminary para kay Fr. Albert. Napakarami naming paring dumating. Napakaraming monsignor. Merong mga obispo. Meron ding arsobispo. At lahat kami iisa lang ang laman ng puso - pasasalamat. Salamat dahil may isang taong hindi pinili ang madali at maluwag na daan. Salamat dahil may isang taong pinili ang makipot na daan ng pagsasakripisyo, paglilingkod at pagtiyatiyaga hanggang wakas. Fr. Albert chose the “narrow gate” of sacrifice, service and perseverance.

Mga kapatid, wala pong masama kung maghanap tayo ng mga paraan para maging madali at maginhawa ang ating buhay. Pero tandaan po natin na hindi lahat ng madali ay mabuti, dahil hindi lahat ng hirap ay masama. Ang hirap na dulot ng pagsasakripisyo dahil sa pagmamahal, ang hirap na dala ng wagas na paglilingkod at ang hirap na kasama ng pagityatiyaga upang maging tapat hanggang wakas ay mga hirap na magdudulot ng katuparan ng kabutihang loob ng Diyos sa atin at sa ating mga mahal sa buhay.

San Roque, Patron of the Barangay

2010-08-23T08:49:00.000+08:00

When he was 20 years old San Roque undertook a pilgrimage to Rome. And while in Italy he faced the harsh reality of a plague. There he took care of the infected and cured many of them until he himself caught the disease.

Then as today, pilgrimages were done as a sign of penitence, or asking for a particular favor from God. In other words with pilgrimages come blessings and graces. But in the case of San Roque, his pilgrimage to Rome brought him disease. In seeking for grace, San Roque found illness. What a disheartening journey it could have been for San Roque.

Yet in the mysterious ways of God, it was precisely in San Roque’s care for the sick that made him unwell, that he found his mission. It was in giving himself totally to the sick unmoved by the possibility of getting inflicted himself that Roque became San Roque. There he found holiness; he found sainthood.

It is an unfortunate fact that many people lost their faith because of illness. Being afflicted by disease, especially when sudden and/or terminal, has caused many people to get angry with God, to turn away from the church and to give up prayer altogether. San Roque is a witness to the contrary. We may not fully understand the mystery of sickness in our won lives and in the lives of our loved ones but its power can never be greater than the unconditional love of God. Mysterious too are the ways of the Lord.

We ask the intercession of San Roque, that as we face the finitude of our bodies brought about by illness and disease, we may continue to hold on to the infinite love of the Father; that as we struggle with the limitations of human life we may find consolation and strength in the limitless bounds of eternal life. Amen.

TUXfiguration

2010-08-03T13:28:00.000+08:00

Oo na.

2010-06-26T13:11:00.000+08:00

13th Sunday, Ordinary Time

If we do not know how to say NO, half-done is our YES to God. Kung hindi tayo marunong humindi, hindi kumpleto ang oo natin sa Diyos.

Lahat po tayo ay inaanyayahang sumunod sa Diyos. Makinig sa kanyang salita at isabuhay ang kanyang mga utos. At kapag sumang-ayon tayo sa paanyayang ito kailangan nating humindi sa mga bagay-bagay, kahit sa mga taong pipigil sa atin sa landas na ito.

Nung sumagot ako ng oo sa Diyos na magpari, kasabay nun ay ang paghindi sa pag-aasawa at sa pagkakaroon ng sariling pamilya. Hindi dahil mahirap ang may asawa. Hindi dahil ayaw kong magkaroon ng sariling pamilya. Hindi dahil napag-iwanan na ako ng panahon. Bagkus, magiging ganap lamang oo sa pagkapari kung hihindi sa pag-aasawa at sa sariling pamilya.

Nung sumagot ako ng oo sa paanyaya ni Cardinal Sin na maging parish priest ako sa kauna-unahang pagkakataon halos sampung taon na ang nakalilipas, kailangan kong humindi sa pag-aaral sa Roma. Hindi dahil ayaw kong mag-aral sa ibang bansa. Gusto ko nga eh. Kaya lang, kailangan kong humindi upang matupad ang nais ng Diyos para sa akin.

We need to learn to say no firmly if we want our yes to God to be full. Sometimes we are saying no to something good, but we still say no because saying yes to God is better, actually it’s the best.

Mga kapatid, sabi ni Hesus sa ebanghelyo ngayon, “Ang sinumang nag-aararo at palaging lumilingon ay hindi karapat-dapat sa paghahari ng Diyos.” Ang sinumang mag-oo sa Diyos at hindi marunong humindi sa mga hindi maka-Diyos ay hindi karapat-dapat sa paghahari ng Diyos. Huwag ng magpaikot-ikot. Huwag ng pagpaligoyligoy. Huwag ng lumingon-lingon. Huwag ng magdalawang isip. Huwag matakot. Dinggin ang paanyaya ni Hesus. Oo na. Sumunod na sa kanya.

Pasasalamat at Paglilingkod

2010-06-12T23:42:00.000+08:00

11th Sunday, Ordinary Time

There are numerous ways to express gratitude. Maraming paraan ng pagpapasalamat. Ang pinakamadalas nating ginagawa ay ang magsabi na tayo ay nagpapasalamat. Sa mga hindi makapagsabi, isinusulat; nagpapadala ng thank you card o ng thank you letter. Yung iba naman nagbibigay ng tribute o parangal bilang pasasalamat o nagbibigay ng regalo. Nung kami ay nasa Fatima, nagpunta kami sa isang museum kung saan naka display ang lahat ng mga iba’t ibang regaling pinadala sa Fatima bilang tanda ng pasasalamat. Merong korona, singsing, kwintas, rosaryo, kalis, monstrance at marami pang iba. At sabi sa amin marami pa raw ang nakatago sa bodega.

Sa ebanghelyo natin ngayon, nakita natin ang isang mahalagang paraan ng pagpapasalamat. Habang nasa isang salu-salo si Hesus, isang babae ang lumapit sa kanyang paa. Hinugasan ito ng kanyang luha. Pinunasan ng kanang buhok. Hinalikan at binuhusan ng pabango. Ito ay tanda ng malaking pasasalamat dahil sa pagpapatawad para sa isang malaking pagkakasala – pasasalamat sa pamamagitan ng paghuhugas ng paa. Alam natin na hinugasan din ni Hesus ang paa ng kanyang mga alagad. At sa pagkakataong iyon nalaman natin na ang paghuhugas ng paa ay isang paanyaya na maglingkod tulad ng paglilingkod ni Hesus. Kaya ang paghuhugas ng paa ni Hesus sa ebanghelyo ngayon ay isang pasasalamat ng babae sa pamamagitan ng paglilingkod.

Mga kapatid, ilang beses man nating sabihin sa Diyos ang pasasalamat natin, osna tanda ng pasasalamat natin sa Diyos ay ang buong pusong paglilingkod sa Diyos, buong pusong paglalaan ng oras, ng kakayahan, kahit ari-arian para sa Diyos.

Idalangin natin sa Diyos na ang ating pasasalamat ay umusbong sa paglilingkod at ang ating paglilingkod ay pagtibayin ng ating pasasalamat. Amen.

A robe, a ring and a pair of sandals

2010-03-14T17:25:00.001+08:00

A fine robe, a ring and a pair of sandals. These were the things the father gave his repentant son upon returning from wasting his life and what he had. These also represents what God offers us when we open our hearts to his boundless mercy and take seriously the path of conversion.

The robe clothes us with the power of God. Sin weakens us. Sin weakens our will to turn away from it, to choose what is right, what is true, what is good. Sin make us content of living in sin, on the mediocrity of accepting that we can never be out of the clutches of sin. God’s mercy empowers us. His mantle of grace is our strength to burst out from the chains of sin and bad habit in order to choose what is good and right according to the will of God.

The ring celebrates our identity. Sin blinds us. Sin makes our vision selective and limited. We only see ourselves, what we want, what gives us pleasure, comfort, convenience, gratification. We forget who we really are in the eyes of God. The ring reminds us who we really are before God – that we are sons and daughters of God. We are not slaves of sin, nor legions of evil. We do not walk in darkness. Rather, we are children of the light. We are God’s beloved children.

The sandals bring back direction. Sin makes us loose our way. It leads us astray. By putting on sandals, God returns us to the right direction and guide us on the way the leads to him.

These are what awaits us in the bosom of the Father - to be robed with God’s power, ringed with our divine childhood and sandaled with direction on the right path.

The Father waits… ready to run with a forgiving embrace and an accepting kiss. Come!

Mapalad

2010-02-14T10:30:00.000+08:00

6th Sunday, Ord. Time, Cycle C

Mapalad ang mga dukha! Mapalad ang mga nagugutom! Mapalad ang mga tumatangis! Mapalad ang mga ipinagtatabuhayn, kinapopootan at inaalimura! Mga kataka-takang salita mula kay Jesus sa ebanghelyo ngayon. Hindi madaling maintindihan.

Paano naging mapalad ang mga dukha? ang tumatangis o nalulungkod? Paano naging mapalad ang gutom? ang itinataboy, o kipopootan, o inaalimura? Ang mga ito ang ang ayaw natin, ang iniiwasan natin, hangga’t maari. Sino ba ang may gusto maging mahirap? Ang magutom? Sino ba ang may gustong malungkot? Ang ipagtabuyan, o kapootan, o alimurain? Wala naman. Ayaw natin dyan sa mga iyan.

Pero ang paala-ala sa atin ni Jesus, kahit sa gitna ng mga pagsubok na ito, kahit sa pinakamabigat na suliranin o pinakamalaking problema, may pagpapala pa rin kung may pananalig sa Diyos. Sa gitna ng kahirapan, ng gutom, ng kalungkutan, ng poot, may biyaya pa rin kung umaasa pa rin sa Diyos. Dahil ang kaligayahan at biyayang nagmumula sa Diyos hindi kayang nakawin ng kahit na anung hirap at pagsubok.

Of course, one can be happy by being rich, satisfied, fulfilled, having no enemies and enjoying a good reputation. But without God, this happiness is skin deep, fleeting, temporary. Only with God can there be lasting happiness that no poverty, no grief, no hunger, no hatred, no slander or bad name can upset.

The Cost of Awesome

2010-02-14T10:16:00.000+08:00

New Zealand is, as they say it down there, awesome! Here's why in my opinion. The quarantine is strict. All food, camping gears and wood items have to be declared (mahirap na nga naman baka mapasukan sila ng peste at maapektuhan ang kanilang mga baka at tupa). They check baggages thoroughly (mukhang totohanan, hindi kunwakunwari lang). Light traffic always (as in always, ang heavy traffic sa kanila, maluwag sa atin hehe). It’s quiet. It’s clean. Less population (4 M sa buong NZ; eh dito sa Metro Manila pa lang 12 M tayo). Less cars on the streets. Strict traffic rules. No blowing of horns. Implemented speed limits.

Summer is sunny there but with cool breeze; comfortable. Dense forests. Rolling hills. Clean streams. Running rivers. Liveable cities. Amazing lakes. Numerous, huge parks. Never ending horizon. Amazing long white cloud. Photogenic view, 360 degrees. Managed logging. Mouth watering lamb chops. Heavenly steaks. Cadbury ice cream. Fresh strawberry ice cream. Juicy cherries and berries.

Low-profile politicians (mangayari kaya yan sa Pinas, hay). Vibrant community of Filipinos. Supportive “super” friends. Subsidized education. Effective public health care. Well maintained public utilities. Family friendly picnic and rest stops. Less high rise buildings (kasi daw matatabingan ang view, wow). Reward for hard work. Great future for the family, for the children.

At what cost? Leaving one’s motherland; the land of one’s birth and childhood, of family and friends; the comfort of memories, of familiar voices and faces.

Setting aside the land of lechon, kare-kare and bistek; the land of talangka, alupihang dagat and suwahe; the land of chicharong bulaklak, kwek-kwek, balut and one day old chick; the land of turo-turo, buy one take one burger and Jollibee; the land of ukay-ukay, Greenhills, Quiapo and SM.

Leaving behind the land of "kamusta na," "saan punta," and "mauna na ko" (or the English equivalent “I’ll go ahead”, tayo lang ata nagsasabi nun); the land of “mano po,” of “po” and “opo.”

Saying goodbye to the land of Senor Nazareno, Sto. Nino, Simbang Gabi, of holding hands while singing the Ama Namin.

Sacrifice is the cost. For the fulfillment of a personal dream. For prosperity. For advancement. For development. For the money. For a change in environment. For a new perspective. For escape. For comfort. For peace and quiet. For the family. For a brother. For a sister. For Inang. For Amang. For the children. For something that every Filipino should have but Pinas cannot offer. For a better life. For a new lease in life.

Sa Macapagal family, sa “super friends,” sa lahat ng Pilipinong nakilala ko sa New Zealand, “the land of the long white cloud,” saludo po ako sa inyo. Maganda nga ang buhay dyan, pero hindi madali! God be with you always!

Ang Bituin sa Paglalakbay

2010-01-02T18:01:00.004+08:00

Solemnity of the Epiphany of Our Lord
January 3, 2010

Kung babalikan natin ang kuwento ng Pasko may mahahalagang paglalakbay ang nangyari.

Noong Simbang Gabi, narinig natin ang tungkol sa paglalakbay ni Maria at ni Jose. Naglakbay sila patungong Bethlehem. Gabay nila ang pagpapakita ng anghel at ang tinig na nagsabi ng plano ng Diyos para sa kanila.

Noong bisperas naman ng Pasko, narining natin ang tungkol sa paglalakbay ng mga pastol. Naglakbay sila mula sa kanilang pastulan patungong sabsaban kung saan naroon ang Kristo, kasama ni Maria at Jose. Tulad ni Maria at Jose, gabay ng mga pastol ang pagpapakita ng anghel at ang tinig na nagsabi tungkol sa pagdating ng hinihintay nilang tagapagligtas.

Ngayon naman, narinig natin ang tungkol sa paglalakbay ng mga pantas, o ng mga mago, o tinatawag nating Tatlong Hari. Naglakbay sila mula malayong lupain, patungong Bethlehem kung saan natagpuan nila ang isang sanggol sa sabsaban. Gabay nila ang isang maningning na bituin. Walang nagpakitang anghel. Wala ring tinig na nagsabi kung ano ang plano ng Diyos. Ang tanging hawak ng Tatlong Hari ang pananampalataya sa kahulugan ng pagsikat ng isang natatanging bituin.

Sinasabi na ang buhay ng tao ay maituturing na paglalakbay. Kung gayon isang bagong paglalakbay ang ating nasimulan sa pagpasok ng isang bagong taon. At sa paglalakbay natin sa buhay na ito, mas katulad ng sa atin ang paglalakbay ng Tatlong Hari kaysa sa paglalakbay ng mga pastol, ni Maria at Jose. Sa paglalakbay natin wala namang nagpapakita sa ating anghel at wala rin namang tinig na nagsasabi kung ano ang plano ng Diyos sa atin. Pero merong liwanag, merong bituin – ang liwanag na nagmumula sa salita ng Diyos, sa turo ng simbahan at sa biyaya ng mga sakramento. Ito ang nagnining nating bituin.

Huwag po tayo maghanap ng mga anghel na magpapakita sa atin, o maghintay ng tinig na galing sa langit na magsasabi sa atin kung anong gagawin natin. Nasa atin na ang mga bituing magliliwanag sa daan ng ating paglalakbay – ang liwanag ng salita ng Diyos, ang liwanang ng turo ng simbahan, at ang liwanag ng biyaya ng mga sakramento.

This 2010 let us all resolve to love more the word of God. Let us resolve to learn more about the teaching of the Church. Let us resolve to understand and celebrate more meaningfully the sacraments. These are the stars that will illuminate our journey of faith.

Remember and Learn: Lessons for 2010

2009-12-31T14:10:00.000+08:00

December 31, 2009

Today is the last day of 2009. A year has passed. A new one is about to begin. This is a good time to look back, to remember and pocket lessons before embarking full speed into a new beginning.

Three people, I remember this year. I remember them because they passed away. And through their passing, I have learned important lessons that I want to share with you tonight; lessons that can help us have a great new start for the coming year.

This year we saw the passing of Micheal Jackson. I am not really a fan, but his music has become a kind of soundtrack for my youth and childhood. I cannot go back to my elementary days without remembering how I wore tattered clothes and used ketchup for fake blood, in order to dance to the iconic “Thriller.” His passing kind of took away the soundtrack of my childhood and youth. In his death, I learned that no amount of fame and wealth can prepare us for death. Not popularity. Not money. Nothing of this material world can prepare us for what lies beyond this life. So what prepares us for death? What prepares us for the life the goes beyond this material world?

This year too, I witnessed the passing of Tatay Sisong. Tatay Sisong is the father of Fr. Gilbert Dumlao. During the funeral, Fr. Gilbert in his homily talked about the unconditional love that Tatay Sisong showered upon his family. When the “Our Father” was sung, the family of Fr. Gilbert held each others hand and the mother went out of the pew, walked in front of the coffin and touched the coffin as if holding Tatay Sisong in her heart. All of us who saw what happened had tears in our eyes. At that moment, I said to myself, this family will overcome this trial in their life, for Tatay Sisong has left a deep and strong foundation of love for his family.

Lastly, only early this week, Nanay Dada passed away. Only yesterday, Nanay Dada was cremated and interned in Manila Memorial Park. I celebrated mass at her wake last Tuesday. Nanay Dada is the yaya of a friend. She has been with her family for 50 years. Nanay Dada chose not to get married. She chose to stick out with the family until she became family. Nanay Dada was truly an example of faithfulness.

Fame and fortune cannot prepare us for death, love and fidelity do. These are values that are also found in Mama Mary, whose solemnity we celebrate today. Love and faithfulness offer us life beyond what this world can give. Love and faithfulness are gifts that thieves cannot take from us, that moths cannot destroy. These are values that last. Love and faithfulness are lessons that we bring into 2010, because these are that will truly make our new year happy.

Sakripisyo ang Tanda

2009-12-18T21:34:00.000+08:00

December 18, 2009

Si Jose, pangarap bumuo ng isang simpleng pamilya kasama si Maria. Pero buntis is Maria, nagdadalantao. Hindi siya ang tatay. Puede niyang ipagkanulo si Maria dahil sa nangyari, pero minabuti niyang hiwalayan ng tahimik upang hindi mapahiya at hindi maparusahan. Subalit pagkatapos maunawaan kung ano ang plano ng Diyos para sa kanya at kay Maria, tinanggap niya si Maria upang maging kanyang asawa. Isinakripisyo ni Jose ang kanyang plano upang tuparin ang plano ng Diyos. Hindi dahil sa sariling kakayahan ni Jose, kundi dahil kumilos ang Diyos sa kanya. Sakripisyo ang tanda na sumasaatin ang Diyos.

Nitong nakaraang buwan nakilala natin ang isang Efren Penaflorida, siya ang CNN Hero of the Year. Pinili siya mula sa sampung finalists. Tiningnan ko yung sampung finalists ng CNN Hero of the Year. Yung isa ay driver ng bus; araw-araw 9:30 ng gabi pupunta siya sa isang lugar para magpamigay ng pagkain. Yung isa naman ay bartender; nangangalap siya ng pondo sa bar para ipampagawa ng balon o ng poso para sa mga hirap sa malinis na tubig. At ito nga isang ay si Efren Penaflorida na taga-Cavite, meron siyang regular na trabaho bilang teacher, pero kapag Sabado’t Linggo nag-iikot sa mga street children para magturo magbasat at magsulat. Marami pang iba. Puro sila simpleng mamayan, na may simpleng hangarin tumulong, kaya naghanap ng paraan. At hindi nila magagawa ito kung hindi sila marunong magsakripisyo. Imbes na ipagpahinga na yung oras sa gabi, magluluto pa at lalabasa para magpamigay ng pagkain. Imbes na palaguin na lang ang trabaho sa bar para mas lumaki ang kita, iipunin pa para ipampagawa ng poso o balon. Imbes na ipahinga na lang ang Sabado’t Linggo, mag-iikot pa para magturo.

When we hear stories of sacrifices, we feel a kind of lightness in our hearts. Because the ability to sacrifice, the ability to say no to the self in order to say yes to others, is an ability that comes from the grace of God. Sacrifice is a sign that God is with us.

Kung paano ang mga CNN Heroes ay mga simpleng taong piniling magsakripisyo, tayo rin, bawat isa sa atin, gaano man ka ordinaryo, gaano man ka simple may kakayahang magsakripisyo dahil sumasaatin ang Diyos.

Without any effort we can always choose what we want, but when we choose to sacrifice what we want in order to fulfill what God wants, then that is because God is with us. Kaya nating magsakripisyo hindi dahil magaling tayo. Kaya nating magsakripisyo dahil sumasaatin ang Diyos.

May sariling plano si Jose, pero nagsakripisyo para tuparin ang plano ng Diyos dahil sumasakanya ang Diyos. Kaya naman siya ay pinagpala. Tayo rin, kung sumasaatin ang Diyos, sumasaatin din ang kakayahang magsakripisyo, dahil sakripisyo ang tanda na kapiling natin ang Diyos. At tulad ni Jose, tayo rin ay pagpapalain.

Pamilya ang Tanda

2009-12-17T15:05:00.002+08:00

December 17, 2009

Ang Salita, si Hesus, ay naging tao. Pinaglihi ni Maria. Pinanganak sa sabsaban. Pinanganak sa isang pamilya. Dahil dito ginawang banal ng Diyos ang lahat ng pamilya. Kaya ang pagmamahal ng pamilya ay naging tanda ng pagmamahal ng Diyos. Kaya ang pagmamahal ng pamilya ay tanda ng presensya ng Diyos, tanda na sumasaatin ang Diyos, tanda na kasama natin ang Diyos.

Sa ebanghelyo ngayon, narinig natin ang napakaraming pangalan. Ito ang mga ninuno ni Jose, na asawa ni Maria, tataytatayan ni Hesus. Kaya ito rin ang mga ninuno ni Jesus. At kung susuriin may mga pangalan dito na may hindi magandang kuwento. Ibig sabihin hindi dinoktor ang mga pangalan para pagtakpan ang kanilang mga kahinaan. Sa kapanganakan ni Hesus, niyakap ng Diyos ang mga ninuno ni Jose, niyakap ng Diyos ang kahinaan ng kanyang mga ninuno, niyakap ng Diyos ang kahinaan ng pamilya.

In the family, we tend to reward the good and punish the weak. But the gospel today exhorts us to make the love within the family embrace not only the strong, the successful or the good, but also to embrace the weak and the failure. The family becomes a sign of God’s presence among us if the family learns to embrace the failures and weakness of family members.

Meron po akong kinasal, pagkatapos lang ng isang buwan na pagsasama, yung lalaki nagkaroon ng problema sa kanyang mga magulang dahil sa kanyang asawa. Nagkasagutan. Nagalit. Nakapag-salita ng hindi maganda. Hindi nagkasundo. Sabi ng tatay, “Kalimutan mo nang may magulang ka. Kakalimutan ko nang may anak ako.” Mga salitang galit. Mga salitang masakit. Mga salitang hindi madaling makalimutan. Pero sa totoo hindi puedeng kalimutan ang pamilya. Bali-baliktarin man natin ang mundo, ang magulang ay mananatiling magulang, at ang anak ay mananatiling anak. Kahit na anung kalimut ang gawin natin hind nakakalimut ang sinapupunan, hindi nakakalimut ang dugo.

Lagi nating naririnig na ang pasko daw ay pagkakataon para magsama-sama ang buong pamilya. Tama po iyun. Pero idagdag natin na ang pamilya ay dapat magsama-sama hindi lamang kung pasko. Bagkus, ang pamilya ay dapat magsama-sama sa hirap at ginhawa, sa lungkot at saya, sa tagumpay at pagkabigo, mahusay man o mahina. Ang pamilya ay dapat patuloy na nagmamahal.

Mag kapatid, hindi kailangang pagtakpan ang kahinaan ng ating pamilya. Alam ng Diyos yan. Naiintindihan ng Diyos yan. Ang kailangan ay yakapin ang kahinaan at patuloy na magmahal dahil sa pagmamahal ng pamilya mararanasan ang pagmamahal ng Diyos, sa pagmamahal ng pamilya matatanto na kasama natin ang Diyos. Amen.

Pagbabago ang Tanda

2009-12-17T15:05:00.001+08:00

December 16, 2009

Ang Misteryo ng Pasko: Ang Diyos ay nagkatawang tao; ang Diyos ay naging katulad natin, nagins kasama natin. At dahil kasama natin ang Diyos, ang pag-ibig ng Diyos ay sumasaatin.

Anu-ano ang mga palatandaan na ang pag-ibig ng Diyos ay sumasaatin?

Bilang paghahanda sa pagdating ng Mesias, si Juan Bautista ay nagbinyag sa diwa ng pagbabalik-loob sa Diyos. Ito ang tanda ng pag-ibig ng Diyos sa atin, ang pagkakataon para magbalik-loob, ang pagkakataon para magbago.

Kung tunay na kasama natin ang Diyos, nararapat lamang na ang pakikipagtagpo natin sa Diyos ay magkaroon ng epekto sa buhay natin. Ang makapiling ang Diyos ay magbabago sa buhay natin.

Meron akong mga parishioners na nagpunta ng Davao. Sinasama nila ako pero hindi ako puede. Pagbalik nila kinamusta ko ang pamamasyal nila sa Davao. Ang bungad kagad sa akin, “Father, nakita namin si Mommy Dionesia!” Nag-isip ako kung sino si Mommy Dionesia. Sabay pakita ng picture sa akin. Ah siya nga pala ang nanay ni Manny Pacquiao. Sa dami ng ginawa nila sa Davao, sa dami ng pinuntahan nilang mga lugar doon, ang bungad na kuwento ay si Mommy Dionesia.

Ganun naman tayo talaga. Ang makakita ng artista, ang makaharap ang sikat, ang makapagpiktur sa hinahangaan, hindi natin yan makakalimutan. May tatak sa atin. May epekto sa atin. Paano pa kaya kung makasama natin ang Diyos. Hindi puedeng makapiling natin ang Diyos at hindi tayo maapektuhan. Hindi puedeng makasama natin ang Diyos ang hindi tayo mabago.

If our Christmas is true then Christmas should change us. If our Christmas is genuine then Christmas should make us faithful like Mary. If our Christmas is authentic then Christmas should make us just like Joseph. If our Christmas is real then Christmas should make us generous like Jesus.

Pagbabago ang tanda na kasama natin ang Diyos. Dahil kung tunay nating kapiling ang Diyos ngayong Pasko, babaguhin tayo ng Pasko. Amen.

Mahal ba ako ng Diyos?

2009-12-16T09:10:00.000+08:00

Mahal ba ako ng Diyos?

Marahil may mga pagkakataon na tinatanong natin ito. Kapag patung patung ang problema. Kapag hindi natin alam kung saan magsisimula. Kapag hindi na natin alam kung hanggang saan, hanggang kelan. Kapag wala na tayong makapitan. Kapag inip na inip na tayo sa pinagdarasal natin. Mahal ba tayo ng Diyos?

Oo, sa kanyang Salita, sinabi ng Diyos na mahal niya tayo. Pero hindi natapos sa salita, dahil ang Salita ay naging tao at nakipamuhay sa atin. Iyan ang misteryo na ating pinagdiriwang sa Pasko. Si Hesus, ang anak ng Diyos, ang Salita ng Diyos, nagkatawang tao, naging katulad natin, nakipamuhay sa ating piling, sumasaatin. Isang malinaw na patunay kung gaano tayo kamahal ng Diyos.

Dalangin ko sa siyam na araw ng Simbang Gabi, nawa, sa bawat pagsisimba natin, sa bawat pagluhod, pag-awit, pagtanggap ng komunyon, ay matanto natin kung gaano tayo kamahal ng Diyos. Oo, sinabi ng Diyos sa kanyang Salita, higit pa dun ang Salita ay naging tao at nakipamuhay kasama natin. Hindi lamang sa Bethlehem, hindi lamang noon dalawang libong taun na ang nakakalipas. Kundi kasama natin ngayon. Ano man ang katayuan natin sa buhay. Ano man ang ating pinagdadaanan. Saan man tayo naroroon. Ang Diyos ay sumasaatin. Ang Diyos ay Emmanuel!

May Simula sa Bawat Katapusan

2009-11-28T16:23:00.001+08:00

First Sunday of Advent
November 29, 2009

Sa relihiyon ng Hinduism, ang relihiyon ng maraming tao sa India, meron silang diyos-diyosan na ang pangalan ay Kali, siya ang “goddess of death and destruction.” Nung nalaman ko ito ang tanung ko sa sarili ko, “Bakit ka naman lalapit sa diyosa ng kamatayan at pagkasira?” Ang mga lumalapit daw kay Kali ay iyong may mga gustong tapusin, iyong may mga gustong baguhin, iyong mga naghahanap ng bagong simula.

Marahil mas muunawaan natin ang mga pangaral ni Jesus tungkol sa katapusan ng mundo kung malinaw sa atin na sa bawat pagtatapos ay may isang bagong simula, sa bawat kamatayan ay may buhay.

Sa ebanghelyo ngayon, inilalarawan ni Hesus ang katapusang naghihintay sa daigdig, “mayayanig at mawawala sa kanilang landas ang mga planeta at iba pang katulad nito na nasa kalawakan.” Magkakaroon ng mga tanda sa araw at sa buwan at masisindak ang mga bansa dahil sa ugong at daluyong ng dagat. Sa mga pagbasa ng dalawang unang Linggo ng Adbiyento maririnig natin ang katotohanan na magugunaw ang mundo, na matatapos ang buhay at babalik si Hesus para sa paghuhukom, upang isang bagong simula ang sumibol, isang bagong mundo sa piling ng Diyos, isang bagong buhay sa kanyang pagmamahal. God ends something only to begin something new.

Hindi tayo naniniwala sa isang diyos-diyosang katulad ni Kali, subalit buo ang pananalig natin sa isang makapangyarihang Diyos, isang kapangyarihang nagmumula sa wagas at dakilang pagmamahal, isang pagmamahal na magkakaloob ng bagong simula sa bawat pagtatapos, magkakaloob ng buhay sa bawat kamatayan.

Kaya sa unang linggo ng Adbiyento ang paalaala sa atin ni Jesus, “Magalak at maghanda sa lahat ng oras.” Maging malakas upang malampasan ang lahat ng pangyayaring ito upang makaharap tayo sa Anak ng Diyos.

Katotohanan at Pagmamahal

2009-11-22T23:28:00.000+08:00

Solemnity of Christ the King
November 22, 2009

A king stands for power. Kakambal ng isang hari ang kanyang kapangyarihan. Saan galing ang kapangyarihan ni Kristo bilang hari? Hindi sa kanyang kaharian. Hindi sa kayamanan, o sa talino, o sa kaalaman, o sa galing. Bagkus, ayon sa ating ebanghelyo ngayon, ito ay galing sa kapangyarihan ng katotohanan – ang katotohanan ng wagas at dalisay na pag-ibig ng Diyos.

Makapangyarihan ang pag-ibig. Ang kapangyarihan ng pag-ibig ang nagbigay ng daan sa paglilingkod ni Hesus – nagpagaling sa mga mysakit, nagpatawad, nagtama, nangaral, nag-alay ng buhay sa krus, nag-aalay ng katawan at dugo sa Eukaritiya.

May mga tao na sinusunod natin dahil tinatakot tayo. May mga tao na sinusunod natin dahil binobolola tayo. May mga tao na sinusunod natin dahil sinasabi nila sa atin ang gusto nating marinig kahit mali at hindi totoo. Pero sinusunod natin si Kristo, siya ay ating Hari, dahil ramdam natin ang katotohanan ng kanyang pagmamahal. At ang pagsunod sa kanya ay pagtahak patungo sa tunay na kabutihan.

The kingship of Jesus is not a kingship of power. Rather, the kingship of Jesus is a kingship of truth and love. A truth that conquers all lies. A love that dispels all fears.

Bakit ka hinahangaan ng mga taong nakapaligid sa iyo? Dahil binobola mo sila? Bakit ka sinusunod ng mga taong nakapaligid sa iyo? Dahil tinatakot mo sila? Nasaan ang kapangyarihan ng wagas at dalisay na pagmamahal?

Huwag Manatiling Bulag

2009-10-24T23:15:00.000+08:00

30th Sunday, Ordinary Time

Sa ebanghelyo ngayong Linggo, narinig natin ang kuwento ni Bartimeo, isang bulag at kung ano ang ginawa ni Hesus upang siya ay makakitang muli at sumunod sa Panginoon. Hindi naman tayo bulag, pero tulad ni Bartimeo meron tayong hindi nakikita na dapat sana ay ating makita.

Kung meron isang mahalagang bagay na ginawa ang bagyong “Ondoy” sa ating lahat, ito ay ang ipakita sa atin ang hindi natin nakikita. Magbibigay ako ng tatlong halimbawa. Una, ipinakita sa atin ni “Ondoy” na ang puno hindi lang kinukuhanan ng bunga o ng kahoy. Ang puno humahawak din sa lupa. Kaya daw putik at hindi lamang tubig ang umagos sa Marikina, sa Pasig, sa Cainta, sa iba pang lugar ay dahil wala nang mga punong humahawak sa lupa kaya dinala ng tubig baha. Pangalawa, ipinakita sa atin ni “Ondoy” na ang basurang hindi natin itinapon ng maayos ay babalik din sa atin. Kaya daw hindi kaagad humupa ang baha dahil hinaharangan ng mga basura ang dapat sana’y pagdadaluyan nito. Pangatlo, ipinakita sa atin ni “Ondoy” na kapag hindi maasaahan ang mga namumuno sa ating gobyerno hindi magagastusan ang dapat na gastusan. Kaya daw kulang ang mga gamit sa pag-rescue kasi imbes na ipinambili, ibinulsa ang pera.

Narinig na natin ito. Alam na natin ito, pero hindi natin pinansin. Hindi naman tayo bulag pero marami ang nagbubulag-bulagan. Marami sa atin, kung hindi dumating si “Ondoy” hindi magigising sa katotohanan na may problema tayo sa kapaligiran, sa basura, at sa mga namumuno sa atin. At dahil kay “Ondoy” nakita natin na mahalaga ang magtanim ng puno, mahalaga ang maayos na pagtatapon ng basura, at mahalaga na iboto natin ang mga tamang politiko.

We are not blind. We just choose not to see. We choose not to see that we have a problem with our environment, with our wastes and with the kind of leaders we elect in government. After “Ondoy” and we still choose not to see, then, we are worse than blind.

Kung hindi tayo kikilos at gagawa ng paraan, mas masahol pa tayo kay Bartimeo. Mas masahol pa tayo sa bulag. Si Bartimeo nung makakita, tumayo at sumunod kay Hesus. Siya ay kumilos. Pagkatapos ipakita ni “Ondoy” ang dapat nating makita, ang hamon sa atin ay tumayo at kumilos. Ang hamon sa atin ay gumawa ng paraan. Huwag sana tayong manatiling bulag.

Tunay na Kayamanan

2009-10-10T21:29:00.001+08:00

28th Sunday, Ordinary Time

Isang lalaki ang patakbong lumapit kay Hesus at lumuhod sa harap niya. Mabuti ang kanyang hangarin sapagkat hinahanap ng lalaki ang dapat gawin upang magkamit ng buhay na walang hanggan. Matuwid ang kanyang buhay sapagkat tinututupd niya ng mga utos ng Diyos. Subalit, sabi ni Hesus mayroong isang kulang – ang ipagbili ang kanyang mga ari-arian at ipamigay sa mga dukha ang pinagbilhan. Namanglaw ang lalaki. Malungkot na umalis. Dahil marami siyang ari-arian. Dahil siya ay napakayaman.

Hindi po masama ang kayamanan. Hindi po masama ang magkaroon ng ari-arian. Ang masama ay ang mabulag tayo sa kayamanan at ari-arian at hindi na natin makit ang isang kayamanang mas totoo, mas mahalaga – ang kayamanan ng paghahari ng Diyos. Kaharap na ng lalaki si Hesus, pero hindi niya kayang ipagpalit ang kanyang ari-arian para kay Hesus. Hindi niya kayang iwan ang kanyang kayaman para kay Hesus. Bulag na ang lalaki sa tunay na kayamanan.

Meron po kaming maliit na bukid sa Bulacan. Hindi po namin natatamnan kaya tinamnan ni Mang Val. Si Mang Val ay kapitbahay namin sa bukid. Siya ang nagpaararo. Siya ang bumili ng mga punla. Siya ang nagpatanim. Siya ang nagpatubig. Nitong nakaraang bagyo, binaha po ang bukid. Hindi agad na wala ang tubig (may kaunti pa ngang tubig hanggang ngayon), kaya nababad ang mga panananim. Hindi na mapapakinabangan. Nung umuwi ako nung isang Linggo, binisa ulit ni Mang Val ang bukid. Sabi ko, “Pano na yan?” Sabi niya, “Father, ganun talaga.” Sabi ko, “Ano na po ang gagawin ninyo?” Sagot sa akin,”Eh di magtatanim ulit. Magsisimula ulit. May awa ang Diyos sa susunod aani din tayo.” Maiintindihan ko po siya kung maiinis, kung magagalit, kung maghahanap ng masisisi. Pero iba si Mang Val. Nawalan man ng panananim, nawalan man ng ari-arian... hindi namanglaw, bagkus, ang naghari ay pag-asa sa awa ng Diyos; pag-asa sa isang bagong simula, sa isang bagong pagsibol.

Hindi masama ang kayamanan, pero nasa atin ba ang tunay na kayamanan? Hindi masama ang magkaroon ng ari-arian, pero sino ang nagmamay-ari ng ating puso? Salat ka man sa kayamanan at ari-arian, kung nasa iyo ang paghahari ng Diyos, ikaw na ang pinakamayaman! Amen.

Ten Years, Ten Lessons

2009-09-07T08:02:00.001+08:00

8 September, Feast of the Birthday of the Blessed Virgin Mary -- I am ten years in the priesthood. Going back to the decade that has passed, I came up with a list of simple lessons I realized in the past years. Actually there are more lessons that I can think of but I share with you ten lessons in gratitude for the ten wonderful years.

1. This is not home.

Like all of us, I am a pilgrim in this world, a visitor, passing through, never a permanent settler. This is true in two levels. First, as a diocesan priest of Cubao, all assignments I have and will have, are subject to term limits. I will always be reassigned. There will always be new assignments. There will always be a new mission, a new work, new people to meet. Second, in a more profound way like anyone else, I will face the reality of death (a daily dose of metformin never fails to remind me of this hehe). This is not permanent home for me. Home is where the Father is. So, a certain degree of detachment always works.

2. This is not my work.

God called me to be his servant, to be his priest. It is His will that I enter the seminary in high school (the Our Lady of Guadalupe Minor Seminary in Makati), that I attend Philosophy in San Carlos Seminary (and not pursue my plans to take up Political Science in UP), to finish in the Graduate School of Theology, be ordained as deacon and then as priest. God anointed me to build up his Church, to serve his people, to celebrate his sacraments, to take care of his flock, to bless his children. This is God's work. This is not my work. So, God, not I, will bring this work to fulfillment.

3. The cross is not for bad people.

Why do bad things happen to good people? This is the perennial question. Indeed, a very difficult question to answer. But eventually we begin to understand that what makes us good is not what happens to us but how we deal with what happens to us. By the life-giving love of Jesus, God has transformed the cross from being an implement of shame and punishment to becoming a mysterious instrument of grace and life. God can always write straight with our crooked ways. Nobody wants the cross, but a true Christian is not afraid of it.

4. To be broken is to be whole.

This is the lesson from the Eucharist – the bread of life, broken and shared. The mystery of sharing is that we become whole; we become who we are according to the plan of God when we give ourselves. In giving we let go, we sacrifice, we expose ourselves to rejection, we are broken, yet, mysteriously we find joy, we become complete. The life of a priest is a life of giving, sharing, offering, caring. Without being broken, no one can truly give; no one can truly be whole.

5. Silence speaks.

Silence seemed to have no place in the modern world. It’s a rare commodity if not non-existent at all. Time spent in silence is regarded as time wasted, useless and meaningless. For some, keeping quiet is a trait of the coward, the soft and the weak. But genuine communication only happens in silence. Real understanding, sincere dialogue and heartfelt listening are realized only in silence. In the midst of countless and oftentimes conflicting voices that grab our attention, silence makes us discern well, prioritize right and decide wisely. Silence makes life more bearable. Silence makes us sane.

6. Prayer is life.

To begin to neglect prayer is to begin dying inside . It’s a lack that will eat us up from the inside – whole and okey outside but rotting and decomposing inside. Without prayer, one becomes empty, hollow, lifeless. Prayer is non-negotiable.

7. Alone but not lonely.

I am not married. I have no wife. I have no one beside me in bed – I had no one and will never have one. I have no children. When I became I priest I got officially separated from my family. I am alone. But I am not lonely. I have the joy of fulfilling what God wants for me. I have the warmth of the community entrusted to me. I have the mission of my ministry. I have the love of family and friends. I have the embrace of the Eucharist, the consolation of confession and the solace of prayer, solitude and silence. I am alone and will always be, but I am not lonely.

8. “Auto” does not always work.

One and a half years ago I got hold of a SLR and never let go of it. I got hooked in photography. The excitement of using a SLR is in going manual mode (as against Auto mode). When what is usual does not work then, getting the image you want is in the adjustment of the settings. “Auto” works but when it does not one adjusts until one finds what works. Rigidity can never go manual; flexibility does the job.

9. It’s the “indian” not the “pana.”

This is the first tip that stuck with me when I got hooked in photography. It’s not the kind or the brand of camera (the latest model, the complexity of settings, the simplicity of point and shoot) that produces great images, it’s the person who holds it. Whatever camera you have it is the person who looks at the world with the heart, who perceives beyond what the eyes cans see, who makes choices about composition and perspective, and who eventually decides to click. Persons are primary. Persons are at the top of the list. Persons always take precedence. Gadgets can never replace a human heart.

10. Everything attainable is insufficient.

This statement is from the book of Fr. Ron Rolheiser, OMI entitled The Infinite Horizon. A chapter in that book he entitled The Insufficiency of Anything Attainable. Looking back at the past ten years, I can enumerate many achievements and milestones in my ministry. I can think of many attainments and successes (Yabang!). But in reality these are all insufficient. There will always be a part of me that remain open-ended, unfulfilled, unconsummated. There remain in me a longing for more, a desire for something greater, a yearning for the infinite. The symphony will always be unfinished, for this is the reality of the human condition: anything attainable is insufficient. Ultimately only God is sufficient. Only God fills our deepest longing, our yearning for the infinite. Only God ends our seemingly endless desires, for our hearts were made for the transcendent, for the “wholly other.” Our hearts were made for the eternal. There will be more achievements ahead. There will be more successes (I hope), but they will only lead us to wanting for more. Only God makes us content, for only Him is sufficient.

Dumating na ba si Hesus sa buhay mo?

2009-09-06T23:21:00.000+08:00

September 6, 2009
23rd Sunday, Ordinary Time, Year B

Ito ang sabi ni Propeta Isaias sa unang pagbasa: “Huwag kang matakot, lakasan mo ang iyong loob. Darating na ang Panginoong Diyos, at ililigtas ka sa mga kaaway. Ang mga bulag ay makakakita, at makakarinig ang mga bingi; katulad ng usa, ang pilay lulundag, aawit sa galak ang pipi.”

Ito ay isang pangako mula kay Propeta Isaias. Darating ang Panginoon. Darating ang tagpagligtas. At may palatandaan sa kanyang pagdating: makakakita ang bulag, makakarinig ang bingi, lulundag ang pilay at aawit ang pipi.

Sa ebanghelyo ngayon pinagaling ni Hesus ang isang taong bingi at pipi. Sa pagtatapos ng kuwento sabi sa atin na "nanggilalas" ang mga nakasaksi ng nangayari, hindi lamang dahil sa himala, kundi dahil ang nangyari ay isang palatandaan sa pagdating ng Panginoon. Sa pagadating ni Hesus dumating ang Panginoon sa mga Hudyo. Dumating na ang kanilang hinihintay. Dumating na ang tagapagligtas.

Ito ang magandang tanong: Dumating na ba si Hesus sa buhay mo? May mga palatandaan. Kapag hindi ka na bingi sa mga utos ng Diyos; kapag hindi ka na bingi sa salita ng Diyos, sa tinig ng Diyos at handa ka nang sumunod sa kanya, dumating na nga si Hesus sa buhay mo.

Kapag hindi ka na bulag sa pangangailangan ng ating kapwa; kapag hindi ka na bulag sa kahirapan, sa kawalan ng katarungan, sa kawalan ng pagkakapantay pantay at handa ka ng kumilos, dumating na nga si Hesus sa buhay mo.

Kapag hindi ka na pilay dahil sa kasalanan; kapag hindi na pilay dahil sa iyong magkamakasarili, dahil sa sama ng loob, dahil sa inggit, sa galit at kaya mo nang lumakad ng tuwid, lumakad sa katuwiran, dumating na nga ang Panginoon sa buhay mo.

Kapag hindi ka na pipi sa mabuting balita ng Diyos; kapag ang namumutawi sa iyong bibig ay ang kabutihang loob ng Diyos; kapag hindi ka na nahihiya na pag-usapan si Hesus at magturo ng pagsundo sa kanya, dumating na nga si Hesus sa buhay mo.

Minsan ng pumarito si Hesus sa buhay na ito at hindi na niya iniwan ang kanyang bayan. Sa kanyang pagkamatay sa Krus at muling pagkabuhay, patuloy siyang nakasama ng kanyang bayan, at magpahanggan ngayon ay kasama nating lahat. Subalit kailangan natin ang "effata"; kailangan nating magbukas ng ating puso't isipan kay Hesus, upang dumating siya sa ating buhay.

Hanggang tayo ay bingi sa tinig at utos ng Diyos; hanggang tayo ay pilay sa ating mga kahinaan; hanggang tayo ay bulag sa pangangailangan ng ating kapwa; hanggang tayo ay pipi sa kabutihang loob ng Diyos, hindi pa lubos ang pagdating ni Hesus sa ating buhay.

Uulitin ko ang tanong: dumating na ba si Hesus sa buhay mo?

Huwag Magpapadala...

2009-08-29T21:47:00.000+08:00

22nd Sunday, Ordinary Time, Year B

Sa ebanghelyo ngayon narinig natin ang pag-uusap ni Hesus at ng mga Pariseo tungkol sa kalinisan. At kasama sa isyu ng kalinisin ay kung ano ang nagpaparumi sa tao. At ito ang sabi ni Hesus: Hindi ang pumapasok sa bibig ng tao ang nakapagpaparumi sa kanya sa mata ng Diyos kundi ang mga nagmumula sa kanya.

Malinaw ang sinabi ni Hesus na ang kasamaan na nagpaparumi sa tao ay hindi nagmumula sa mga panlabas na kadahilanan, bagkus nagmumula sa loob, nagmumula sa puso, kung saan nagmumula ang isipang nag-uudyok sa kanya na magkasala at hindi sumunod sa utos ng Diyos.

Madalas kapag tayo ay nagkamali o nagkasala ang una nating ginagawa ay ang maghanap ng dahilan o masisi na nasa paligid natin, nasa labas natin. Kaya kapag tinanong mo: Bakit ka nangongopya? Eh kasi lahat ng mga kaklase ko nangongopya eh. Bakit ka tumatanggap ng lagay? Eh kasi lahat ng katrabaho ko tumatanggap ng lagay eh. Bakit ka kumukuha ng hindi sa iyo? Bakit ka nagnanakaw? Eh kasi lahat ng mga kaibigan ko nagnanakaw eh. Bakit ka nangangaliwa? Eh kasi lahat ng mga kabarkada ko nangangaliwa eh. Bakit ka nagdrodroga? Eh kasi lahat ng nasa kalye namin nagdrodroga eh.

Oo puede tayong madala ng mga taong nakapaligid sa atin. Yung pakikisama puedeng maging pakiki-sama. Pero sabi ni Santiago sa ikalawang pagbasa: itinanim ng Diyos ang kanyang salita sa ating mga puso. Naitanim na ng Diyos ang kanyang mga utos sa ating mga puso. Kaya ang hindi pagsunod sa Diyos ay hindi nanggagaling sa labas, bagkus nagmumula sa isang pusong ayaw tupdin ang itinanim ng Diyos.

Kaya kahanga-hanga ang mga taong kahit nandaraya na ang lahat, siya gagawin pa rin kung ano ang tama. Nagnanakaw na ang lahat, siya hindi pa rin kukunin ang hindi kanya. Nagsisinungaling na ang lahat, siya sasabihin pa rin kung ano ang totoo. Yan ang tunay na kabutihan; isang kabutihan nagmumula sa loob, nagmumula sa puso.

Nasa puso na natin ang utos ng Diyos. Nasa puso na natin kung ano ang mabuti. Ang hamon sa atin ay huwag magpadala sa pakikisama. Huwag magpadala sa pakiki-sama.

SAKRIPISYO

2009-08-08T07:49:00.003+08:00

Homily delivered on the 8th day of the Novena
Transfiguration of Our Lord Parish
August 7, 2009

Siguro marami sa atin, nakatutok sa TV nung Miyerkules, lalu na nung Miyerkules ng hapon. Nakita natin ang pagkarami-raming tao ang naghintay at nagpaulan para sa libing ni Cory Aquino. Habang nanonood nagkaroon po ako ng pagninilay. Sabi ko sa sarili, “ang sakripisyo, sa bandang huli, mamumunga ng mabuti.” Sacrfice will always bear fruits of goodness.

Maraming isinakripisyo si Cory: sakripisyo niya kay Ninoy, sakripisyo niya sa pagiging politiko, sakripisyo niya kay Kris Aquino, at sakripisyo niya sa kanyang sakit. Ito lang yung mga alam natin. Sigurado marami pa tayong hindi alam. Pero nung Miyerkules, nakita natin ang bunga ng kanyang sakripisyo. Tunay nga na ang sakripisyo, sa bandang huli namumunga ng mabuti.

Tamang tama ang ebanghelyo natin ngayon, “Kung ibig ninumang sumunod sa akin, limutin niya ang ukol sa kanyang sarili, pasanin ang kanyang krus at sumunod sa akin.” Hindi ba sakripisyo ang paglimot ang nauukol sa sarili upang unahin ang nauukol sa iba? Hindi ba sakripisyo ang pasanin ang krus na inihaharap sa atin ng buhay? Hindi ba sakripisyo ang sundin ng nais ng Diyos kahit hindi ito ang ating nais, o plano? Pero dahil ang sakripisyong ito ay para sa Diyos, sa bandang huli mamumunga ng mabuti.

Ito ang ating pagtulungan. Dito tayo maging magkaagapay. Laging nadyan ang tukso na basta’t maaayos ako at ang pamilya ko, okey na ko. Kung anong mas madali, iyan ang pipiliin ko. Susundin ko kung ano ang gusto ko. Magpaalalahanan tayo na ang sakripisyo ng paglimot sa nauukol sa sarili upang unahin ang iba ay sa bandang huli mamumunga ng mabuti. Ang sakripisyo ng harapin ang krus at harapin ang mahirap ay sa bandang huli mamumunga ng mabuti. Ang sakripisyo ng pagsunod sa gusto ng Diyos at hindi sa gusto ko ay sa bandang huli mamumunga ng mabuti.

Madalas tayong makalimut. Madalas tayong pangunahan ng kahinaan. Dito tayo magpaalalahanan. Dito tayo magtulungan. Dito tayo maging magkaagapay. Dahil ito ang landas sa kabanalan.

the bread that endures for eternal life

2009-08-01T23:32:00.002+08:00

August 2, 2009
18th Sunday, Ordinary Time, Year B

We all heard the news: Cory Aquino died yesterday. After all the prayers, all the rosaries, all the healing masses, why did Cory still die? Why didn't Cory recover from her illness? Where was the healing power of God? Did God ignore all the prayers? Did God turn a deaf ear? Does God truly listen to prayers? Or was it that God just didn’t care?

These are difficult questions. These are questions that challenge our faith. But when faced bravely these are questions that give meaning to how we live our life. These are questions that solidify our confidence in a most loving God.

In 2004, Cory wrote a prayer – A Prayer for a Happy Death. In that prayer, she wrote:

Almighty God, most merciful Father
You alone know the time
You alone know the hour
You alone know the moment
When I shall breathe my last […]

When the final moment does come
Let not my loved ones grieve for long […]

Let them know that they made possible
Whatever good I offered to our world.
And let them realize that our separation
Is just for a short while
As we prepare for our reunion in eternity […]

Cory believed that the separation that death brings “is just for a short while” for beyond death is “reunion in eternity.” God may not seem to answer positively the masses and the rosaries that asked for Cory’s healing, but we trust that God answered Cory’s own prayer. Cory was loved unconditionally by God, as we all are. And the separation brought about by death is just for a short while, as it shall be for all of us, for there is reunion in eternity.

The words of Jesus in the gospel today confirms this confidence in God. Jesus is the bread of life. He is the bread that comes down from heaven. He is the bread that endures for eternal life. In Jesus, life conquers death. In Jesus, life is changed, not ended. In Jesus, life ends in life, not death.

Sa harap ng masasalimuot na mga tanong na dulot ng kamatayan, inaanyayahan tayong magtiwala kay Hesus na tinapay ng buhay. Ang tumanggap sa kanya ay mananaig sa kamatayan. Ang manalig sa kanya ay magkakaroon ng buhay na walang hanggan.

When Cory was still with us, there wasn't any reservation to let all people know her deep faith in God and her great love for the Blessed Mother. Cory had faith. Cory believed. Cory received the bread of life. Cory may have left this world but she left in faith. She left trusting that the sting of death was never total. She left in anticipation of a reunion in eternity.

We may not have all the answers to all our questions, but what we have are the words of Jesus which are more than enough reasons to trust - to trust in Jesus, to trust the Bread that endures for eternal life. Amen.

Trust like a child

2009-07-29T22:00:00.001+08:00

July 26, 2009
17th Sunday, Ordinary Time, Year B

I recently attended a conference on Children’s Liturgy. During the conference a question was asked whether children are capable of silence. Can children keep quiet to pray? To answer this question a priest narrated a story about a child of four or five years who was with him in the blessing of a house. The little child was quiet and was intent in praying with the priest. Then, a group of visitors arrived and entered the house not knowing that the blessing is on-going. They were talking among themselves. The little child looked at them and raising his finger on his lips said, “Shhhhhh. Pray!” And the priests concluded the story by saying, “We adults can learn a lot from children.”

Yes, we can learn a lot from children. Adults can learn from children. The gospel today is a perfect example of this. Jesus performed a miracle by multiplying the loaves and the fish to feed the more than five thousand people who followed him. From where did the fish and loaves came? In the words of Andrew, “There is a little boy here who has five loaves and two fish.” Jesus took the loaves and fish, gave thanks to God, and distributed them to the crowd. All had their fill and the apostles were able to collect baskets of leftovers. The little child shared the little he had and trusted that Jesus will take care of him.

God can only multiply those that are offered to him. God can only bless those that are entrusted to him in the spirit of filial confidence that God will take care, that God will provide.

Sino ba sa atin ang ayaw sa pagpaparami ng Diyos ng mga bagay na meron tayo? Sino ba sa atin ang ayaw sa masmaraming biyaya at pagpapala mula sa Diyos? Pero kaya lang pong paramihin ng Diyos iyong mga inaalay sa kanya. Kaya lamang paramihin ng Diyos iyong ipinagkakatiwala sa kanya. Oo, gusto nating lahat na mapuno ang ating mga pangangailangan, subalit magagawa lamang ito ng Diyos kung tulad ng bata sa ebanghelyo, iaalay natin sa kanya anuman ang mayroon tayo sa pagtitiwalang hindi niya tayo pababayaan. Amen.

Ang Panginoong Lingkod

2009-04-08T13:25:00.001+08:00

Evening Mass of the Lord's Supper

Sa Huling Hapunan, nangyari ang isang mahalagang himala ni ginawa ni Jesus, na hanggang ngayon ay pinakikinabangan natin - ang himala ng katawan at dugo ni Kristo sa anyo ng tinapay at alak. Sa pagmamahal ni Jesus, tuwing tayo’y magkakatipon upang magdiwang ng Eukaristiya, binabago ni Jesus sa kapangyarihan ng Espiritu Santo ang tinapay at alak upang maging kanyang katawan at dugo para sa ating kapakinabangan.

Pero hindi lamang tinapay at alak ang binago ni Jesus noong Huling Hapunan. Isa pang mahalagang pagbabago ang ginawa ni Jesus na narinig natin sa ebanghelyo ngayon tungkol sa paghuhugas ni Jesus ng paa ng kanyang mga alagad – ang Panginoon naging tagapaglingkod; the master becomes the servant; the Son of God becomes the servant of all. We are all masters of our own lives, but Jesus transforms us into servants of one another. We become more like Jesus if we are servants more than masters. Our willingness to stoop down, be humble and serve witness to who the real master is. No one is greater than Jesus. So, if Jesus stooped down and washed the feet of his disciples who are we to refuse stooping down and wash each other’s feet.

Inanyayahan natin ngayon ang ilan sa mga tatay ng iskolar ng ating parokya. Labing dalawa po silang nandito ngayon. Sila po ang huhugasan ko ng paa mamaya. Sa pakikipag-usap ko sa kanila, lahat po sila ay nagpapasalamat dahil natutulungan natin sila sa pag-aaral ng kanilang anak. Pero ngayong gabi, ako po ang magpapasalamat sa kanila, dahil sa pamamagitan nila natutupad natin ang hangarin ni Jesus na tayo ay makapaglingkod.

Salamat sa inyo dahil tinanggap ninyo ang tulong na galing sa ating parokya. Palagay ko hindi ninyo alam, pero dahil pumayag kayong magpatulong, kayo ay naging biyaya sa pamayanang ito upang kahit paano ay matupad ang paanyaya ni Jesus na maging lingkod ang lahat.

Mga kapatid, kung paano patuloy na binabago ni Jesus ang tinapay at alak upang maging kanyang katawan at dugo, idalangin natin sa Diyos na patuloy nya ring baguhin ang ating buhay upang tayo’y maging tunay na tagapaglingkod sa bawat isa. Amen.

Deal or No deal!

2009-04-04T05:12:00.001+08:00

Palm Sunday of the Lord's Passion

Sabi ng mga eksperto sa Bibliya, yung mga taong nagwelcome kay Hesus sa pagpasok sa Jerusalem, sila din yung nagpapako sa kanya sa Kalbaryo. Yung mga taong sumigaw ng Hossanna, sila din yung mga taong sumigaw ng “Ipako siya sa krus!” Ang mga tao ay natuwa sa mga kababalaghang ginawa ni Jesus, sa mga maysakit na kanyang pinagaling, sa mga patay na kanyang binuhay, sa mga talinghaga at pangaral na kanyang ipinahayag. Subalit, nagpadala din sila sa udyok ng mga Skriba at mga Pariseo na ipaligpit si Jesus. Wala silang isang salita. Wala silang matibay na pagpapasya.

Mga kapatid, pagkatapos nating maglakbay ng halos 40 araw ng kuwaresma, pagkatapos magpalagay ng abo sa noo, pagkatapos mag-ayuno, mag-asbstensya, manalangin, magkawanggawa, mag-daan ng krus, pagkatapos ng ilang mga sermon, pangaral, recollection at retreat ngayong kuwaresma, sa bandang huli kailangan nating magdesisyon. Kailangan nating magkaroon ng matibay na pagpapasya. Tatanggapin mo ba ang paanyaya ni Jesus na pagbabago o magbibingi-bingihan ka na lang? Susunod ka ba sa paanyaya ni Jesus o magbubulag-bulagan ka na lang? Tatanggapin mo ba ang bagong simula na bigay ni Jesus o babalik na lang sa dati?

We are bystanders in the suffering and death of the Lord. We cannot remain mere hearers of the words of Jesus, nor mere watchers to his actions. We are called to become believers, to become followers. Now is the time to decide – accept or reject Jesus; deal or no deal!

a problem of timing

2009-04-03T12:45:00.000+08:00

From the gospel yesterday: "they picked up stones to throw at him; but Jesus hid and went out of the temple area."

From the gospel today: "they tried again to arrest him; but he escaped form their power."

From the gospel tomorrow: "So from that day on they planned to kill him. So Jesus no longer walked about in public among the Jews..."

Was Jesus running away from the his cross? Was Jesus fleeing from his mission? from offering his life?

The gospel of John tells us why: because "the hour has not yet come."

Jesus is so attuned to the heart and mind of the Father that lives according to God's time. Not the time of the Scribes and Pharisees, nor of the Jews, nor his time, but according to God's time.

This is something that we should learn from Jesus. I beleive many of our problems are brought about by problems in discerning the "right time." Things will be simple if we know how keep quiet and when to talk. Things get complicated when we talk when we should have keep quiet and kept silent when we should have spoken out. Things get our of hand when we act when we should have waited and waited when we should have acted. A problem of timing - not our own but God's.

Only a prayerful person can be sensitive to the inspiration of the Holy Spirit, that reveals to us the "right time" of God.

mamatay para mamung ng marami

2009-03-28T18:26:00.002+08:00

5th Sunday of Lent, Cycle B

Ngayon ay panahon ng Graduation. Sino sa inyo ang may kamag-anak na nag-graduate sa highschool? Sino sa inyo ang may kamag-anak na nag-graduate sa college? Masaya ba kayo?

Siyempre! Ang panahon ng graduation ay panahon ng pagiging masaya. Pero huwag po nating kalilimutan na ang tunay na saya ng graduation ay dahil ito ay nagdaan sa hirap. Masaya ang graduation dahil sa ‘di mabilang na gabi ng pagpupuyat at pag-aaral, o tinatawag nating, pagsusunog ng kilay. Masaya ang graduation dahil sa pagkayod ng mga magulang para may ipangtustos sa pag-aaral ng anak. Masaya ang graduation dahil pinaghirapan, dahil nagsikap, dahil pinagpaguran.

Ganyan din ang paala-ala ng ating ebanghelyo ngayon: “malibang mahulog sa lupa ang butil ng trigo at mamatay, mananatili itong nag-iisa. Ngunit kung mamatay, ito’y mamumunga nang marami.” Ang buto para tumubo at mamunga kailangang mahulog sa lupa at mamatay. Ang tao para magtagumpay at makatagpo ng makahulugang buhay kailangang mamatay sa sarili, matutong magtiis, matutong magsakripisyo.

Linggo na ng palaspas sa susunod na linggo. Gugunitain na naman natin ang paghihirap, kamatayan at muling pagkabuhay ni Kristo. Tamang-tamang paala-ala sa atin na meron lang Linggo ng Pagkabuhay dahil may Biyernes Santo at makahulugan lang ang Biyernes Santo dahil may Linggo ng Pagkabuhay. Hindi puedeng paghiwalayin. Walang Hesus na walang krus. At walang krus na walang Kristo.

Mga kapatid, kung nais nating makikiisa sa bagong buhay na dulot ni Kristo kailangang handa tayong mamatay – mamatay sa pagkamakasalanan, mamatay sa kasakiman, sa kasinungalingan, sa pagmamataas, sa galit, sa inggit, sa kawalan ng pakialam.

Kailangang mamatay sa pagkamakasarili, upang ang buhay ay mamunga ng nang marami.

Be ready to be challenged!

2009-03-27T19:40:00.001+08:00

Kanina nag-daan ng Krus ang parokya sa kalye. At habang kumkanta kami ng "Buksan ang aming puso" siyang lakas naman ng videoke "Tama na yan. Inuman na" ng Parokya ni Edgar. Habang kumakanta kami ng "Patawad, patawad ang aming hiling" siyang harurot naman ng mga tricycle at jeep. Talagang sinusubok.

Tulad ng mga pagbasa ngayon. Sa aklat ng Karunungan, may masamang balak ang di-matuwid sa matuwid. Sa ebanghelyo naman ni San Juan, nais dakpin si Jesus. Ang matuwid at gumagawa ng mabuti ay sinusubok. Pero si Jesus hindi nagpatalo sa mga sumubok sa kanya.

Kaya huwag kang magtaka kung habang naglilingkod ka siya namang pagdating ng mga pagsubok. Habang lumalapit ka sa Diyos siya namang pagbigat ng mga problema. Dahil ang pagtatalaga sa mabuti at matuwid ay laging susubukin. Pero hindi dapat matakot sa pagsubok dahil sa bawat pagsubok na malalampasan sigurdong ikatitibay at ikalalalim ng pagtatalaga ng sarili.

Be ready to be challenged. Be ready to be tried, to be tested. For every victory over a challenge is a step towards a deeper, stronger and more genuine commitment.

Tamang tama tuloy sa mga pagbasa ngayon. Kung paano ang matuwid ay inuusig ng di-matuwid sa unang pagbasa, at ang

- pang-limang Biyernes na naming nagdadaan ng Krus sa kalye

Joseph, the silent servant

2009-03-19T05:04:00.000+08:00

We do not have statements attributed to St. Joseph. We do not have preachings or treatises about the mystery of faith. Not even one liners. We have no quotations from Joseph.

This is not to say that Joseph has not said any advise or reminders to the child Jesus. He must have like any other father to their sons. But what we have today is as eloquent if not more, as any powerful statement. We have are his choices and the consequences of those choices.

Joseph decided to take Mary as his wife. He chose to take care of the child even if it was not his. He chose to believe the angel. He chose to do the will of God. He chose to face what others will say in doing so. He chose to stand up to the judgments of his fellow Jews. He chose to protect Mary and Jesus from the evil plan of Herod and his men. He chose to be a faithful father to his family in Nazareth. And so the scriptures call him, the righteous.

Joseph is the silent servant of God. No words. Only actions - actions that continue to ring out at present. Challenging each one of us to live out what we profess, to be faithful to our words, and to let our works speak for themselves.

Human experience tell us that oftentimes those who have a lot to say, those who speak too much, those who have a lot of complain, they are the least to offer help and act. Maingay pero walang laman. Mareklamo pero wala namang gagawin.

More often than not, choices and decisions are made in silence, in the solitude of the heart. We may choose to consult or to seek advice, but in the end choices are made as an individual; convictions are built in quiet. Choices that are carried out sincerely and faithfully until the end are not made in the marketplace. They are made in retreat houses, in adoration chapels, on mountaintops, in deserted places, in the isolation of each one's heart.

I believe that as God loves a cheerful giver, so does he delight in a silent worker than in a noisy pretender. Amen.

Marunong ka bang magalit?

2009-03-14T13:25:00.001+08:00

3rd Sunday of Lent, Cycle B

Lahat tayo nagagalit pero sa iba’t ibang dahilan. Me nagagalit dahil hindi nasusunod ang gusto. Me nagagalit dahil high blood. Me nagagalit dahil naapi ang bida sa paborito nilang teleserye. Me nagagalit dahil sa kawalan ng katarungan, dahil sa mga kurakot sa gobyerno, dahil sa dayaan, dahil sa kawalan ng hustisya. Lahat tayo nagagalit pero sa iba’t ibang dahilan.

Lahat tayo marunong magalit pero sa iba’t ibang paraan. Merong tahimik lang, kinikimkim ang galit. Meron namang bungangera, alam ng buong bayan na galit siya. Merong walang pinapatawad, kahit sino ang kaharap. Merong malumanay lang, galit na pala hindi mo pa alam. Merong nagmumura. Merong nanglalait. Merong nangungutya. Meron mahinahon. Merong marunong magalit ng hindi nakakasakit ng damdamin. Lahat tayo marunong magalit pero sa iba’t ibang paraan.

Bakit nga ba nagalit si Jesus? Ano ang dahilan ng galit ni Jesus ? At paano siya nagalit ? Una, nagalit si Jesus hindi dahil sa sarili niya kundi dahil sa kawalan ng respeto sa tahanan ng Diyos. Nagalit si Jesus hindi dahil sinaktan siya, o naagrabyado siya, o dahil tinraydor siya, o dahil binalewala siya. Hindi. Nagalit si Jesus dahil hindi ibinigay sa Diyos ang tamang paggalang. Pangalawa, nung pinalayas niya ang mga nagtitinda sa templo, sabi ng ebanghelyo, “Isinabog niya ang salapi ng mga namamalit at pinagtataob ang kanilang mga hapag.” Ang galit ni Jesus nakatuon sa mga bagay – sa mga salapi, sa mga paninda, sa mga hayop – hindi sa tao. Kung sarili lang ang dahilan ng galit, hindi iyan ang galit ni Jesus. Kung nakakapinsala naman ng tao ang galit, hindi rin iyan ang galit ni Jesus. Dahil ang galit ni Jesus ay pagkagalit sa masama, sa kasalanan at sa paraang makakabuti hindi makakapinasala sa tao.

Ngayong panahon ng kuwaresma, magandang suriin natin kung bakit at kung paano tayo magalit. Hindi po masama magalit, basta’t hindi lang sarili ang dahilan ng galit at hangga’t maari wala sanang masasaktan. Magalit tayo sa kasalanan. Magalit tayo sa masama. Magalit tayo sa kasinungalin, sa pagnanakaw, sa karahasan, sa kawalan ng disiplina, sa pagkakanya-kanya, sa panlalamang. Magalit tayo sa paraang may malasakit sa kabutihan ng ating kapwa, hindi para makasakit, o makapaghinganti. Magalit tayo sa masama para mapabuti tayo at ang lahat.

Ang galit ay puedeng maging tanda ng pagmamahal kung ang galit ay magiging daan para kumilos laban sa masama at ipaglaban ang mabuti para sa atin at para sa kapwa. Magalit tayo kapag hindi ginagalang ang Diyos. Magalit tayo kapag hindi ginagalang ang tao. Magalit tayo ng may pagmamahal sa Diyos at pagmamalasakit sa kapwa. Amen.

Entering the Desert

2009-02-28T03:42:00.001+08:00

First Sunday of Lent, Year B

Jesus begins his public ministry. In a struck of celestial inspiration, Jesus did not go into a frenzy of preaching and healing immediately. Rather, he went into the desert. And there, the gospel tells us, he was tempted by Satan and was ministered to by angels.

In the desert, Jesus experienced temptation. Jesus experienced the weakness of humanity. In the same breadth, in the desert, Jesus experienced being ministered to by angels. Jesus experienced the love and power of God.

The desert can be a frightening place because it makes us confront temptations, the weaknesses, the evil-ness present in us and in our world. But, the desert too is a consoling place, a place of refuge, for in the desert we discover the victorious power of the Almighty.

The season of Lent is our desert. To imbibe seriously the spirit of Lent is to make a way into the desert. Let us not be afraid of the desert. Let us not be afraid to confront sin, to face temptations and acknowledge the presence of evil in us and in our world. For in the same desert, in the same confrontation, we also experience “angels” ministering to us. In the silence, solitude and simplicity of the desert, we also discover the great power and unconditional mercy of the Most High. And that power and mercy no Satan can take away from us, no evil can destroy in us, no temptation can wipe out.

I am because we are.

2009-02-26T07:07:00.000+08:00

I am because we are. - John Mbiti

One's identity is not a solitary possession, discovered through mental introversion, through disengagement form the webs of relationship, me thinking about myself. It is given by membership of one's community -- the family, the clan, the tribe or the nation. One becomes a person through integration into the community, by embracing one's posoition and enacting one's role.

(Timothy Radcliffe, OP, What is the Point of Being a Christian?)

Naisip mo ba kung anung klaseng mundo meron tayo kung walang pagpapatawad?

2009-02-20T04:17:00.000+08:00

Seventh Sunday in Ordinary time, Year B

"Anak, ipinatatawad na ang mga kasalanan mo.” Yan ang sabi ni Jesus sa isang paralitiko na inilapit sa kanya ng apat nyang mga kaibigan.

Pagpapatawad. Ito na marahil ang isa sa mahalagang handog sa atin ng Diyos. At ito rin ang pinakamabuting handog na maibibigay natin sa isa’t isa. Naisip mo ba kung anung klaseng mundo meron tayo kung walang pagpapatawad? Hindi naman natin kailangang masyadong isipin dahil ang mundong walang pagpapatawad ay makikita natin ngayon sa Afghanistan, sa Iraq, sa Israel, sa Gaza, sa Congo. Kung saan paghihiganti at karahasan ang namamayani at hindi ang pagpapatawad. Huwag na tayong lumayo. Alam natin ang mga istorya ng mga pamilyang hindi marunong magpatawad – pamilya laban sa pamilya na nag-uubusan ng lahi; mga magkakapatid na may kapwa sama ng loob sa isa’t isa; mga magulang na tinitiis ang anak; mga anak na tinitiis ang mga magulang. Iyan ang mundong walang pagpapatawad: ang mundo ng paikot-ikot na galit at paghihiganti, ng palalim na palalaim ng sama ng loob at poot. There is no end in the cycle of anger and revenge. Only forgiveness breaks the cycle.

Meron po akong kakilala, taga-Mindanao. Sa kasawiang palad, nasangkot ang kanyang ama sa pakikipag-away laban sa isang pamilya doon. Hanggang humantong sa paghihiganti, at napatay ang kanyang ama. Dahil doon may masidhing hangaring ipaghiganti ng mga anak ang pagkamatay ng kanilang ama. Hindi lang hangaring maghiganti kundi tila obligasyon ng mga anak na ipaghiganti ang ginawa sa kanilang ama. Pero itong anak, nagpunta ng Maynila, nagtrabaho sa simbahan, napalapit sa Diyos, natutong magsimba, nagpakumpil, nagkumpisal, nabuksan ang isip tungkol sa Panginoon at sa pananampalataya. Samakatuwid, nabuhay ang kanyang pananampalataya. Ang tanong niya sa akin, “Father, paano ko po sasabihin sa kanila na ayaw ko nang maghiganti.” Ang sabi ko lang ay kahit na anung hirap ng gagawin niya, huwag kalilimutang tama ang hindi maghiganti at ito ang maghihinto sa paikot-ikot na galit at paghihiganti. Sa madaling salita, hindi na naghiganti ang mga anak. Hinabla ang pumatay sa kanilang ama. At nahuli na yata ang pumatay sa kanilang ama. Ito ang mga unang hakbang sa lubos na pagpapatawad na magdudulot ng lubos na kapanatagan at kapayapaan.

Sino ang may gusto ng daigdig na puno ng karahasan, ng galit, ng paghihiganti, ng poot, ng sama ng loob? Palagay ko po, wala. Kaya, kung ayaw natin ng ganitong mundo, meron po itong kapalit. Kailangang matuto tayong magpatawad.

Community

2009-02-14T12:14:00.000+08:00

6th Sunday, Ordinary Time.

The first reading today describes to us how a leper is banished from the community. He is declared unclean. He is to “keep his garments rent and his beard bare” and “muffle his beard.” He is to shout, “Unclean, unclean!” His abode is outside the camp. For the Jews, a leper is an unclean outcast.

And so, when Jesus “made clean” a leper in the gospel today, the leper was not only healed from his illness, but he was given a place in the community. In Jesus, the leper found freedom from separation, from isolation, and from loneliness. He received his health back and his community.

I believe it is everybody’s experience that we are afraid to be isolated, frightened to be separated, and fearful from being alone. Philosophers would say that we are social beings. Our faith asserts that we are God’s people, Bayan ng Diyos.

So, it is important to ask, what constitutes a community? How can we say that we are a community? What criterion is to be used?

Fr. Timothy Radcliffe, OP, in his book What is the Point of Being a Christian?, mentions one important characteristic of being a community, that is, mutuality. A community is where one loves and is loved, respects and is respected, helps and is helped, values and is valued, supports and is supported, serves and is served, believes and is believed in, hopes and gives hope. Being with people is not community. Being surrounded with people who loves you, helps you, serves you, and not returning the same in mutuality is not community. Community is mutual loving, helping, serving, believing, supporting, and hoping. And if our families is not like this, if our neighborhood is not like this, if our parish is not like this, if our barangay is not like this, then, we are not yet a community, and we have the duty to grow into one.

If feels great to be loved and be served, but if we stop there we live selfish lives, for it feels even greater, to be able to love and serve in return. For to be community is to be in mutuality. To be in community is to overcome isolation, separation and loneliness. In a genuine community no one becomes a leper; no one has his abode outside the camp.

Huhugutan ng Lakas

2009-02-07T18:34:00.000+08:00

Lahat tayo dumadaan sa panghihina at nangangailangan ng panghuhugutan ng lakas. Yung iba sa pamilya humuhugut ng lakas. Yung iba sa tagumpay. Yung iba naman sa trabaho. Yung iba sa pera.

Pero ang lahat ng ito ay lumilipas, nawawala. Yung mga mahal natin sa buhay darating ang panahon mawawala din sila; malalayo, o papanaw na. Yung tagumpay lumilipas. Laging may darating na mas magaling at lalampasan ang ating mga tagumpay. Yung trabaho, hindi rin sigurado. Tingnan ninyo ang nangyayari ngayon sa Pilipinas, malalaking kumpanya ang nagsasara at libu-libo ang nawawalan ng trabaho. Yung pera nauubos. Tingnan ninyo ang nangyayari ngayon sa buong mundo, malalaking bangko at nagsasara at humihingi ng tulong sa kani-kanilang gobyerno. Kung ang pinanghuhugutan natin ng lakas ay mula sa daigdig na ito, laging may kulang, laging may hangganan, laging mawawala.

Kaya napakagandang paalala ang hatid sa atin ni Jesus sa ebanghelyo: "Madaling araw pa'y bumangon na si Jesus at nagtungo sa isang ilang na pook at nanalangin." Pagkatapos magpagaling ng maraming maysakit, magpalayas ng masasamang espiritu, at siksikin ng napakaraming tao, may panahon pa rin si Jesus para manahimik, mag-isa at manalangin. Dahil panalangin sa mapagmahal na Ama ang hinuhugutan niya ng lakas.

Panalangin ang hindi lilipas na huhugutan natin ng lakas. Hindi kukupas dahil ang panalangin ay pakikipag-isa sa Diyos at dahil ang Diyos ay magpakailanman, ang lakas na ating huhugutin ay magpakailanman din.

Dahil sa dami ng iniisip, ng gagawin, ng pupuntahan, ng kakausapin, marami sa atin marahil ang nahihirapan maghanap ng oras para sa panalangin. Subalit ang oras para sa panalangin ay hindi dapat hinahanap, kundi dapat, gumawa ng oras para sa panalangin.. Kailangn sinasadya. Kung maghahanap ng oras para sa panalaing, sa dami ng ginugugulan natin ng gawain sa maghapon, siguradong hindi tayo makakahanap ng oras para magdasal. Kaya't kung tunay na panalangin ang huhugutan natin ng lakas na walang hangganan, hindi lang dapat maghanap ng oras, kundi gumawa ng oras para sa panalangin. We do not try to find time for prayer, but we make time for prayer.

Word Have Power

2009-01-31T18:39:00.000+08:00

Words have power. Yan ang naranasan ng mga nakikinig kay Kristo sa kuwento ng ebanghelyo natin ngayon. Makapangyarihan ang salita.

Hindi ko alam kung napanood ninyo ang inauguration ni Barack Obama sa Washington DC noong January 20. Ilang tao ang nagpunta para sa kanyang panunumpa? Halos dalawang milyong katao. Bakit? Dahil sa dalawang salita: Change at Hope. Yan ang paulit-ulit na sinasabi ni Obama. At yan ang nagbigay ng lakas sa tao para umasa sa gitna ng krisis. Dahil makapangyarihan ang salita.

Siguro nabalitaan nyo din ang nangyari sa isang pamilya sa Los Angeles. Nawalan ng trabaho ang tatay at ang nanay. Ang ginawa ng tatay, binaril ang asawa. Binaril ang limang anak. Atsaka binaril ang sarili. Bakit? Dahil sa mga salitang “You are fired.”

Makapangyarihan ang salita. Nasa sa atin kung paano natin gagamitin ang kapangyarihan ng ating mga salita: sa mabuti o sa masama, sa pagtulong o sa panlalamang, sa pagpapagaan ng loob o sa sama ng loob, sa pagpapatawad, sa pagmamahal, sa pagkalinga.

Ano ang kapangyarihan ng iyong mga salita?

The Power of Words

2009-01-31T18:15:00.000+08:00

Jesus was in Capernaum. He entered the synagogue and preached. The gospel tells us, “All were amazed and asked one another, ‘What is this? A new teaching with authority?’”

The words of Jesus had authority. It had power. Several times in the gospels, we hear Jesus say, “Amen, amen, I say to you…” or at other times, “Your fathers have told you… but this is what I tell you…” And Jesus was comfortable in using the power of his words. Where does the authority of Jesus come from? Where does Jesus derive the power of his words?

Minsan hindi natin nagagamit ang kapangyarihan ng ating salita dahil natatakot tayo na baka bumalik sa atin ang mga sinasabi natin. Kapag sinabi nating, “Magsimba ka.” Ang balik sa atin, “Bakit ikaw nagsisimba ka ba?” Kapag sinabi nating, “Mangumunyon ka.” Ang balik sa atin, “Bakit ikaw nangungumunyon ka ba?” Kapag sinabi nating “Magpakabait ka.” Ang balik sa atin, “Bakit ikaw mabait ka ba?” Kaya, madalas hindi na lang tayo nagsasalita.

Pero iba ang salita ng Diyos. Nung likhain ng Diyos ang mundo at sinabi niya “Magkaroon ng liwanag,” nagkaroon nga ng liwanag. Kapag sinabi ng Diyos na “Pinapatawad kita,” pinapatawad nga tayo. Kapag sinabi ng Diyos na “Kasama nyo ako,” kasama nga natin siya. Makapangyarihan ang salita ng Diyos dahil tapat ang Diyos sa kanyang salita.

Faithfulness is the power of our words. Fidelity is the power of our words. With faithfulness, without fidelity, our words will remain powerless.

Finding a home...

2009-01-23T13:23:00.000+08:00

Rootlessness is the loneliness that comes with leaving home, with forever losing loved ones, loved places, and loved things. To cure out rootlessness, we need to find a home.

Finding a home is not, in the end, so much a question of finding a building, a city, a country or a place where we feel we belong. That's part of it. More deeply, finding a home is a question of moral affinity, of finding another heart or a community of hearts wherein we feel at one, safe, warm, comfortable, able to be ourselves, secure enough to express both faith and affection.

Ronald Rolheiser, The Restless Heart

Paanyaya ng Kapistahan ng Santo Nino

2009-01-17T11:54:00.000+08:00

Feast of the Santo Nino

Fiesta ng Quiapo noong January 9. First time kong mag-misa sa Quiapo noong January 9, 10 ng umaga. Pagkatapos ng misa, lumabas kami ng simbahan at sumama sa napakaraming deboto ng Nazareno. Nakakakilabot po ang dami ng mga nagsisimba at nag-pruprusisyon sa piyesta ng Nazareno. Pero napansin marami din ang mga bata. Maraming pamilya ang nagpunta sa Quiapo bitbit ang kanilang mga anak. At mga naka-t-shirt pa ng Nazareno. Meron pa ngang isa naka-damit Nazareno din (yung kulay purple na parang sutana na may sinturon na lubid). Sabi ko sa sarili ko, hindi kaya sila natatakot na mawala ang mga bata sa dami ng mga taong nasa Quiapo? Hindi kaya nila naisip na mahihirapan ang mga bata sa paghihintay sa gitna ng init ng araw? Kung sabagay, mahalaga na bata pa lang namumulat na sila sa pananampalataya. Kaya sabi ko sa sarili ko, magpapatuloy ang debosyon sa Poong Nazareno dahil yung mga batang dinadala ngayon sa Quiapo sa kanilang paglaki, sila ang magtutuloy ng mga panata ng kanilang mga magulang. It is good to start them young.

Palagay ko iyan ang paala-ala ng pagdiriwang natin ngayon ng kapistahan ng Santo Nino. Ang pananampalataya ay nagsisimula sa pagkabata. Kung ano ang nakagisnan natin sa tahanan – pagrorosaryo, pagdarasal ng angelus, pagnonobena sa Perpetual Help, sa Sacred Heart, pangungumpisal, pagsisimba kung linggo, pagsama sa prusisyon, pagtulong sa mahihirap – madalas iyan ang ipagpapatuloy natin sa ating pagtanda.

Sa pagdiriwang natin ng kapistahan ng Santo Nino, ang batang si Jesus, pinapaalala sa ating lahat ang tungkulin nating magturo ng tamang pananampalataya, ng tamang pamumuhay ng isang anak ng Diyos, ng tamang paglilingkod ng isang Katoliko sa mga bata. Huwag na tayo lumayo, umpisahan natin sa mga anak ninyo, sa mga pamangkin ninyo, sa mga batang kasama ninyo sa loob ng tahanan, sa mga bata sa inyong looban, sa inyong eskinita, sa inyong kalye, sa inyong kapitbahayan. Hindi kumpleto ang pagiging Kristiyano natin kung hindi natin aakayin ang mga bata upang lumaking mabubuting Katoliko. Tandaan po natin sa pagtuturo sa kanila hindi kailangan magaling magsalita, dahil ang kaunaunahang paraan ng pagtuturo sa kanila ay sa pamamagitan ng mabuting halimbawa.

Jesus was a boy in Nazareth and there he grew in age, wisdom and was pleasing to the Lord. Responsibilidad nating lahat na ang mga bata ay lumaking kalugud-lugod sa Diyos. Amen.

We are built for the infinite...

2009-01-14T03:54:00.000+08:00

From R. Rolheiser, The Restless Heart

"We are built for the infinite, to be in perfect intercommunity with God and others. We hunger for this, long for it and constantly and thirstily reach out for it. But, when we do reach out, we can meet and touch only particular persons and objects. These can fulfill us to a point, but never completely. Our nature is built for more and it demands more. Accordingly, we go through life always somewhat lonely and dissatisfied, restless and unfulfilled, as we perpetually reach out and seek that radicl unity with God and others for which we were made."

the joy of Simeon

2008-12-30T06:30:00.000+08:00

We all konw the joy of the shepherds upon seeing the new born child, wrapped in swadling clothes in the manger. We all know the excitement of the wise men who travelled from the East following a bright star that led them to the King of kings. But seldom do we hear about the joy of Simeon.

Jesus was brought by Mary and Joseph to the temple to be presented to the Lord according to the law of Moses. Simeon, a righteous and devout man, filled with the Holy Spirit, received the child into his hands and burst into prayer, "Now, Master, you may let your servant go in peace, according to your word, for my eyes have seen your salvation." [Lk 2:29-30] There was so much joy in Simeon's heart, after all the waiting for the Messiah, that death becomes a welcome experience. Seeing the saviour is enough. He longs for nothing more, waiting for no one else. Fulfillment has come. Satisfaction has arrived. As if saying, "Okey na Lord. Puede mo na akong kunin!"

Every year we celebrate Christmas. We have used to the atmosphere of Christmas, to the lights, to the celebrations, to the practices and traditions, to a point that the joy of the season becomes ordinary and usual. The joy of Simeon brings back the original joy of the mystery of incarnation - a joy that fills the heart wil excitement, contentment and fulfillment to a point that one can say, "Okey na. Puede nang mamatay."

Ang lahat ay masaya kapag panahon ng Pasko. Pero anung klaseng saya? Kasing saya ba ng kagalakan ni Simeon?

Malakas, Marunong at Kalugud-lugod sa Paningin ng Diyos...

2008-12-28T02:25:00.000+08:00

Feast of the Holy Family, Year B

Tapos na ang December 25. Tapos na ba ang Pasko?

Hindi pa. Tapos na ang araw ng pagsilang ng Panginoon, pero ang misteryo ng Pasko ay hindi lamang tungkol sa pagsilang ng Anak ng Diyos, kundi ang pagkakatawang tao ni Jesus. At kasama sa pagiging tao ng Diyos ay ang mabuhay sa loob ng isang pamilya. Ito ang ipinagdiriwang natin ngayon, ang pamilya ni Jose, Maria at Jesus. Kung saan si Jesus ay lumaking “malakas, marunong at kalugud-lugod sa paningin ng Diyos” [Lk 2:40].

Marami sa mga “first time” natin sa buhay ay natutunan natin sa loob ng pamilya: first time tumayo, lumakad, magsalita, bumilang, mag-sign of the cross, kumanta ng alleluia, etc. Mas lalung higit kapag pinag-usapan ang pananampalataya, sa loob ng pamilya tayong unang natututong magdasal. Sabi ni Pope John Paul II, “The family is the first school of faith.”

May isang bata, 4 years old, tuwing matatapos ang misa magmamano sa akin at sinasabi niya kung ano ang ipinagdasal niya sa misa. Minsan sabi niya, “Father, I have a new dress. I thank God for my new dress.” Tapos minsan, “Father, I have a new toy. I thank God for my new toy.” Tapos minsan din, “Father, I prayed for you.” Saan natuto ang apat na taung gulang na bata na magapasalamat sa Diyos sa lahat ng bagay? Saan pa, sa pamilya!

Totoo din ang kabaligtaran. Naglalakad ako sa isang eskinita. May naglalarong mga maliliit na bata sa may kalsada. Siguro mga apat na taun din. Pagdaan namin doon, narinig kong sumigaw yung maliit na bata, “Putang ina mo! Akin yan!” Sabi ko sa kasama ko, “Siguro hindi pa marunong yan magbasa pero marunong nang magmura.” Saan natuto ang apat na taung gulang na bata na magmura? Saan pa, sa pamilya!

Malaki at mahalaga ang papel ng pamilya sa ating buhay. Kung gusto natin ng mga Kristiyanong malakas laban sa kasamaan, kailangan maging malakas ang mga pamilya. Kung gusto natin ng mga Kristiyano marunong sa pananampalataya, kailangan maging marunong ang mga pamilya. Kung gusto natin ng mga Kristiyanong namumuhay na kalugud-lugod sa Diyos, kailangan ang mga pamilya ay mamuhay ng kalugud-lugod sa Diyos. Ang lahat ng ito ay natutunan sa loob ng pamilya.

Nawa, sa tulong at halimbawa nina Jesus, Maria at Jose, ang lahat ng pamilyang naririto ngayon ay magsikap upang magturo sa lahat na maging malakas, marunong, at kalugud-lugod sa Diyos.

Walang makapaghihiwalay

2008-12-23T04:18:00.000+08:00

Christmas Eve Mass, December 24

May isang taong naglakbay sa malalayong lugar para maglingkod sa Diyos. Dumaan siya sa iba’t ibang hirap sa kanyang paglalakbay: inusig, pinagmalupitan, kinasuhan ng iba’t ibang paratang, ilang beses nabilanggo, nahagupit ng latigo, ilang beses nalagay sa bingit ng kamatayan, ilang beses nalagay sa panganib, hindi lang isang beses nakaranas ng paglubog ng barko, nagutom, naghikahos – sa lahat ng paghihirap na ito, meron pa ba siyang dahilan para lumigaya at maging masaya?

Ang taong sinasabi ko sa inyo ay si San Pablo. At mababasa nyo po ang kanyang paglalakbay sa mga Gawa ng mga Apostol at sa kanyang mga sulat. Pagkatapos ng lahat ng hirap na ito, meron pa bang dahilan si San Pablo para maging masaya?

May sagot po si San Pablo sa tanong na ito: walang makapaghihiwalay sa atin sa pag-ibig ni Kristo [Rom 8:35-39]? Hindi paghihirap, hindi kapighatian, hindi pag-uusig, hindi gutom, hindi tabak. Wala! Walang makapaghihiwalay sa atin sa pag-ibig ni Kristo.

Galing yan sa isang taong dumaan sa sangkatutak na paghihirap. Maliwanag kay San Pablo na mahal pa rin siya ng Diyos, at sapat na itong dahilan upang patuloy na maging masaya, patuloy na umasa.

Ito ang tunay na diwa ng Pasko: Ang Diyos nagkatawang tao. Ang Diyos nakipamuhay sa atin. Ang Diyos bumababa mula sa langit at sinamahan tayo. At kailanman ay hindi lilisan sa piling natin, dahil walang makapaghihiwalay sa atin sa pag-ibig at pananahan ng Diyos sa piling natin.

Jesus, the Son of God, became a child in a manger to be with us because God loves us unconditionally. And he will always be with us, no matter what. Not anguish. Not distress. Not famine. Not nakedness. Not peril. Not the sword. Nothing can separate us from the love of God.

Mahirap ang buhay? Maraming pagsubok? Iniwan ka ng boyfriend mo? Nilayasan ka ng mga anak mo? Walang trabaho? Gutom? May dahilan pa rin para maging masaya ngayong Pasko, dahil ngayong Pasko sasamahan ka ng Diyos at walang makapaghihiwalay sa iyo sa pag-ibig ng Diyos para sa iyo. Huwag na huwag po ninyong kalilimutan iyan. Maligayang Pasko po sa inyong lahat!

Tikman ang tunay na diwa ng Pasko

2008-12-22T04:21:00.000+08:00

Simbang Gabi, December 22

Ako po ay nag-aral sa San Carlos Seminary, sa Guadalupe, Makati. Sa labas ng seminaryo, napakaraming namamalimos, maraming pulubi. Merong isang seminarista tuwing lalabas siya, bibili siya ng merienda laging pang dalawang tao. Sa kanya yung isa. Ung isa naman para sa isang batang pulubi na lagi niyang dinadaanan. Bago bumalik ng seminaryo, bibili siya ng dalawang merienda, hamburger, o kaya siopao, o kaya monay, o biscuit, o kahit anung meryenda. Isa para sa kanya. Isa para sa batang pulubi.

Minsan, pagkatapos ibigay ng seminarista ang tinapay sa bata, naisipan niyang panoorin kung talagang kinakain nung bata yung meryenda. Pinanood niya yung bata. Binuksan ng bata yung balot. Tapos kumagat ng isa. Tapos nilapag yung tinapay sa semento. Nakita yun ng seminarista at sumugod sa bata. Nagalit ang seminarista dahil hindi inuubos ang tinapay. Sayang. Kaya sabi nung seminarista, hindi na siya magbibigay ng tinapay. Nung tapos ng magsalita ang seminarista nagpaliwanag yung bata. Sabi niya,”Brother, pasensya na po kayo. Tuwing binibigyan nyo po ako ng tinapay, lagi ko pong inuubos. Ngayon ko lang po hindi inubos. Kasi po, nitong mga nakaraang linggo, tuwing uuwi ako, lagi kong kinukuwento sa mga kapatid ko na meron isang mabait na mama na lagi akong binibigyan tinapay. Paulit ulit ko po yang kinukuwneto sa kanila. Pero minsan sabi po nila sa akin, na huwag ko na raw ikukuwento sa kanila, kasi hindi naman daw nila natitikman yung kuwento ko. Naiinggit lang sila. Kaya, ngayon po, hindi ko uubusin ang ibinigay ninyo, para pag-uwi ko sa bahay, pag nagkuwento ako tungkol sa nagbibigay sa aking meryenda, matitikman nila ang kuwento ko.

Sabi nung seminarista, madaling isipin na nagpapalusot lang yung bata, pero sabi niya naniniwala siya sa kuwento ng bata. Kaya hindi siya huminto sa pagbili ng dalawang meryenda. Isa sa kanya. Isa sa batang pulubi.

Alam nating lahat ang kuwento ng ating pananampalataya – ang kuwento ng walang hanggang pag-ibig ng Diyos para sa sangkatauhan. Ang kuwento ng dalisay na pagmamahal, ng walang sawang pagpapatawad, ng walang maliw na pagkalinga, ng walang kapagurang pagbibigay ng pagpapala. At ang kuwentong ito ay hindi narinig lang, o salita lang, hindi kuwentong barbero. Dahil sa pagsilang ni Jesus, natikman ng sangkatauhan ang kuwento ng wagas na pag-ibig ng Diyos. Sa pagparito ni Jesus sa mundo, natikman ng tao ang patawarin sa kanyang mga kasalanan, natikman ang pagalingin sa karamdaman, natikman ang makipagkasundo sa Diyos, natikman ang bigyan ng pag-asa, ng direksyon, ng karangalan bilang mga anak ng Diyos. Sa pagdating ni Jesus, natikman natin kung paano mahalin ng isang nag-alay ng buhay sa krus.

Kaya nga sa ebanghelyo ngayon, nasambit ni Maria ang mabubuting kaloob ng Diyos. Sa pagdating ni Jesus, natikman ng bayan ng Diyos, ang lingapin sa kanyang kaabahan, natikman ang busugin ng kabutihan, ang maging mapalad, ang kahabagan, ang katapatan ng Diyos sa kanyang pangako sa ating mga magulang.

Alam nating lahat ang kuwento ng tunay na diwa ng Pasko - ang kuwento ng pagbibigay, ng pakikipagkasundo, ng pagpapakumbaba. Sana hindi lang ito kuwentong barbero. Sana ang tunay na diwa ng pasko ay matikman ng mga taong nakapaligid sa atin. Ang ating pagbibigay ay matikman ng ating kapwa. Ang ating pakikpagkasundo ay matikman ng ating mga mahal sa buhay. Ang ating pagpapakumbaba ay matikman ng mga nakakasalamuha natin sa araw-araw.

Sana ang tunay na diwa ng Pasko hindi lamang marinig sa ating mga kuwento, kundi matikman sa ating pagtulad kay Kristo.

A great photographer is a child...

2008-12-21T10:55:00.000+08:00

This year I discovered photography. I bought my first DSLR in January this year. I joined filckr groups and got involved in some on-line contests. I won one. I was able to meet up with some photo enthusiasts both professional and amateur. I gained new friends. It was a whole new world altogether. Exciting!

One important thing that photography taught me about taking pictures and about life in general is sensitivity. Be sensitive to your surroundings. Be open to everyone and to everything, even to the simplest, most ordinary little things. Be sensitive and beauty will always present itself. The face of the Creator is always recognizable in his creation.

Because of this, I came to learn that the sun rises in different ways everyday: different colors, different shades, different shapes. Some mornings may seem the same, but they are different. Nothing, not even the most ordinary, can be a poor subject for a stimulating image: a drop of rain, a leaf, a toy, the ordinary hand, the eyes [what eloquent eyes children have!]. Photography opened my eyes to the infinite beauty of people. It broadened my horizon into the limitless wonder of the world. Photography made me a child again. I discovered photography? Photography discovered the child in me.

Pangako

2008-12-19T03:36:00.000+08:00

Simbang Gabi, December 20

Narinig natin sa unang pagbasa, “Maglilihi ang isang dalaga at manganganak ng lalaki at ito’y tatawaging Emmanuel.” Ito ang sabi ni propeta Isaias kay Acaz. Isang pangako mula sa Diyos. At naniniwala tayo na ang pangakong ito ay natupad sa paglilihi ni Maria. Narinig natin sa ebanghelyo, “Paano mangyayari ito, gayong ako’y dalaga?” Alam ba ninyo kung ilang taon ang pagitan ni Propeta Isaias at ang Pagsilang ni Kristo? Walong daang taon. Eight hundred years.

Siguro sasabihin ninyo, “Father, ang tagal namang tuparin ng Diyos ang kanyang pangako? Bakit ganun?” Hindi ko po alam kung bakit ganun, pero ito po ang alam ko. Kahit inabot ng walong daang taon, hindi nakalimot ang Diyos sa kanyang pangako. Hindi tumalikod ang Diyos sa kanyang pangako. Hindi pinabayaan ng Diyos ang kanyang mahal na bayan. Hindi ko alam kung bakit ganun katagal, pero ang alam ko, tapat ang ating Diyos, hindi ayon sa ating panahon, kundi ayon sa kanyang panahon, dahil ang panahon ng Diyos ay laging tamang panahon.

800 years – hindi nakalimut ang Diyos sa kanyang pangako, isinugo ang anak upang maging tagapagligtas ng kanyang bayan. Sa walong daang taon may mga nainip. May mga nawalan ng pag-asa. May mga tumalikod sa Diyos. May mga hindi na umasang matutupad pa. May mga hindi na nagtiwala. Subalit isang gabi sa Bethlehem, sa isang sabsaban, tinupad ng Diyos ang kanyang pangako, patunay na siya ay tapat. Siya’y tapat magpahanggang ngayon.

Meron akong isang dasal na matagal ko nang hinihingi sa Diyos. Seminarista pa ako nung una kong hiningi iyon sa Diyos. At magpahanggang ngayon, siyam na taon na akong pari, hindi pa rin ibinibigay sa akin ang aking ipinagdarasal. Kung tatanungin nyo ako, “Bakit?” Hindi ko alam kung bakit. Siguro sasabihin nyo sa akin, “Hindi ka ba naiinip?” Paminsan-minsan naiinip din. Tinatanong ko rin sa Diyos, “Panginoon hanggang kailan po ako maghihintay?” Pero lagi namang babalik sa katotohanan na tapat ang Diyos. Hindi ayon sa ating panahon, kundi ayon sa kanyang panahon.

Pasko na naman. Naka-display na naman ang mga belen. Nakasabit na naman ang mga parol. Naka-sindi na naman ang mga pa-ilaw. Ang lahat ng ito ay paalala na ang gabi ng Pagsilang ng Panginoon ay gabi ng pagtupad ng Diyos sa kanyang pangako. Ang Diyos natin ay tapat sa kanyang pangako, mapagkakatiwalaan at maasahan. Manalig tayo sa kanya.

liwanag

2008-12-18T02:37:00.000+08:00

Simbang Gabi, Dec. 18

Kelan ka huling nakakita ng alitaptap?

Ako? Nung October. Limang araw akong tumira sa monasteryo ng Transfiguration of the Lord. 5 am ang Morning Prayer nila. Dahil medyo may kalayuan sa monasteryo ang tinutuluyan ko, 4:30 am pa lang naglalakad na ako papuntang monasteryo. Isang beses sa aking paglalakad ng madaling araw nakakita ako ng dalawang alitaptap. Kumukutikutitap sila sa kadiliman ng umaga. Dahil minsan lang makakita, ang unang reaksyon ko sundan sila. Kaya sinundan ang liwanag ng mga alitaptap. Hanggang makarating ako sa isang punong puno ng alitaptap, parang krismas tree na hitik sa krismas lights. Wala ako ng nagawa kundi tumunganga at panoorin ang mga alitaptap. Pagdating ko sa monasteryo, tapos na ang Morning Prayer.

Naniniwala ako na lahat tayo, ang unang reaksyon natin kapag nakakita ng liwanag, lalu na kung tayo ay nasa dilim, ay lapitan ang liwanag, sundan ang liwanag at manatili sa liwanag. Yan ang unang reaksyon natin sa liwanag. Marahil kahit na sino papiliin mo sa liwanag o sa dilim, kung pababayaan ang damadamin laging pipiliin ang liwanag.

Ang pagsilang ni Jesus bilang tao sa Bethlehem ay ang pagdating ng liwanag sa daigdig na ito. Si Hesus ang ilaw ng mundo at kung pababayaan natin ang natural na reaksyon natin sa liwanang, lalapit tayo kay Kristo, susundan natin siya, at mananatili tayo sa kanya.

Paano ba tayo mananatili sa liwanag ni Kristo sa kasalukuyang panahon? (1) sa liwanag ng Salita ng Diyos - tulad ni San Jose sa ebanghelyo ngayon, naunawaan niya kung ano ang plano ng Diyos dahil sa isang anghel sa kanyang panaginip; tayo rin magiging maliwanag sa atin ang plano ng Diyos sa pamamagitan ng liwanag ng kanyang banal na Salita. (2) sa liwanang ng banal na Eukaristiya - tulad ni San Jose, nakatagpo siya ng lakas ng loob na pakasalan si Maria kahit hindi kanya ang sanggol na kanyang dinadala; tayo rin makakatagpo ng lakas ng loob na maninidigan sa landas ng kabutihan at kabanalan sa pagtanggap natin ng tinapay ng buhay na lakas at buhay ng bawat Kristiyano; (3) sa liwananag ng kapwa-tao - tulad ni San Jose tinanggap niyang maging ama-amahan ni Jesus dahil sabi ng anghel na siya ang magiging tagapagligtas ng kanyang mga kapwa-hudyo; si Jesus ang magbibigay ginhawa sa kanyang mga kababayan; tayo rin makakatagpo ng dahilan para maglingkod at magmalasakit sa kapwa dahil anuman ang gawin natin sa "maliit na ito" ay ginawa natin kay Jesus.

Sumasa-atin si Jesus. Sumasa-atin ang ating liwanag. Ang pumipili lamang sa dilim ang iyong may tinatago, iyong may kinahihiya, iyong may sikretong ayaw mabunyag. Ang tunay na Krisitiyano, nabubuhay sa liwanag ni Kristo.

gate crushers

2008-12-16T05:48:00.000+08:00

Anong saysay ng pagdiriwang ng birthday ni Kristo kung wala naman siya sa puso natin? kung hindi naman siya mahalaga sa buhay natin? kung hindi naman tayo nakikinig sa kanyang salita? kung hindi naman tayo sumusunod sa kanyang mga utos? kung hindi naman tayo nagsisikap gayahin siya?

Para lang tayong nag-gate crush sa isang birthday party; naki birthday para maki-kain, para maka-libre ng hapunan, para maka-libre ng beer at pulutan; naki-gulo; naki-usyoso.

December will not make Jesus the center of our life, if from January to November Jesus has always been at the margins. We cannot share meaningfuly in the incomparable joy of the birthday of Jesus, if Jesus remains outside of our everyday concerns. Christmas is the "birthday party" of Christ. If we celebrate Christmas without loving Christ, then we are gate crushers.

Sidekick

2008-12-15T13:02:00.000+08:00

Simbang Gabi, 1st Day

Alam nating lahat na sa kahit anung kuwento, laging may bida. Lalu na sa pelikula laging may bida. At ang bida laging may kasama, laging may “sidekick.” Halimbawa, si Batman, merong Robin. Si Zorro, merong Tonto. Si Dolphy, may Panchito, o kaya si Babalu. At si FPJ, may Dennis Padilla, o kaya si Berting Labra. Madas ang bida may “sidekick.”

Sa kuwento ni Jesus, parang meron din siyang “sidekick.” Siya ang naghanda ng daraanan sa pagdating ni Jesus. Siya ang nagtuwid n glandas ni Jesus. Siya ang nagbabala sa kahalagahan ng pagbabalik-loob sa Diyos para salubungin si Jesus. Siya ang nagbinyag sa ilog Jordan para maging malinis sa pagsalubong kay Jesus. At ng dumating na si Jesus, unti-unti na siyang nawala sa eksena. Sabi niya, I must decrease ; he must increase. Sidekick nga eh. Sino siya ? Si Juan Bautista.

Kapag pinag-usapan ang kuwento ng pasko, walang makakaisip na kasama sa kuwento si Juan Bautista. Pero merong mahalang mensahe si Juan Bautista para sa pagdiriwang natin ng Pasko: Magbalik-loob sa Diyos.

May mga tao kuntento na sa saya ng mga Christmas party; sa saya ng exchange gifts at ng monito-monita; sa sayang dulot ng 13^th month pay at bonus; sa saya ng noche buena. Pero sinasabi ko sa inyo, iba ang saya ng Pasko kapag tayo ay malayo sa kasalanan at malapit sa pagmamahal ng Diyos. Walang kapantay ang saya sa pusong walang sama ng loob, walang kaaway, walang inggit, walang yabang, walang galit, walang poot.

Si Juan Bautista ay tila liwanag na nagniningning na tumatangalaw sa atin upang magbalik loob sa Diyos, dahil sa piling ng Diyos, walang kapantay ang ligayang dulot ng Pasko. Sa pagdiriwang ng Pasko, malayo ka ba sa Diyos dahil sa kasalanan? Magbalik-loob sa Diyos dahil kung kapiling ka ng Diyos, kung nakikinig ka sa kanyang salita, kung ginagawa mo ang kanyang mga utos, walang kapantay ang ligaya sa pagdiriwang ng Pasko. Amen.

May dahilan ba para magsaya?

2008-12-14T02:21:00.000+08:00

3rd Sunday Advent B

Ang linggong ito ay tinatawag na Gudete Sunday, o Linggo ng Kagalakan.

May dahilan ba para magalak? Para maging masaya?

Meron na naman parating na agyo. Kapag dumating na yan sa Luzon at bumuhos ang malakas na ulan, problema na naman ang baha, pati landslide, pati sirang bahay. May dahilan ba para magalak?

Meron na namang Cha-cha. Gusto na naman baguhin ang saligang batas at patagalin ang kapangyarihan ng mga nakapuwesto. May dahilan ba para magsaya?

May bird flu na naman sa Asia. Maapektuhan na naman ang mga alagang hayop at maapektuhan ang supply ng ating pagkain. May dahilan ba para magsaya?

Sa ating barangay, ang tagal tagal nang pinag-uusapan ang palengke hanggang ngayon hindi pa rin tapos, hindi pa rin magkasundo. At tila dumadami ang mga inuman dito. Tila dumadami din ang mga tambay, maging bata man o matanda. May dahilan ba para magdiwang?

Malinaw po ang sagot ni Juan Bautista sa ebanghelyo ngayon: “nasa gitna ninyo ang isang hindi nakikilala.” Si Jesus ay nasa gitna natin. Si Jesus ay sumasaatin at sapat na itong dahilan para magalak, para magsaya.

Nagbigay ako ng recollection sa Ina ng Laging Saklolo sa Punta, Sta. Ana. At punung puno ang simbahan para sa recollection. Ibig sabihin marami ang nauuhaw sa kaalaman at pananampalataya ukol sa pakikipag-ugnayan sa Diyos.

Kahapon may Christmas party ang mga bata, mga nagsisimba at nagseserve sa children’s mass. Ngayong umaga meron namang party sa mga elders, sa mga senior citizen. Sa hapon naman merong party ang mga scholars ng ating parokya. Ibig sabihin, kahit mahirap ang buhay ngayon, marami pa rin ay may mabubuting loob na tumutulong sa mga nangangailangan, maging bata man o matanda, o mga mag-aaral.

Ilan lamang ito sa mga palatandaan na sumasaatin at kumikilos sa pamamagitan natin ang presensya ng Diyos. Gaano man kahirap ang buhay, gaano man kabigat ang problema, kung bawat isa sa atin ay magiging instrumento ng presensiya ng Diyos sa buhay na ito, hindi mauubusan ng dahilan para magdiwang.

May dahilan ba para magsaya? Meron, dahil sabi nga ni Juan Bautista nasa ating gitna ang Panginoon.

Removing all that hinders...

2008-12-07T09:06:00.000+08:00

I love my books. They are my treasure. There was a time when I tried collecting CD’s. Then, DVD’s. But, eventually I lost interest. But not with books. I always loved spending time in bookstores, especially in specialty bookstores. I love browsing through shelves and shelves of books. I love books and I love reading. So, I continue to collect books. There are times that I do not know where to place them. Kung saan-saan tuloy nakalagay.

When this happens, I need to de-clutter my shelves. I need to examine my books, one by one, and decide which books should go. Which books I do not need at the moment? Which books should be kept? Which books should be sent at home to be kept in the bodega, in order to make room for new ones? This is always a difficult decision. But it has to be done. Kailangan alisin ang ibang libro, para magkaroon ng lugar sa mga bagong libro na kailangan ko.

Life is somewhat like this. We collect so many things and we fill our life with a lot of things until it becomes full to the brim. We need to de-clutter our life. If we want to welcome Jesus in our life, we have to make room for him. Hindi siya makakapasok sa buhay natin kung punung puno tayo ng galit, ng inggit, ng sama ng loob, ng kaaway, ng pagkaabala sa materyal na bagay, ng kasalanan.

Our Opening Prayer is perfect for today: Lord, remove all the things that hinder us to welcome Jesus with joy… To remove all things that fill up our hearts and our life that prevent the grace to God to fill us, that prevents the mercy of God to comfort us, that prevent the presence of God to work in and through us. Our God is a generous God, he provides for all our needs, but if we have no room for Him, how can we experience his generosity?

St. John the Baptist proclaims from the desert: Prepare the way of the Lord. Make straight his paths. Jesus is coming, but we cannot receive him if we have no room for him in our lives and in our hearts. Let us prepare the way of the Lord and remove all the things that hinder us to welcome Jesus with joy.

Removing all that hinders...

2008-12-07T05:53:00.000+08:00

When this happens, it means I need to de-clutter my shelves. I need to examine my books, one by one, and decide which books should go. Which books I do not need at the moment? Which books should be kept? Which books should be sent at home to be kept in the bodega, in order to make room for new ones? This is always a difficult decision. But it has to be done. Kailangan alisin ang ibang libro, para magkaroon ng lugar para sa mga bagong libro na kailangan ko.

Our life is somewhat like this. We collect so many things and we fill our life with a lot of things until it becomes full to the brim. We need to de-clutter our life. If we want to welcome Jesus in our life, we have to make room for him. Hindi siya makakapasok sa buhay natin kung punung puno tayo ng galit, ng inggit, ng sama ng loob, ng kaaway, ng pagkaabala sa materyal na bagay, ng kasalanan.

Removing all the things that hinder...

2008-12-07T05:42:00.000+08:00

I love my books. They are my treasure. There was a time when I tried collecting CD’s. Then, DVD’s. But, eventually I lost interest. But not with books. I always loved spending time in bookstores, especially in specialty bookstore. I love browsing through shelves and shelves of books. I love books and I love reading. So, I continue to collect lots and lots of books. There are times that I do not have any room for them anymore. Kung saan-saan tuloy nakalagay.

Our Opening Prayer is perfect for today: Lord, remove all the things that hinder us to welcome Jesus with joy… To remove all things that fill up our hearts and our life that prevent the grace of God to fill us, that prevents the mercy of God to comfort us, that prevent the presence of God to work in and through us. Our God is a generous God, he provides for all our needs, but if we have no room for Him, how can we experience his generosity?

Makasalubong nawa kaming may mabubuting gawa...

2008-11-30T03:24:00.000+08:00

First Sunday of Advent, B

Ngayon ang unang araw ng bagong taon ng simbahan, bagong taon ng liturhiya. Ngayon ay unang linggo ng Adbiyento. Ang Adbiyento ay galing sa salitang ingles na Advent, na galing naman sa salitang Latin na Adventus, na ang ibig sabihin ay pagdating, arrival, or coming.

Sa panahaon ng Adbiyento hindi lamang tayo naghihintay sa pagdating ng Pasko, kundi naghihintay din tayo sa pagbabalik ng Panginoon. Paano ba tayo dapat maghintay?

Napakaganda ng sinasabi ng Pambunga na Panalangin sa misang ito: “Ama naming makapangyarihan, bigyan mo kaming paninindigang tumahak sa landas ng kabutihan. Sa pagdating ni Kristo makasalubong nawa kaming may mabubuting gawa upang kapiling niya sag awing kanan kami ay makapisan sa iyong pinaghaharian […]”

May naghihintay ng walang ginagawa. Ang paghinhintay sa panahon ng Adbiyento ay gumagawa ng kabutihan habang naghihintay. Ang pagsalubong sa pagdating ni Jesus ay ang pagsalubong sa pamamagitan ng mabubuting gawa at pagtahak sa landas ng kabutihan. Ang tawag ni Fr. Nouwen dito ay active waiting.

Si Cardinal Joseph Bernardin, ang dating arsobispo ng Chicago sa America. Bago siya namatay, siya ay tinaningan ng kanyang doctor dahil siya ay may cancer. Alam nyo kung ano ang ginawa sa kanyang mga huling araw bago dumating ang kanyang taning? Hindi siya nagmukmok sa isang tabi at umiwas sa kanyang mga tungkulin bilang arsobispo. Hindi siya nag-resign at nagbitiw sa kanyang mga gawain. Sa kanyang mga huling araw, habang naghihintay sa kanyang kamatayna, si Cardinal Bernardin ay dumalaw sa mga maysakit na kanser. At pinalakas ang kanilang loob sa pamamagitan ng panalangin at pagmamalasakit ng isang taong tulad nila ay lumalaban din sa sakit. The Cardinal did not stayed at home and relinquished his duties while waiting for his death. No. The Cardinal visited the sick, the cancer patients, and comforted them. Naghintay sa pamamagitan ng paggawa ng mabuti at pagtahak sa landas ng kabutihan.

Isang paalala mula sa ebanghelyo ngayon: Magbantay! Magbantay sa mga pagkakataong makagawa ng mabuti. Magbantay sa mga pangangailangan ng kapwa upang makatulong sa kanila. Magbantay sa mga pagkakataong tupdin ang kalooban at atas ng Diyos.

Darating ang Panginoon. Makasalubong nawa tayo ng may mabubuting gawa. Makasalubong nawa tayo habang tumatahak sa landas ng kabutihan. Amen

First day... first time...

2008-11-29T05:14:00.000+08:00

Today is my first day as professor of San Beda Graduate School of Liturgy.

Kahit isang unit lang yun, at apat na Sabado lang na three hours per class, at anim lang ang estudyante, me ID pa rin yun na professor ang nakalagay hahaha... Kinakabahan. Excited. Natatakot. Masaya. Maraming doubts. Frightening. Proud. Nahihiya. Hindi Mapakali. Nagbabasa pero wala ng pumapasok sa utak. Baka pumalpak. Privileged. Will give my best.

Prayers please (not only for me, but especially for my students sana matiis nila ako hehehe...). Thanks.

Ang Tagumpay ng Paghahari ni Kristo

2008-11-20T11:16:00.000+08:00

Ngayon ay dakilang kapistahan ng Kristong Hari. Sa huling linggo ng kalendaryo ng simbahan, at sa pagsisimula ng bagong kalendaryo sa pagpasok ng panahon ng Adbiyento, nararapat lamang na ipagdiwang ang paghahari ni Hesus sa ating buhay. Sa lingo-linggong pagdiriwang natin ng misa, pagpupuri at pasasalamat sa kanya, sa araw-araw na pagsisikap sumunod sa kanyang mga halimbawa nararapat lamang na ipagdiwang natin ang kanyang tagumpay, kapangyarihan at kaluwalhatian.

Ano nga ba ang palatandaan ng tagumpay ng paghahari ni Kristo sa buhay na ito? Ano ang platandaan na si Kristo ay ating Hari?

Batay sa ating ebanghelyo ngayon, si Kristo ay tunay na naghahari sa atin kung ang mga nagugutom ay may pagkain; kung ang nauuhaw ay may tubig; kung ang dayuhan ay tinatanggap; kung ang walang maisuot ay may damit; kung ang maysakit ay kinakalinga; at kung sa napipiit ay may nagmamalasakit. Samakatuwid, ang tagumpay ng paghahari ni Kristo ay nasusukat sa pagmamalasakit ng tao sa kapwa tao; sa pag-aalala hindi lamang para sa sarili kundi para sa mga nangangailangan; sa pagtalikod sa kasalanan at pagsunod sa kalooban ng Diyos. Ito ang tanda na tunay ngang naghahari sa atin si Kristo – kapag ang puso natin ay naging tulad ng puso ni Kristo, sumusunod sa kalooban ng Ama at may malasakit sa nangangailangan.

Noong nakaraang linggo, isang binatilyo ang lumapit sa akin pagkatapos ng misa. Sabi niya, “Father, puede po bang magkumpisal?” Ikinuwento niya sa akin ang lahat ng kanyang kasalanan. Sabi niya, “Kahit bata pa po ako. Ginawa ko na yata lahat ng kasalanang kayang gawin ng kabataan.” Siya na rin ang nagsabi na dati-rati hindi siya makikita sa loob ng simbahan. Kung magsisimba man, nakatayo lang sa labas ng simbahan. Siguro nakita nyo siyang nakatambay sa kalsada. Pero ngayon, nakikita ko siyang nagsisimba, tumutulong sa gawain ng simbahan, naglalaan ng kanyang talento at kakayahan, nanghihikayat ng ibang kabataan upang mapalapit kay Kristo. Hindi ko po sinasabi na banal na ang batang ito. Ang sinasabi ko lang po, sa kanyang pagkukumpisal pagkatapos ng ilang taon, sa kanyang hangaring magbago, sa kanyang pagsisikap maglingkod at manghikayat ng kapwa kabataan na mapalapit kay Kristo, makikita natin na gaano man kasama ang mundo, gaano man kadilim ang buhay, nagtatagumpay pa rin ang paghahari ni Kristo.

Madaling isipin na ang tagumpay ng paghahari ni Kristo ay ang pagbagsak ng mga makasalanan. Subalit ang totoo, ang tagumpay ng paghahari ni Kristo ay makikita hindi sa pagbagsak ng mga kasalanan, kundi sa pagbabago ng mga makasalanan upang magbalik-loob sa Diyos at magsikap magmalasakit sa kapwa.

The victory of Christ the King is not the downfall of sinners. The victory of Christ the King is the transformation of sinners to become servants of the Lord. Pagtalikod natin sa kasalanan at pagmamalasakit natin sa nangangailangan – ito ang sukatan kung si Kristo nga ay Hari natin. Amen.

Ayon sa ating kakayahan...

2008-11-15T13:22:00.000+08:00

On an ordinary day, what do you usually do around 7 in the evening? Riding a bus perhaps, or a jeep, or an FX, waiting impatiently to arrive home; preparing dinner for the whole family; relaxing on chair and watching the evening news (“24 Oras” if your are Kapuso and “TV Patrol World” if you are Ka-pamilya), doing your homework; getting ready for work the next day, or extending the hours in order to finish the work for that day.

I just came from a community of monks in Malaybalay, Bukidnon, the Benedictine Monastery of Transfiguration. And you know what they usually do around 7 in the evening? They gather to pray and then, retire for the day. In other words, they get ready to sleep. YES! At 7 in the evening, after prayers the monks go to their rooms and call it a day.

You understand why, when you come to know that the first prayer the monks have everyday is at 3:00 am (called “Matins”), followed by silent prayer until 5:00 am for the Lauds, then, the Holy Mass at 5:30. In fact, the monks gather together for prayer 5 times a day: Matins at 3:00 am, Lauds or Morning Prayer at 5:00 am, Midday Prayer at 11:30 am, Vespers or Evening Prayer at 5:00 pm and Compline at 7:00 pm. Not to mention the several hours spent for personal silent prayer. [Read the whole blog.]

Habang nasa monasteryo kami sabi ko sa kasama kong pari, “Tol, kaya kaya natin mabuhay dito? Gumising ng alas tres ng umaga at matulog ng alas siyete ng gabi – kaya kaya natin?” Walang sagot. Tahimik lang. Ngumiti. At sabay kaming tumawa ng malakas. Alam ko na ang ibig niyang sabihin. Hindi! Pero bago kami matulog nung gabing iyon, sabi nung paring tinanong ko, “Siguro kung dito tayo tinawag ng Panginoon, bibigyan niya tayo ng lakas para makaya natin ang buhay na ito.” Napakagandang sagot. Kapag tinawag tayo ng Diyos sa isang bagay, ibibigay niya ang kailangan upang kayanin ito.

Tamang tama ang mensahe ng ebanghelyo natin ngayon: “Binigyan niya ang bawat isa ayon sa kanyang kakayahan.” Lagi nating naririnig na sinasabi, hindi naman tayo bibigyan ng problema ng Diyos kung hindi natin kaya. Tama po iyon. Pero yung kakayahan kailangan din nating tanggapin mula sa Diyos. Kailangan din nating hingin sa panalangin. Kailangan din natin pagtibayin sa ating pamumuhay sa araw-araw.

Sa araw po ng paghuhukom, tayo ay huhusgahan ng Panginoon kung tayo ay naging tapat sa kanyang kalooban ayon sa ating kakayahan. Ang mahirap ay kung hindi natin sinubukan; kung hindi natin inalam ang kalooban ng Diyos; kung hindi natin inalam ang ating kakayahan.

May mag tinawag na maging monks. May tinawag na maging mga madre. May tinawag na maging mga pari. May tinawag na mag-asawa at magbuo ng isang Kristiyanong pamilya. Pinagkatiwalaan tayo ng Diyos ayon sa ating kakayahan. Ibigay sana natin ang lahat ng ating makakaya. Amen.

living life

2008-11-15T13:10:00.000+08:00

The Monastery of Transfiguration, the bell tower and the tent-like chapel,

taken around 5:30 am, sunrise...

I share your surprise and questions. Can anyone really go to bed at 7 in the evening? Can anyone really finish his day at 7 pm? I can’t imagine how one can go to bed that early. There are still 5 hours before midnight; still a lot can be done. How can one call it a day at 7 pm?

Hymnal from the chaple of the Monastery

This kind of life, what we call monastic life, questions the way we live our lives. For many of us, we have accepted our kind of life as the norm, as the only way to live life, as the only way to manage the limited hours of the day. We have accepted that being busy with work, being concern with so many things, filling all our time with appointments, with things to do, with people to meet, with places to see, with concerns to dwell on, as the only way to get by each day.

We have taken for granted that there are people who have dedicated their whole life not in busyness and hurried appointments but in prayer and work; not in things to buy, to do, or to be concerned about but in simplicity and single-heartedness; not in the noises and indiscernible sounds of the world but in silence and contemplation.

The life of the monks makes us aware that what we consider the norm in living our life at present is not without alternative. The monks witness this to us, and the Monastery of the Transfiguration had been around for 25 years now (they celebrated their Silver Jubilee last August 6, 2008). To fill every waking time we have with work and concern is not the only way to journey through a day. Dedication to prayer, silence and work is a possible alternative to what most consider as the only way to pass through a day.

I do not think that we all should form monasteries and live as monks. No. But the awareness that such a monastic life fruitfully exists at present makes us aware that we have a choice in the way we live our life. We are not in a “no choice” situation. We have a choice not to make our lives only about being busy, earning a living, accumulating possessions, blindly accepting the noise, and praying only on a need basis (nagdarasal lang kapag may kailangan). There are other ways to live our life. And we have a choice.

Bakit ka pumupunta sa palengke?

2008-11-07T17:42:00.000+08:00

Juan 2: 16 “Huwag ninyong gawing palengke ang bahay ng aking Ama!”

Ngayon ay ipinagdiriwang ang Kapistahan ng Pagtatalaga ng Basilica ni San Juan Bautista na itinayo sa lupang pag-aari ng pamilya Laterani [kaya Lateran] noong taong 324. Ang basilikang ito ang katedral ng Santo Papa bilang obispo ng Roma. Ito ang Ina ng lahat ng simbahan.

Kaya’t sa ebanghelyo natin ngayon, ipinapahayag ang nararapat na pagbibigay ng halaga sa “bahay” ng Diyos, sa simbahan. Hindi dapat ito gawing palengke, sabi ni Jesus sa ebanghelyo. Madaling maintindihan na ang pagtitinda at pamimili na ginagawa sa palengke ay hindi dapat ginagawa sa simbahan. Subalit mas magandang pagtuunan ng pansin ang disposisyon ng mga nagpupunta sa palengke at pumapasok ng simbahan.

Bakit ka ba pumupunta sa palengke? Para mamili. Ng ano? Para mamili ng kailangan mo at ng gusto mo. Yan ang dahilan kung bakit ka pumupunta ng palengke – para mamili ng gusto mo at ng kailangan mo. Pagkaminsan, ito rin ang dahilan kung bakit ka pumupunta ng simbahan – para ipagdasal ang gusto mo at hingin ang kailangan mo. Kapag, ito lang ang dahilan ng pagpunta natin sa simbahan, hindi ba ginagawa na rin nating tila palengke ang simbahan?

Hindi ko sinasabing masama ang ipagdasal ang gusto mo at hingin ang kailangan mo sa loob ng simbahan. Ang sinasabi ko ay ito: sa loob ng simbahan, mas mahalaga sa kung ano ang gusto mo at kung ano ang kailangan ay kung ano ang gusto ng Ama at kung ano ang kailangan ng kapwa! Ang pagdarasal sa loob ng simbahan ay hindi natatapos sa kung ano ang gusto ko, bagkus sa kung ano ang gusto ng Ama. Ang pagtitipon sa loob ng simbahan para sa pagdiriwang ng banal na Misa ay hindi natatapos sa kung ano ang kailangan ko, bagkus sa kung ano ang kailangan ng aking kapwa. Sa loob ng simbahan, pagkatapos nating lumuhod at magdasal, maupo at makinig sa pagbasa at pangaral, kumanta at sumagot, pumila at tumanggap ng komunyon, pagkatapos nating sabihin sa Diyos ang gusto natin at ang mga kailangan natin, inaasahang maging malinaw sa atin kung ano ang gusto ng Ama at kung ano ang mga kailangan ng ating kapwa.

Ang simbahan ay parang palengke kapag gusto ko lang at kailangan ko lang ang dala natin. Ang simbahan ay tunay na simbahan kung pagkatapos ng gusto ko at kailangan ko, mas nangingibabaw ang gusto ng Ama at ang kailangan ng kapwa.

Pagkatapos ninyong sabihin sa Diyos kung ano ang gusto ninyo at kung ano ang kailangan ninyo, huwag po sana kayong lalabas ng simbahan ito ng hindi nauunawaan kung ano ang gusto ng Ama at kung ano ang kailangan ng ating kapwa. Amen.

A great privilege...

2008-11-07T11:14:00.000+08:00

For the first time after earning my MA in Liturgy last May, I will be teaching Liturgy. I will be in Paul VI Insitute of Liturgy [PIL] in Bukidnon from the 10th to the 15th of November. I was assigned to facilitate the workshop on Planning and Celebrating the Rite of Marriage.

Pressure. Pressure. Pressure. Hay!

Commemoration of All the Faithful Departed

2008-10-31T17:27:00.000+08:00

Ngayon ay Araw ng mga Kaluluwa. Naniniwala tayo na ang buhay ng tao ay hindi natatapos sa daigdig na ito. Naniniwala tayo sa kabilang buhay.

At kung paano ang mga santo sa kabilang buhay ay may epekto sa buhay natin dito sa lupa – kaya nga tayo tumatawag sa kanila at nagpapatulong – ang buhay natin dito sa lupa ay may epekto sa buhay ng mga kapatid nating yumao na – kaya nga ipinagdarasal natin sila, nagtitirik tayo ng kandila para sa kanila, nagpapamisa para sa mga yumao.

Anung klaseng tulong ang naibibigay natin sa mga yumao na? Tulong para sa kalinisan ng kanilang kaluluwa. Mababasa natin sa Revelation 21:27 – hindi makapapasok [sa lunsod ng Diyos] ang anumang bagay na marumi sa paningin ng Diyos, ang sinumang gumagawa ng kahihiyan, at ang mga sinungaling. Yaon lamang may mga pangalang nakasulat sa aklat ng buhay na iniingatan ng Kordero ang makapapasok sa lunsod. Kaya naniniwala tayo, na kapag ang isang namatay, ‘di man tumalikod sa Diyos at walang malaking nagawang kasalanan, ay pumanaw ng may dala-dalang bahid dungis ng maliliit na kasalanan ay kailangna sumailalim muna sa paglilinis bago makapasok sa kaharian ng Diyos. Ang tawag po natin dito PURGATORYO. Ang purgatoryo ay hindi isang lugar, na iniisip nating nasa gitna ng langit at lupa. Ang purgatoryo ay isang proseso ng pagpupurga, o paglilinis, upang makiisa ng lubusan sa lunsod ng Panginoon. Mababasa natin sa Catechism of the Catholic Church [1030-31] na ang bunga ng proseso ng purgatoryo ay kabanalan para tanggapin ang kaligayahan ng langit, at ang paglilinis na ito ay iba sa parusang bigay sa mga tumalikod sa Diyos.

Kapag may nagtanong sa inyo kung bakit inaalala ang mga yumao na, bakit sila ipinagdarasal, tandaan ninyo: Revelation chapter 21 verse 27 at Catechism of Catholic Church number 1030 hanggang 1031. Hindi makakaisa ng Diyos ay may bahid dungis ng kasalanan, at sa ating pagdarasal at panalangin, tinutulungan natin ang mga yumao na maging ganap ang kanilang kabanalan upang tanggapin ang kaligayahan mula sa Diyos.

Tamang tama ang paalaala ng ating ebanghelyo ngayon: Lumapit kayo sa akin, kayong lahat na napapagal at nabibigatan sa inyong pasanin, at kayo'y pagpapahingahin ko. Lumapit tayo sa Panginoon at makakatagpo tayo ng kapahingahan, sa buhay na ito at sa buhay sa kabila. Lumapit tayo sa Panginoon at makatatagpo tayo ng kapahingahan para sa atin lahat at para sa mga mahal nating yumao. Samakatuwid, ang pag-ibig ng Diyos ay hindi lamang para sa buhay na ito. Ang pag-ibig ng Diyos ay tumatagos hanggang sa buhay sa kabila. Kaya’t sa araw na ito lumapit tayo sa Panginoon. Amen.

SOLEMNITY OF ALL SAINTS

2008-10-31T05:20:00.000+08:00

Originating in the 4th century Eastern feast of all Martyrs, and attested to by St. Ephrem [+373], Pope Gregory IV established this commemoration fo all the saints of the Roman Church in 835. Originally celebrated on Easter Friday, it came to held in Rome on May 13; later, in the 9th century, it was tranferred to Nov. 1, the date of its celebration in Ireland where it countered the Celtic pagan feast of the Druids.

Towards the last leg of our Profession of Faith, we profess something about our relationship with all the saints: I believe in the Holy Spirit, the holy Catholic Church, the communion of saints, the resurrection of the body and life everlasting. Amen.

What does it mean when we say that we believe in the communion of saints? The first Preface for holy men and women, although this is not the one used for the celebration of the Solemnity of All Saints, elucidates for us the content of our communion with the saints. The original Latin text states: Qui in sanctorum concilio celebraris, et eorum coronado merita tua dona coronas. Qui nobis eorum conversatione largiris exemplum, et communione consortum, et intercessione subsidium; ut, tantis testibus confrmati, ad propsitum certamen curramus invicti et immarcescibilem cum eis coronam gloriae consequamur, per Christum Dominum nostrum.

In English, this is translated thus: You are glorified in your saints, for their glory is the crowning of your gifts. In their lives on earth you give us an example. In our communion with them, you give us their friendship. In their prayer for the Church you give us strength and protection. This great company of witnesses spurs us on to victory, to share their prize in everlasting glory through Jesus Christ our Lord.

From this prayer, we realize that our communion with all saints is manifested in three important levels of relationships: a relationship of imitation, a relationship of union, and a relationship of intercession.

The saints are examples in Christian life. Their conversion, their struggles, their challenges, their fidelity and their joy are models for all of us to follow and imitate.

The saints are our friends. The mysterious power of God transcends the chasm that separate the living and the saints. They may not be with us physically, but the saints are united with us as they accompany us in our journey of life and faith, uplifting us when we are down, encouraging us when we are weak, and celebrating with us when we achieve.

The saints pray for us. We all know the power of prayer and the saints intercedes for us. Living in the presence of God, the saints gather for us the rich blessings of God for the good of God's people and for the salvation of all humanity.

As we remember all the saints, we thank God for in them we have an example to follow. Hindi ka na mangangapa sa dilim; hindi ka na mawawalan ng direksyon sa buhay; hindi ka na mawawala sa landas ng Panginoon. In them, we enjoy a friendship in communion. HIndi ka na mag-iisa; hindi ka na bubuhat ng krus mag-isa; hindi ka na haharap sa pagsubok mag-isa. Because of our communion with the saints, we have an arsenal of intercessors praying for us. Hindi na magkukulang ang biyaya ng Panginoon; hindi na mauubos ang pagpapala.

Every Sunday, every time we pray the rosary, we profess that we believe in the communion of saints! Do we truly understand? Do we truly believe?

We all belong to God

2008-10-18T18:32:00.000+08:00

29th Sunday in Ordinary Time, Year A

Sa unang tingin, tila hinahati ni Jesus ang buhay at mundo ng tao, “ibigay sa Cesar ang sa Cesar, at sa Diyos ang sa Diyos,” may mga bagay na para sa tao at may mga bagay na para sa Diyos. Ito ba ang katotohanang ipinapahayag ng ebanghelyo tungkol sa buhay ng tao? Ano nga ba “ang sa Diyos?”

Tingnan natin ang iba pang sinabi ni Jesus. Habang hawak ang baryang pambayad ng buwis, tinanong ni Jesus ang mga Pariseo, “Kaninong mukha ang nakaukit sa dito?” Sabi ng mga eksperto sa biblia, ang tanung na ito ay nagpapaalala sa atin ng nasusulat sa Genesis chapter 1 verse 27: Ang tao ay nilalang ng Diyos na “kalarawan” niya.

Kaya kung tatanungin natin, “Kaninong larawan [o mukha] ang nakaukit sa pagkatao [o puso] ng tao?” Ang sagot? Larawan ng Diyos. Kung ang perang pambayad ng buwis ay para sa Cesar dahil nakaukit dito ang kanyang mukha, ang tao ay para sa Diyos dahil sa kanyang pagkatao nakaukit ang larawan ng Diyos.

Kaya sa madaling salita, sa ebanghelyo natin ngayon, hindi hinahati ni Jesus ang buhay ng tao, bagkus ang buong pagkatao ng tao, ang kanyang salita, ang kanyang gawa, ang kanyang isip, ang kanyang mundo, ang kanyang puso, ang kanyang buhay ay sa Diyos, dahil sa kanyang pagkatao nakaukit ang larawan ng Diyos.

Madaling sabihin at paniwalaan na tayo ay sa Diyos dahil sa ating puso nakaukit ang larawan ng Diyos. Subalit magandang suriin natin ang ating mga sarili: sa maghapon, ilan sa mga sinasabi natin ang tunay na sa Diyos? Ilan sa mga iniisip natin ang totoong sa Diyos? Ilan sa mga ginagawa natin ang nagmumula sa Diyos? Ilan sa mga desisyon at pagpapasya natin ang sa Diyos? Ilang? Buo? Kalahati? O baka wala sa one-fourth?

We all belong to God. All that we are and all that we have; we belong to Him. How much of ourselves truly belong to God?

Malinis na Kalooban at Maayos na Kasuotan

2008-10-10T12:33:00.000+08:00

28th Sunday, Ordinary Time, Year A

I am a fan of Lea Salonga. Bata pa lang si Lea, I-am-but-a-small-voice pa lang siya nun, I-am-but-a-small-voice pa lang din ako noon, taga-hanga na ako ni Lea Salonga. Kaya nung ipinalabas ang Miss Saigon sa CCP, talagang pinag-handaan kong mabuti para makapanood. Ang una kong problema, mahal ang ticket. Pero nung makabili na ako ng ticket, ang sumunod kong pinoblema: ano ang isusuot ko? Pinropblema ko kung ano ang isusuot ko. Hindi ako makapag-desisyon ng mabuti, kaya bumili ako ng bagong pantalon at bagong polo [sapatos? hindi na, nilinis ko na lang ng tatlong beses yung katad ko hehe] para isuot sa Miss Saigon. Kapag iniisip ko ngayon, natatawa na lang ako sa sarili ko, biro nyo problemahin ko kung ano ang isusuot ko.

Dapat bang pinroproblema kung ano ang isusuot? Sigurado ako yung mga mag-asawa rito, nung umaakyat kayo ng ligaw sa asawa nyo, pinag-isipan nyo rin kung anong isusuot. Nung una nyong makilala yung mamanugangin nyo, pinoblema nyo rin kung ano ang isusuot. Saka nung nag-apply kayo ng trabaho at humarap kayo sa boss, pinoblema nyo rin kung ano ang isusuot. At saka kapag pupunta kayo sa Kasal, sa binyag, o sa patay, inisip nyo rin kung ano ang dapat isuot. Bakit? Kasi may tamang kasuotan sa tamang okasyon.

Pero bakit kapag nagsisimba, yung iba, basta-basta na lang ang suot. Merong nakasando na akala mo init na init, na parang magalalaro lang ng basketbol. Merong mga naka-short na akala mo me excursion at sa beach ang punta. Meron namang sobra-sobra ang porma na akala mo sa party ang punta. Meron namang parang naka pantulog lang, kakabangon lang sa kama. Kung sa kasal, o sa binyag, o sa patay, iniisip natin kung ano ang isusuot; kung ang pagharap sa liligawan, o sa boss, iniisip kung ano ang dapat isuot, bakit sa pagsisimba hindi natin iniisip kung ano ang dapat isuot, samantalang kapag nagsisimba tayo humaharap tayo sa Diyos. Hindi ko sinasabing dapat nakapustura, dapat mamahalin, dapat laging bago. Hindi po. Ang sinasabi ko lang, dahil kapag nagsisimba tayo ay humaharap tayo sa Diyos siguro naman dapat disente at maayos ang ating suot. Kung ano ang disente at maayos, palagay ko alam na po natin iyon.

Siguro tatanungin nyo: Father, mahalaga ba kung ano ang suot kapag humaharap sa Diyos? Hindi ba mas mahalaga kung ano ang nasa kalooban? Sabi ng ilan, hindi mahalaga kung ano ang nasa labas, basta’t malinis ang iyong kalooban. Sabi naman ng iba, kung yung pagdadamit nga lang pagnagsisimba, napakasimpleng bagay, hindi maayos, yung kalooban pa kaya. Ang sabi ko naman ay ganito: dahil sa pagsisimba ay humaharap tayo sa Diyos, nararapat lamang na maayos tayo sa panlabas at sa panloob – malinis na kalooban at maayos na kasuotan - yan ang karapat-dapat sa harap ng ating Diyos.

Tignan natin ang kuwento ng ating ebanghelyo ngayon. Nang unang mag-anyaya ang mga alipin para sa kasalan ng hari, hindi sila pinansin. Sabi ng ebanghelyo, “Humayo sila sa kani-kanilang lakad; ang isa ay sa kanyang bukid at sa kanyang pangangalakal naman ang isa.” Hindi sila pumunta sa kasalan at hindi humarap sa hari dahil hindi handa ang kanilang kalooban, mas mahalaga ang bukid at pangngalakal kaysa sa hari. Nung nag-imbita ulit ang mga alipin para sa kasalan, marami na ang nagpuntahan. Subalit merong isa na hindi nakadamit pangkasal. Sabi ng hari, “Kaibigan, bakit ka pumasok dito nang hindi nakadamit pangakasalan?” Kahit pumunta sa kasalan, hindi naman maayos ang kasuotan. Kaya, sino ang nakasama ng hari sa pagdiriwang sa kasalanan? Iyong mga bisitang handa ang loob at maayos ang labas – iyong handa ang kalooban at maayos ang kasuotan.

Mga kapatid, kung tatanungin nyo ko kung ano ang mas mahalaga kapag humaharap sa Diyos sa pagsisimba, maayos na suot o malinis na kalooban? Ang sagot ko po: parehas. Ang tunay na nagmamahal sa Diyos, ang tunay na gumagalang sa presensya ng Diyos sa banal na misa, hinahanda ang kalooban at may maayos na kasuotan. Amen.

Ano gusto nyong maging paglaki nyo?

2008-09-29T06:02:00.000+08:00

Nagmisa ako sa children's mass kahapon. Naghomily ako about San Lorenzo Ruiz. Sabi kung tunay kayong mga Kristiyano dapat kapag tinanong kayo ano ang gusto nyong maging paglaki dapat ang sagot natin, "Gusto ko pong maging Santo!"

Kaya bilang pasimula sa homily ko tinanong ko sila, "Ano ang gusto nyong maging paglaki nyo?" Sabi ko, sino gustong maging titser taas ang kamay. Kakaunti lang ang nagtaas ng kamay. Sino gustong maging doctor? Kakaunti lang din. Sino gustong maging nurse? Medyo marami-rami. Sino gustong maging piloto? astronaut? abogado? Lahat kakaunti ang nagtataas ng kamay? Kaya tinanong ko sila: ano gusto nyong maging paglaki nyo? At sabay-sabay nilang isinigaw, "ARTISTA!!!"

Wala namang masama sa pag-aartista, pero iniisip ko iba na talaga ang panahon ngayon kasi nung bata ako, ni hindi ko naisip kahit ng mga kaibigan ko at kaklase ko na mag-artista. Pinapakita lang sa atin ang kapangyarihan ng media, lalu na ng TV. Kung noon mag-aartista ka kasi may talent ka. Ngayon mag-aartista ka kasi kikita ka, kaya pipilitin mong magkatalent.

My gut tells me that this is not good. How so? Im not sure yet. I don't have the confidence and the vocabulary yet to articulate the meaning and consequences of such a mindset. Basta, I don't feel comfortable with the response of the children in my mass yesterday. I hope I am wrong...

This is the firs time I took a picture of a celebrity; Jomari Yllana during the Pahiyas Festival 2008 in Lucban, Quezon Province.

Ayaw natin sa mga taong walang isang salita

2008-09-27T17:12:00.000+08:00

26th Sunday in Ordinary Time, Year A

Sa ebanghelyo ngayon, dalawang anak ang inutusang magtrabaho sa ubasan ng kanilang Ama. Yung isa umayaw pero pumunta rin at nagtrabaho. Sabi ng Panginoon, siya ang sumunod sa kalooban ng Ama. Yung isa naman pumayag pero hindi pumunta at hindi nagtrabaho. Itong isang ito walang isang salita; hindi tinupad ang pagtratrabaho sa ubasan.

Ayaw natin sa mga taong walang isang salita. Oo sa harap natin pero hindi naman gagawin. Ayaw natin sa mga taong hindi tumutupad sa kanilang mga pangako. Dada lang ng dada wala namang ginagawa. Ayaw natin sa mga taong hindi kayang pangatawanan ang sinasabi. Matapang sa salita pero duwag naman sa gawa.

Sa madaling sabi, walang saysay ang salita kung walang kasamang gawa.

Ayaw din ng Diyos sa mga Kristiyanong “I believe in God…” ng “I believe in God…” pero hindi naman namumuhay ayon sa kalooban ng Diyos. Ayaw din ng Diyos sa mga taong tanggap ng tanggap ng Katawan ni Kristo pero hindi naman nagsisikap tumulad kay Kristo. Ayaw din ng Diyos sa mga taong luhod ng luhod at dasal ng dasal, pero hindi marunong tumulong sa mga nangangailangan. Ayaw din ng Diyos sa mga taong hingi ng hingi ng patawad pero hindi naman marunong magpatawad sa mga nagkakasala sa kanila. Ayaw din ng Diyos sa mga taong hingi lang ng hingi pero hindi naman marunong magbigay at magbahagi.

Huwag ninyo itong kalilimutan, walang saysay ang ating pagsisimba kahit gaano kataimtim, kahit gaano pa kalaki ang hinuhulog mo sa kolekta, kahit gaano ka pa katagal nakaluhod, kung pagkatapos mong simba, paglabas mo sa simbahan ay namumuhay kang makasarili, maka-mundo at hindi sumusunod sa mga utos ng Diyos. Kung hindi namumunga ng kabutihan at kabanalan sa pangaraw-araw mong buhay ang iyong pagsisimba at pagdarasal hindi pa tunay ang iyong pagsisimba at pagdarasal. Kung baga, salita ka lang ng salita wala namang gawa.

Ayaw natin sa mga taong walang isang salita. Ayaw din ng Diyos sa mga Krisityanong hindi tunay ang pananampalataya. Tunay ba ang iyong pananampalataya?

RP among most corrupt nations, says watchdog

2008-09-24T06:29:00.000+08:00

LONDON -- The Philippines is perceived to be among the most corrupt countries in the world, according to a watchdog.

Based on the annual Corruption Perceptions Index by Transparency International released Wednesday, the Philippines ranks 131st out of the 180 nations studied, with a 2.5 rating, along with Burundi, Honduras, Iran, Libya, Nepal, and Yemen.

Read More...

God is generous!

2008-09-19T10:39:00.000+08:00

Hindi madamot ang Diyos!

Ito marahil ang aral na ipinapahayag ng kuwento sa ating ebanghelyo ngayon. Biro mo katumbas ng isang araw na suweldo ang ibinigay ng amo sa mga nagtrabaho ng ilang oras lang. Ganun din ang ibinigay sa mga nagtrabaho ng kalahating araw lang.

Hindi yata makatarungan yun sa mga nagtrabaho ng buong araw? Sabi sa kuwento, iyon naman ang napag-usapan nila bago sila nagtrabaho: buong araw na suweldo sa buong araw na pagtratrabaho. Kaya, walang binabale walang kasunduan ang amo. Mapagbigay lang talaga siya.

Minsan pakiramdam natin tinitiis tayo ng Diyos dahil hindi ipinagkakaloob ang ating hinihingi, pero kapag nagbigay naman sobra-sobra sa hinihingi natin: siksik, liglig at umaapaw!

Naikuwento ko na sa inyo ang tungkol sa tatay ko. Seminarista na ako, ang tatay ko hindi pa rin namin nakakasama sa pagsisimba kapag araw ng Linggo. Ito ang pinoproblema ng nanay ko. Anumang pilit ang gawin niya, talagang hindi nagsisimba. Kaya ang payo ko sa nanay ko, ipagdasal na lang natin. Sabi ko sa kanya darating din ang panahon na magsisimba yan. Ang tanging hiling ng nanay ko, magsimba ang tatay ko kapag araw ng Linggo.

Isang araw, dalawang taon bago ako maging pari, tumawag ang nanay ko sa seminaryo, tuwang-tuwa. Meron daw kumpisalang bayan sa parokya namin nung nakaraang gabi, at nag-aya daw magkumpisal ang tatay ko. Kinalingguhan, sumama siyang magsimba at tumanggap ng komunyon. Sobra-sobra ang saya ng nanay ko. Pero hindi doon nagtatapos ang kuwento, dahil makalipas lang ng ilang araw, sumali ang tatay ko sa Lay Minister at nag-serve sa pagsusubo ng komunyon. Tapos, pumasok silang mag-asawa sa Marriage Encounter. Tapos, sumali sa weekly Bible sharing. At ang balita ko naging officer pa yata ng grupo nila sa Marriage Encounter.

Ano ang hiningi sa Diyos? Makapagsimba kung araw ng Linggo. Ano ang ibinigay ng Diyos? Hindi lang pagsisimba lingo-lingo: nagkumpisal, nag-lay minister, nag-Marriage Encounter, nag-Bible sharing, naging officer pa!
Talagang siksik, liglig at umaapaw.

Our God is a generous God! He gives more than we ask for. He gives more than what we expect. He gives more than what we need. He gives more than what we can imagine. Sometimes, to a point that we do not understand. But He gives.

Kung ang Diyos ay hindi madamot sa atin, sana po huwag din tayong maging madamot sa Diyos!

Introduction to the celebration of Cubao's 5th Anniversary

2008-09-17T05:38:00.000+08:00

August 30, 2008

Five years ago, the Diocese of Cubao was born from the mysterious plan of the Father. Five years ago, the late Cardinal Sin gave rise to a new Church in Cubao. From the busy streets of Balintawak to the serene greeneries of U.P., from the history of Retiro to the modernity of Gateway, the Block and Trinoma, we are called to become a Church, a community gathered around Jesus. We are called to proclaim to the world that we are God’s beloved and His love embraces all.

My dear faithful of Cubao, let us rejoice in gratitude for what God has accomplished through us in these past five years. At the same time, let us be ready to move further for much still is to be done. Let us be ready to fight the greed that has caused our brothers and sisters to continue to wallow in poverty and squirm in hunger. Let us be ready to dismantle the often confusing web of lies and dishonesty that little by little seem to become common place and acceptable. Let us be ready to battle the forces of evil that continue to attack the very foundation of the family and of life. Let us be ready to defend the flame of faith against the deceptive charm of the world.

My dear lay people, my dear sisters and brothers, my very dear priests, today we stand before the Lord rejoicing in the wonders of His love, but we celebrate with a chink in our hearts for God has not fully reigned among us. And so, before God’s graciousness and boundless mercy, we humbly acknowledge our unworthiness.

Ang Tanda ng Krus

2008-09-13T20:17:00.000+08:00

Ngayon ay kapistahan ng Pagtataas ng Krus. Noong taong 320 natagpuan ang krus na pinagpakuan ni Kristo, na iniutos hanapin ni Sta. Elena, na nanay ni Constantino. Ito ang ugat ng ating ginagawang Sta. Krusan - si Reyna Elena na may hawak na krus kasama si Constantino na kanyang anak. Simula noon ipinangalat ang pagbibigay ng parangal sa krus ni Kristo.

Kung meron isang simbulo ng ating pananampalataya na alam ng karamihan kung hindi man lahat ito na marahil ang simbulo ng krus, o ang tanda ng krus. Lahat tayo marunong magantanda ng krus. At ginagawa natin ito sa iba't ibang dahilan, sa iba't ibang pagkakataon.

Yung mga bumibiyahe kapag napadaan sa simbahan nag-aantanda ng krus. Yung mga estudyante bago kumuha ng exam nag-aantanda ng krus. Yung mga basketball players bago mag-free throw nag-aantanda ng krus. Si Manny Pacquiao bago makipagsuntukan nag-aantanda ng krus. Yung mga bata bago tumalon ng swimming pool nag-aantanda ng krus. Yung mga matatakutin bago pumasok sa isang madilim na kuwarto nag-aantanda ng krus. Naniniwala tayo na may kapangyarihan ang pag-aantanda ng krus.

Pero hindi laging ganyan. Merong pagkakataon sa kasaysayan ng mga Hudyo at mga Romano na ang krus ay kinatatakot, kinahihiya at iniiwasan. Dahil ang krus ay tanda ng isang mabigat na parusa na ibinigay sa mga traydor, sa mga rebelde, sa mga matitinding kriminal.

Ano ang nangyari at ang krus na dating tanda ng kahihiyan ay naging tanda ng pagpapala at biyaya ng Diyos? Dahil may isang sugo ng Diyos, isang anak ng Diyos ang namatay sa krus at nabuhay muli. Dahil sa pag-aalay ng buhay ni Jesus sa krus, ang dating tanda ng kahihiyan na kinatatakutan ay naging tanda ngayon ng pagpapala at biyaya ng Panginoon. The son of God who died on the cross and rose again transformed the cross from being a sign of shameful death to a sign of grace and blessings.

Sa tuwing tayo ay nag-aantanda ng krus, naniniwala tayo sa kapangyarihn ng krus dahil ito ay binago ng kamatayan at muling pagkabuhay ni Kristo. Kung merong isang paalala ang pagdiriwang natin ngayon ito ay ang pagbabago na kayang gawin sa atin ng kapangyarihan ng Diyos.

If God can transform the cross from being a sign of severe punishment to become an instrument of grace and new life, so also the power of God can transform us. Anumang bigat ng kasalanana natin, anumang laki ng kahinaan natin, anumang itim ng kasamaaan natin, kaya tayong baguhin ng biyaya ng Diyos at maging intrumento ng biyaya at pagmamahal sa kapwa.

Itinaas ang krus dahil ito ay makapangyarihan - may kapangyarihan baguhin ang sinuman mula sa pagiging kampon ng kasamaan upang maging kasangkapan ng kabutihan at pagpapala para sa ating sarili at para sa ating kapwa.

Kung kaya ng Diyos na baguhin ang kahulugan ng krus, kaya ding baguhin ng Diyos ang tao. Kung paano ang krus na instrumento ng kamatayan ay naging kasangkapan ng pagpapala, ang tao, anumang kasalanan o kahinaan meron siya ay kaya ding maging tagapaghatid ng biyaya at pagpapala.

Ano ba ang kailangang baguhin ng Diyos sa atin? Anu-ano ba ang kakulangan natin upang maging tanda tayo ng pagpapalang matapat ng Diyos?

Sa pag-aantanda ng krus, sa jeep man o sa eskuwelahan, sa dilim man o liwanag, kinikilala natin ang kapangyarihan ng krus ni Kristo, hilingin natin ang biyaya ng pagbabago.

My Solitude

2008-09-13T06:31:00.000+08:00

I usually go for solitude everytime my ordination anniversary comes. The primary goal of Solitude is for personal renewal in prayer and faith. But since I enjoy long driving and I get excited going to new places, I always scout for places where I can be renewed spiritually and see new places at the same time. This time I went to San Antonio, Zambales. I wanted to try the newly opened SCTEX and I planned to see the old light house in Capones Island and visit Anawangin, an isolated beach where Pine trees grow instead of the usual Coconut trees. For my prayers, I was quite sure that there will be a parish church in San Antonio, and I can always go to its adoration chapel.

I left Cubao on Sept. 9, Tuesday. I was with Bruno [my revo], my books, my laptop [to do some journaling] and the newest addition to my entourage, Nika [my dslr]. It took me a surprising 2 hours upto SBMA because of the new SCTEX. Then, another 40 mins going to Pundaquit. There, I checked in Nora's Beach Resort.

Nora's Beach Resort

For my spiritual reading I have The Shattered Lantern by Fr. Ronald Rolheiser, OMI. The book discusses the need to recover the experience of God in ordinary everyday living. Maganda yung libro. Malapit ko na nga matapos eh. Natutunan kong muli ang di mapapalitang halaga ng pagdarasal araw-araw.

I arrived at San Antonio town proper at 1 PM. I looked for a carinderia. Wala na daw silang kanin. Nagsasaing pa. Gutom na ako kaya nag hamburger na lang ako. Bente isa. May lettuce, tomato at pickles pa. Nakadalawang burger ako. Then, I immediately visited the parish church, the Holy Infant Catholic Church. Sarado ang simbahan; sarado din ang adoration chapel. Nakalagay sa karatula na may misa araw-araw, 6:30 AM. So, I decided to visit the church the next morning to attend the mass and spend some time in the adoration chapel [pagpunta ko kinabukasan wala daw misa, kaya nag-vigil na lang ako sa loob ng simbahan]. Nagtataka ako kung bakit may nakalagay na "Catholic" church, usually ang nilalagay "parish" church. Kasi pala sa pagtawid ng kalye may Aglipay church, at sa bandang likod may Protestant church.

Holy Infant Catholic Church

Aglipayan Church

Barrio Pundaquit is 4 km. drive from the town proper. I arrived there at 2 PM. I was planning to go to Capones Island around 4 PM, to take pictures of the Old light house there while basking in the colors of the setting sun. But it rained. It rained hard. So, the boat trip was cancelled. I had to satisfy myself by walking along the beach of Pundaquit. The sand was dark grey and was lined with liitle boats. There were no tourists. Only fisherfolks doing repairs to their bancas and children running along the shore. along the shore, I met these three little girls. They were all ready to pose for Nika.

http://www.flickr.com/photos/comeandsee/2851218421/" title="Pundaquit Girls by dengski, on Flickr">http://farm4.static.flickr.com/3042/2851218421_25ac34cf42_m.jpg" width="240" height="161" alt="Pundaquit Girls" />

I also met Princess, a five year old girl who does not talk, nor walk. She can't. According to her lolo there is something wrong with her knees, and I suppose with her psycho-motor development also. Princess needed a full time 24 hour yaya. Princess' mom works in Olongapo, so the lolo does it for her. The lolo left his job three years ago to take care of her dear princess. I felt there was pity in the grandfather's voice, but there was no condemnation, nor anger, nor hate. And there was hope. They found a convent willing to shoulder the education of Princess provided that she would be able to walk. That is what they are praying for. And I really hope a bright future awaits princess. With a lolo's love which she has, I know she has a future.

Princess was reaching out for my camera. So asked if it is okey to take some photos. Princess smiled and the lolo took a good pose. I clicked.

http://www.flickr.com/photos/comeandsee/2851410113/" title="Princess by dengski, on Flickr">http://farm4.static.flickr.com/3069/2851410113_052e0827c3_m.jpg" width="240" height="155" alt="Princess" />

I had to cut short my solitude in Pundaquit. I was supposed to leave on Thursday, but I decided to leave the next day, Wednesday. I left with important insights. Simple ordinary insight, but important. In my ministry, to be alone is a gift. Maraming trabaho. Maraming dapat gawin. Maraming meetings. Maraming dapat kausapin. Sa buhay ng isang pari, biyaya ang pag-iisa - alone but not lonely. Being alone makes me confront the most important relationship in my life and ministry - my relationship with the Lord. The fact that I am doing what I am doing for the Lord does not guarrantee a healthy and strong relationship of faith with God. It has to be nourished by prayer, by contmplation, by love, by his Word. Bilib din ako sa lolo ni Princess - piniling mag-alaga kesa magtrabaho. Sometimes we tend to believe that what we do is who we are, that fulfillment in work is fulfillment in life, that doing nothing means I am nothing. Priness' lolo found his fulfillment not in his work, but in taking care of his apo, in being a lolo. What we do does not define our total self. Who we are not solely dependent on what we do. Who we are is who God has created no matter what we do. We are his beloved children.

Tama na yan para sa isang overnight na solitude. Oo, sayang hindi ako nakapunta sa Anawangin. Oo, sayang hindi ko napicturan ang light house sa Capones Island habang lumulubog ang araw. Pero puede pa naman ako bumalik eh. Saka marami na akong i-uuwi mula sa Pundaquit. Ika nga ni McArthur, "I shall return!"

Never Forget to Include me in Your Prayers

2008-09-08T05:33:00.000+08:00

Siyam na taon na akong pari ngayon. Parang kailan lang nagmimisa ako sa tabi ng kama ng lolo kong maysakit sa kanilang lumang bahay sa Hagonoy. Iyon ang aking unang misa. Parang kailan lang umiiyak ako habang nakapadapa sa sanctuary ng Manila Cathedral habang inaawit ang Litany of the Saints noong ako ay ordinahan. Siyam na taon na pala ang nakalipas.

Kung ikukumpara sa iba, totoy na totoy pa ako sa pagkapari ko. Pero marami na ring nangyari. Marami na ring napagdaanan. Nakapagplano ng overnight vigil ng kabataan sa limited na budget. Nakapag pagawa ng simbahan [masakit sa ulo pero fulfilling]. Naging alalay ng obispo, tumira sa condo [yung building sa Lantana], nagsawa sa pag-MC. Nakapag defend ng thesis [dalawang beses]. Nag turo ng Latin. Naging parish priest, naging administrator tapos naging parish priest ulit. Nag bisikleta, nag bowling, nag badminton, ngayon litratista. Nag youth minister, nag liturgist at nag deaf ministry.

These are the things I did. They spell out what I do. Today, more than what I do, God has affirmed who I am. I am his son, his beloved Son. He has given me a brother in Jesus and a mother in Mary. I am his chosen servant, a trusted worker in his vineyard. Inspite of my faults, I am his trusted steward, a shepherd of his flock. Wherever I may be assigned, in whatever capacity, in whichever community, I will always be God's beloved. That I hold close in my heart.

Please, never forget to include me in your prayers!

Salamat po.

Hindi ko matandaan itong litrato na ito. Pero kuha ito ng isa sa mga parishioners ng Transfi, kung saan ako parish priest ngayon. Mukhang noong seminarista ko napunta na ako sa Transfi para mag-serve. Kailan at anong okasyon, hindi ko matandaan. I guess this is the first time I was in Transfi. Sinong mag-aakala na magiging parish priest ako ngayon ng Transfi? God works in mysterious ways. Happy Birthday, Mama Mary!

Panalangin para sa Ika-5 Anibersaryo ng Cubao

2008-08-25T04:22:00.000+08:00

Limang taon na ang Diocese ng Cubao sa August 28, 2008. Heto ang panalangin na inilabasa kahapon para sa isang linggong pagdiriwang ng anibersaryo mula August 24-30, 2008.

Amang mapagmahal,

sa misteryo ng iyong kalooban

ang Diyosesis ng Cubao

ay tinipon bilang isang sambayanan.

Pasasalamat namin ay lubos

sa biyaya mong hindi nagkulang.

Pasasalamat namin ay taos

sa Espiritu mong dulot ay kaliwanagan.

Sa limang taong paglalakbay

liwanag mo ang aming gabay.

Maikli man kung maituturing

samo naming ito ay iyong dingin.

Pasiglahin ang pananampalataya ng bawat parokya

upang maging mga pamayanang nagmamalasakit sa mga dukha.

Palakasin ang pakikiisa ng lahat ng mga layko

upang maging tagapaghatid ng kabutihang loob mo.

Patatagin ang kalooban ng lahat ng relihiyoso

upang maging matatapat na saksi ng kabanalang totoo.

Pagtibayin ang bokasyon ng lahat ng mga pari

upang maging tanda ng matapat mong paghahari.

Pagalabin ang paglilingkod ng mahal na Obispo

upang maging pastol na naayon sa puso ni Kristo.

Subok na, O Ama, ang katapatan mo sa iyong bayan

sa mga propeta, kay Moises at kay Abraham

at sa takdang panahon ay dumating

ang katangi-tangi mong Anak, nakipamuhay sa amin.

Kasama ng Mahal na Birheng Maria

isang sambayanan kaming dumudulog sa iyo.

Nawa’y sa bawat hakbang at pasya

tahakin ang landas ni Kristo

na siyang nabubuhay at naghahari,

kasama mo at ng Espiritu Santo

magpasawalang hanggan. Amen.

Leadership

2008-08-24T13:23:00.000+08:00

I just attended a seminar on leadership and management in Palawan. Sangdamukal na leadership styles and diniscuss sa amin. Iba-iba! Stewardship, Participative, Appreciative, Cognitive, Tactical, etc. etc. Tapos and dami ding mga activities at sharing. Sa bandang huli, ito lang dalawang ito ang tumimo sa puso ko: faith-based at love-driven.

The leadership of a pastor cannot but be faith-based and love-driven. I am convinced of this even to the point of arguing that it cannot be otherwise. Faith-based and Love-driven, I take with me these two lessons to guide me in my ministry and help me evaluate my priesthood.

Masarap talaga mag-renewal!

Lahat ng Panalangin Sinasagot ng Diyos

2008-08-16T18:58:00.000+08:00

20th Sunday in Ordinary Time

Sa ebanghelyo ngayon:

Babaeng taga-Cananaan: (Malakas na sinabi kay Jesus. Pasigaw) “PANGINOON, ANAK NI DAVID, MAHABAG PO KAYO SA AKIN! Ang anak kong babae ay inaalihan ng demonyo at masyadong pinahihirapan.”

Mga alagad: (Lumapit kay Jesus. Inis na inis) Pagbigyan na nga po ninyo at nang umalis. Siya’y nag-iingay at susunod-sunod sa atin.”

Jesus: (Gaputok man ay hindi tumugon si Jesus.) --------------------------- .

Silence. Walang sagot. Tahimik lang. Marahil naranasan na nating magdasal at pakiramdam natin walang sagot ang Diyos. Tahimik lang. Deadma. Hindi nakikinig. Busy. May ibang ginagawa. O kaya walang pakialam.

Merong isang paring nagsabi:

When our prayer is not right, God says NO.

When our timing is not right, God says SLOW

When our heart is not right, God says GROW.

When the prayer is right,

when the timing is right,

when the heart is right,

then God says GO.

Lahat ng panalangin sinasagot ng Diyos.

Kapag ang hinihingi ay hindi tama, ang sagot ng Diyos, HUWAG NA.

Kapag ang panahon ay hindi tama, ang sagot ng Diyos, HUWAG MUNA.

Kapag ang kalooban natin ay hindi tama, ang sagot ng Diyos, MATUTO PA.

Pero kapag ang hinihingi ay tama,

kapag ang panahon ay tama,

at kapag ang kalooban ay tama,

ang sagot ng Diyos ,SIGE NA.

Sa mga pagkakataong nagdarasal tayo sa Diyos, may tanong tayo, o may hinihingi, at tila wala siyang sagot, tahimik lang, iyon ay dahil meron siyang gustong mangyari. Gusto niyang maitama ang hinihingi, tumugma ang panahon ng paghingi, at maging tama ang kalooban ng humihingi. At kapag nangyari na ang dapat mangyari, maririnig din natin ang sagot ng Diyos, SIGE NA.

Panalangin sa Nakaraang Piyesta

2008-08-11T06:14:00.000+08:00

"Sana ang ganda ng ating simbahan ay mapantayan ng kabanalan ng ating kalooban."

Pasasalamat sa Fiesta 2008

2008-08-11T06:12:00.000+08:00

Noong itinalaga ang simbahang ito noong 1993, isang panalangin ang dinasal sa loob ng lugar na ito. Ito po yung tinatawag na “Prayer of Dedication.” Maraming bagay ang sinasabi sa panalangin iyon pero ang isang mahalagang nabanggit ay ito: “Here is reflected the mystery of the Church.”

Ibig sabihin, dito sa simbahang ito, sa lugar na ito, nasasalamin ang misteryo ng ating pagiging sambayanan ng Diyos. Kaya kapag tiningnan natin ang simbahang ito, dapat makita natin kung sino tayo bilang isang pamayanan.

Ang simbahang ito ay hindi puedeng maging maayos na simbahan kung puro haligi lang, o kung puro poste lang, o kung puro bintana lang, o kung puro bubong lang, o kung puro hagdanan lang. Kahit iba’t ibang elemento, pinag-sama-sama sa isang maganda at maayos na simbahan.

Ganyan din po tayo bilang isang pamayanan. Para maging buhay na parokya hindi puedeng nakasalalay lang sa isang tao.

Hindi puedeng pari lang.

Hindi puedeng mga matatanda lang.

Hindi puedeng mga nanay lang.

Hindi puedeng yung mga dati lang.

Iba-iba man tayo ng ugali, kakayahan at katayuan sa buhay, lahat tayo ay pinagbuklod sa iisang Panginoon, sa iisang bingyag, sa iisang komunidad, sa iisang pamilya ng Diyos, at sa iisang misyon ni Kristo.

Kung paano ang simbahang ito ay itinayo hindi lamang ng isang tao, kundi sa dugo at pawis ng isang buong pamayanan, ang isang buhay na prokya ay maitataguyod lamang kung tayo po ay sama-sama.

Kaya, lubos po ang pasasalamat ko sa inyong lahat sa walang sawa ninyong pakikiisa sa buhay at mga gawain ng ating simbahan. Nitong nakaraang taon, nakaktuwa po, maraming mga bagong mukha akong nakita na naging aktibo at naging tagapaglingkod sa ating parokya. Ito po ay malinaw na tanda na ang Espiritu ng Diyos ay sumasaatin at patuloy na nagbibigay ng buhay sa atin. Sa mga bagong mukha sa iba’t ibang organisasyon at ministries ng ating parokya, palakpakan po natin sila. Sana ay mas lalu pa kayong dumami.

Tandaan po natin, ang ganda ng simbahang bato ay nagniningning at tumitingkad sa pagkakaisa ng simbahang tao. Ang lugar na ito ay tunay na tahanan ng Diyos kung sa puso ng mga nagkakatipon dito ay nanahan ang Diyos.

Maraming salamat po!

Mabuhay ang Panginoong Nagbagong Anyo!

Happy Fiesta po sa inyong lahat!

Tuloy Ang Kuwento

2008-08-09T11:45:00.000+08:00

Ang isang simbahan ay banal sapagkat ito ay tahanan ng Diyos. Subalit hindi lamang presensya ng Diyos ang matatagpuan sa isang simbahan. Matatagpuan din ang mukha ng pamayanang gumagamit nito.

Sa Prayer of Dedication ng isang simbahan sinasabi doon na "In this place is reflected the mystery of the Church." Ibig sabihin sa simbahang bato nasasalamin ang misteryo ng simbahang tao. Sa simbahang bato makikita ang mukha ng simbahang tao. Dahil ang simbahang bato ay saksi sa kuwento ng buhay ng simbahang tao.

Kung makakapagsalita lang ang mga dingding at luhuran ng simbahan sigurado ikukuwento nito ang mga kuwento ng mga nauna sa atin, mga kuwento ng pagpapala, ng pagpapatawad, ng pagbabati, ng pagbabalik-loob. Kung makakapagsalita lang ang mga haligi at upuan ng simbahan sigurado ikukuwnto nito ang mga kuwento ng himala, malaki man o maliit. ito ang misteryong nasasalamin sa simbahan ng Transfi at ang kuwentong ito ang ang ating itinutuloy ngayon. Sa pagsisikap nating maging isang pamayanan ng pag-ibig na naglilingkod, ng pag-asang ibinabahagi at ng pananampalatayang buhay at nagbibigay buhay, itinutuloy natin ang kuwento ng mga nauna sa atin. Upang sa pagdating ng araw na tayo ay wala na ang mga susunod sa atin ang magtutuloy ng kuwento - ang kuwento ng walang kapantay na pag-ibig ng Diyos at ng walang katapusang pagtugon ng tao.

The faith of those who have been before us and our faith today - this is the story of our life, a story that begun in creation, in the story of Adam and Eve, in the story of Noah and Abraham, in the story of David and the prophets. Most especially in the story of Jesus, a story that continued in the apostles, in the story of Paul and the first community of Christians, a story that came to us in the various lives of the saints through the ages. The church of Transfi tells the story of the people of Transfi, a story of love, of conversion, of salvation.

Tuloy ang kuwento ng buhay. Tuloy ang kuwento ng pananampalataya. Hinid pa tapos. Wala pang ending. Tuloy ang kuwento ng Transfi. Ituloy natin ang kuwento.

Ala-ala ng Transfiguration

2008-08-08T13:24:00.000+08:00

Bago po ako ordinahang pari, sabi sa amin ng isa naming formator gawin daw naming espesyal at memorable aming unang misa. Kaya ako kinabukasan ng ordinsayon ko, umuwi ako agad sa Hagonoy at nagmisa ako sa bahay ng lolo ko. May sakit siya noon, bedridden. Hindi nakapunta sa ordinasyon ko. Kasama ng mga magulang ko, mga kapatid, mga tito at tita, kasama ang lola ko, ang unang misa ko ay ipinagdiwang ko sa tabi ng kama ng lolo kong maysakit. Kakaunti lang kami pero espesyal. Memorable.

Bakit kailangan gawing memorable? Para daw puedeng balik-balikan. Para sa panahon napapagod sa pagkapari, para sa panahong pinanghihinaan ng loob, nadidiscourage, o nafrufrustrate, ang ala-ala ng masidhing pagmamahal ng Diyos sa pagkakaloob sa akin ng bokasyon ng pagkapari ay magbigay ng lakas at bagong dahilan para patuloy na maglingkod at magsikap maging tapat.

Ganyan din ang papel ng kuwento sa ating ebanghelyo ngayon, ang paglalakad ni Pedro sa tubig dahil sa kapangyarihan ni Jesus. Sigurado ito ay memorable para kay Pedro.

Kayo ba kapag nakapaglakad kayo sa ibabaw ng tubig makakalimutan nyo ba iyon? Hindi. Yun ngang sagutin ng isang nililigawan hindi makalimutan ito pa kaya. Hindi lang anniversary ang inaalala, may monsary pa!

Sigurado ako sa mga panahon na pinanghihinaan ng pananampalataya si Pedro at natatakot, naalala niyang minsan siyang naglakad sa tubig at ng siya ay magduda at panghinaan ng pananampalataya sabi sa kanya ng Panginoon, “Huwag kang matakot. Ako ito.” Sapat na ang ala-alang iyon para mapawi ang pagdududa at pagkatakot.

Ganyan din ang papel ng Transfiguration. Isang karanasang hindi malilimot. Memorable para kay Pedro, Juan, at Santiago. Nakit nila ang pagliliwanag ng kaluwalhatian ng tunay na pagkatao ni Jesus. At sigurado ako sa panahong nakita nilang pinahihirapan si Jesus, kinukutya, at tila walang laban, naalala nila ang Transfiguration at nanalig na pagkatapos ng lahat ng ito makikita din ng lahat ang kaluwalhatian ng kanyang muling pagkabuhay. At sa ala-alang iyon bagong lakas at pananalig ang magmumula.

Memories are important to us. We live and we die because of memories. So much more is the memory of God’s love and power. They sustain us to remain faithful. They sustain us to remain strong. Memories of God’s love and power make us live.

Ngayong kapistahan ng ating parokya sa karangalan ng pagbabagong anyo ni Jesus, huwag po nating kalimutang minsang ipinamalas ni Jesus ang kaluwalhatian ng kanyang kapangyarihan, upang sabihin sa atin, “Huwag kang matakot.” Huwag matakot sa paghihirap, sa pagdurusa, sa pagsubok, sa kahinaan, sa kasalanan, sa sugat ng pakikibaka, sa hamon ng pagiging tapat, dahil kay Jesus ang mananaig kapangyarihan, kaginhawahan, kaligtasan at kaliwanagan.

Huwag po tayong makalimot. Ang ala-ala ng Transfiguration ay nagbibigay ng lakas para ang liwanag ni Jesus sa ating puso ay hindi pawiin ng dilim.

Happy Fiesta sa lahat!

Practical take on Wedding and Marriage

2008-08-08T12:02:00.000+08:00

Marriage is more than just the wedding

by ALETA NIEVA of abs-cbnNEWS.com / from the multiply site of Noknok

Marriage is often associated with themed weddings, grand celebrations, good food, stylish bridal gowns, and a huge pile of gifts. However, planning a wedding is not the only thing that a couple entering into a life-long commitment should be concerned about.

Commitment between a man and a woman is more than saying “yes” to a marriage proposal or uttering the words “I Do” as the couple’s assurance of a blissful union together.

3rd Philippine Wedding Congress 2008 speaker on marriage preparedness Anthony Pangilinan told an audience of soon to be wed couples that “there are many lousy marriages in this country today.”

“Ang problema natin ngayon sa Pilipinas mas importante sa atin ang wedding kaysa doon sa marriage. We are more concerned with the event and not the process,” Pangilinan said.

Pangilinan gave his audience pointers to think about and even shared his own personal experience as a married man.

Before saying “I Do”

Pangilinan said couples thinking of tying the knot should first ponder upon what the word “marriage” truly means.

From what he has learned, marriage is a “personal union of individuals. It is also called matrimony--starts with the wedding and results to a wedlock.”

It is also an institution in which interpersonal relationship is acknowledged by the state or by a religious authority or both, he said.

"Kaya kapag hindi sumusunod ang asawa ninyo sa napagkasunduan, ang asawa ninyo ay enemy of the state," he jokingly told his audience.

Pangilinan shared the experiences he and his wife Maricel Laxa went through in their 15-years of marriage with soon-to-wed couples.

“You don’t get married to one person. You marry into a family, into a community and you are sanctioned by the state and in most cases by a religious authority,” he said.

Oftentimes, couples are so busy preparing for their wedding that they tend to forget an important part of their union which is to read and internalize what is written on the marriage contract.

“You don’t get into a work contract without first discussing the terms and reading the terms but most people get into marriages in contrast, without even reading the terms,” he said.

To what are you saying “I Do?”

The next question every couple should ask themselves is “to what are you saying I do?

He challenged his audience to “put it to test now” before they even plan to get themselves into a life-long commitment.

“Let us not focus on the wedding only but on the longer term which is the marriage. And you must insist to sit down and talk about the marriage not just the wedding,” said Pangilinan.

One important thing that couples should first discover and accept is their partner’s personality.

“I realized three to four years ago na ang attitude daw ng mga tao nababago. Ang mga pangarap pwedeng baguhin. But you know what? You are stuck with your personality. You can never change personality.

"So you have to discover and accept your partner's personality because if from the start you cannot accept, you're a disaster waiting to happen,” he said.

While he said he believes that men and women are equal, he also said a couple must accept different roles.

“Actually totoo yung wife submit to your husband. But also in scriptures it says submit to one another hindi lang daw wife ang nagsa-submit,” he said.

When he and Maricel got married, they agreed to take on designated responsibilities without first knowing if they were meant for it.

“Sabi ko ‘Hon; ikaw ang software ako ang hardware. Syempre ako lalaki, pagdating sa mga repairs, expansion, renovation ako yan. Pagdating sa pagkain, beautification ikaw yan. Nagkasundo kami but it didn’t work,” he said.

He cited several incidents when he tried to prove himself to be the all around handyman in the house.

“Masisira ang computer, dalawang oras ko nang kinakalikot dadaan si Maricel, ‘Hon, ganito lang yan’ tapos na! Buti nga kung computer lang e aircon, refrigerator!

"This is the worst. Dumating yung do-it-yourself furniture, ang aming kama at tv cabinet. Wala akong maintindihan sa mga manual na yun! Paborito ni Maricel ang mga ganung manual and she did it herself…eight months pregnant!” he exclaimed.

What made him realize that being in charge of the family’s “hardware” was definitely not for him, was when Maricel could not decide which curtain to choose for the home, and in the end “ako ang pumili,” he said.

“It had to take another counseling session for us to realize na iba ang gifts at background namin. Maricel grew up in a single parent home and they fixed everything at home. Ako nakalimutan ko when I studied my university course it was architecture I had two years of interior design. Tinanggap na namin yun,’ he explained.

In the end, he said that if the washing machine needs fixing, Maricel would know what to do but if there are people visiting and they have to buy flowers, it is his turf.

Life before saying "I do"

Pangilinan who was a 2004 Huwarang Ama Awardee and a 2000 Ulirang Ama Awardee gave the audience three suggestions before saying “I do.”

“Before you get married please find yourself first and accept yourself for who you are,” he said.

Next, he suggested that couples should become friends with their partner and spend time together.

“Bago kayo mag-asawa spend more time on the following: intellectual, mental and spiritual connections and less time on the physical connection,” he said.

He further explained that connecting with one’s partner physically or even sexually puts the other elements on hold.

“Once you get connected and you overly engage in physical connection you stop connecting mentally, intellectually, spiritually and so you don’t grow. So you invest there first,” he said.

As for the third suggestion he said individuals wanting to get married should first believe that they are complete.

“Believe that you are complete already...on your own. Di po totoo yung 'you complete me'. Kasi kung hindi ka kumpleto huwag ka munang maga-asawa,” he told the crowd.

After the vows

After 15 years of marriage, Pangilinan still says that married life is not always as blissful as one would like to think. He and his wife shared a lot of ups and downs in their marriage.

In reality, marriage does not come with a manual that guides every couple toward the direction of a happy life together.

Spending a wonderful life together would still depend on the couple’s willingness to make their marriage work.

With this, Pangilinan shared with his audience some personal tips that he and his wife learned throughout their marriage.

For their list, the couple’s top priority is finding God.

“Find God everyday of your life because you’re gonna need him…everyday of your married life,” Pangilinan said.

Second is for the couple to agree on goals like deciding together what they would want for their children, where they want to live, or the kind of lifestyle they want to have.

It's ok to seek professional help

Another important lesson which they would also like to encourage every couple is to get counseling.

“Daming wedding coordinators, nagdagsaan and everybody wants a marriage coordinator but not a marriage counselor. Wedding coordinator, yes. Marriage counselor, no. Baka sabihing may problema tayo.

"Sino ba ang walang problema? I have been counseled in my marriage for the last 15 years. I can’t do without my marriage counselor,” he said.

Couples must also be open to change and the willingness to give and share their blessings to others just as he and Maricel have decided to give a portion of their income away.

“God will bless you more and more if you give,” said Pangilinan.

Furthermore, Pangilinan said couples should ensure that they spend quality time together and lastly, sticking to their decision of “my choice” or “marrying because you choose to get married.”

“We are all twisted image bearers living with other twisted image bearers in the presence of an untwisted God who is slowly making us straight. It’s a process. If you entrust your wedding and marriage to Him he will make it straight and the best is yet to come,” he said.

The 3rd Philippine Wedding Congress 2008 was held on July 25, 26 and 27 at the Megatrade Hall 2 of SM Megamall.

The three-day summit introduced top industry suppliers, latest trends and updates and learning sessions to soon-to-be-wed couples planning their perfect wedding.

Transfiguration is In Between

2008-08-05T18:29:00.000+08:00

Meron pong nagtanong sa akin, "Bakit hindi sikat ang Transfiguration of the Lord?"

Gusto ko sanang sagutin, "Hindi ba?" Pero puwera biro, bakit nga ba? Bakit hindi kasing sikat ng crucifixion, o ng resurrection, o ng assumption, o ng Sto. Nino, o ng Nazreno, o ng Pasko. Bakit nga ba hindi sikat ang Transfiguration?

Ang sagot ko, kasi ang Transfiguration nasa gitna. Hindi simula. Hindi katapusan. Nasa gitna. Usually in life, we celebrate beginnings and endings. We do not celebrate "in-betweens." For instance, we celebrate weddings, the beginning of a couple's life, but we do not think of the everyday loving that follows a wedding. We celebrate ordinations, the beginning of priestly ministry, but we do not see the struggle of everyday service that follows an ordination. We celebrate the victory of athletes but we forget the discipline of everyday training that led to the victory. We celebrate graduations but only in hindsight do we realize the rigor of everyday study, memorization, comprehension and recitation. We celebrate beginnings. We celebrate endings. How do you celebrate the in-between?

Transfiguration is not a beginning. It is not an ending. It is something in between. Transfiguration happened in between Jesus' birth and his death, in between Jesus' baptism and his resurrection, in between predicting his suffering and his actual suffering. Transfiguration happened in the middle of the public ministry of Jesus. It is a mystery that proclaimed Jesus' identity revealed to us in his birth as the Son of God and proclaimed the glory of Jesus' resurrection to be fulfilled in the future when he accomplishes the will of the Father. Transfiguration is a process, an on-going, an in-progress, a journey. How can you capture a process? How does one hold on to a journey? And this is what Peter tried to do in the story of Transfiguration. By suggesting to build three tents, Peter wanted to capture the moment of Jesus's glory whine in Mt. Tabor. He wanted to stay there and bask in the light of a glorious Jesus. He wanted to live there and be intoxicated with the majesty of the Son of God. But this is not the plan of Jesus. He refused Peter's request for they have to got down Mt. Tabor and continue the journey, continue the process, continue the on-going realization of the Father's plan for his son. Peter wanted to capture the moment. Jesus led them back to the journey that will lead them to the right moment.

Bakit hindi sikat ang Transfiguration? Kasi mahirap hawakan ang misteryo ng paglalakbay. Isang paglalakbay upang ang sinimulan ay makarating sa katapusan. Nagsimula nang maniwala pero meron pang pagdududa, meron pa rin pag-aalinlangan. Nagsimula nang maglingkod pero sarili pa ang iniisip, meron pa ring kasakiman. Nagsimula nang magpakabuti pero meron pang kahinaan, meron pa ring pagkakamali. Nagsimula na pero hindi pa natatapos. Yan ang paglalakbay ng Pagbabagaong Anyo ng Panginoon. Isang proseso ng pagbabago. Isang paglalakbay ng pagsunod kay Kristo. Isang pag-usad na di matatapos hanggang sa hukay.

Transfiguration is niether a beginning nor an end. It is an in between. Transfiguration is a journey - a process of conversion, a on-going struggle to be faithful, a holiness in progress. It is an everyday truth where the real battle is won. Amen.

The Holy Priest from Ars - St. John Baptiste Marie Vianney

2008-08-02T18:15:00.000+08:00

Monday, August 4, is the feast of St. John Baptiste Marie Vianney, the parish priest of Ars in France. He is the patron saint of parish priests. I read about his life way back in highschool, and came to know of the usual facts about him, that he was late in his formation, that he had had difficulty in studies especially in Latin, that he was assigned in Ars a remote province in France because of his limited capacities, that he spent hours and hours [if I remember right upto 16 hours] hearing confession, that he was only taking poatoes inside the confessional box in order not to stop the long lines of penitents, that he was menaced by the devil in his sleep to the point of burning a corner of his bed, and that his body is incorruptible. In seminaries and among seminarians, St. John Marie Vianney is a famous saint.

Then, I got to visit Ars. In 2005, I was privileged to accompany Bishop Ness to an international retreat for priests in Ars. We stayed there for five days. Imagine how blessed we were to be able to live where the holy cura lived, and to celebrate mass where he celebrated mass.

While in Ars, I came to know of a touching detail of the saintly priest's life. There was a time in his stay in Ars that he wanted to leave, thinking that there was no room for him in the village. Nobody was going to mass, to confession, to communion, and nobody was heeding his exhortations. He left the convent one night with no intentions of going back. Before leaving the village, he passed by the cemetery, entered and stopped there for a while. There he was struck by an interesting thought -- the villagers of Ars would all end up in the cemetery, and they would need salvation, a salvation that a priest as he is could offer. The villagers needed him whether they were aware of it or not. By leaving the village, he was taking away from the villagers a way to salvation. And so, he went to the other direction and went back to the convent. And there he found his holiness. Ars became known home to a holy priest.

St. John Marie Vianney was on the verge of giving up on Ars, but he was moved with pity for souls. Compassion pulled him back to the convent and went to become a model and patron for all parish priests. When on the edge of giving up, of saying it quits, of giving in to failure, what pulls us back on our toes is compassion. "To be moved with pity" is to find meaning anew in service, sharing and sacrifice. Sometimes we do not get what we expect from people we serve or from activities we plan. Sometimes we get discouraged. But the challenge for compassion never runs dry. There will always be people to serve, activities to plan, souls to save. To recognize them alway and not be numb, to be sensitive to needs and not on results, to persevere and not to give up, these are lessons I took with me when I lived for five days in the village where St. John Vianney lived. Amen.

Pinoy Kodakero, Salamat!

2008-07-27T14:38:00.000+08:00

I have been into photography as a serious hobbyist [naks] for seven months now. I count from the time that getting a DSLR has become an irritating desire that eventually was realized as a kind of birthday gift for myself [haha nagreregalo sa sarili - sabi nga nung isang pari, isipin mo na lang "You have been a good priest you deserve that."] So, I started to post my picture here in my multiply account. Then, I also revived my flickr acount. I started to join contests, to read blogs about photography, to copy concepts and composition, to do basic post processing, to join flikcr groups. There were several flickr goups that cater to Filipinos, and I found it a bit difficult to choose what to join and what to check out in a more or less regular basis. Then, I got hooked in Pinoy Kodakero [PK]. I was commenting on PKs photos; they were commenting to mine, others suggesting basic post processing precedures to enhance my photos; I joined PK challenges [hindi pa nananalo kahit minsan hehe]; I was invited for the Pinoy Kodakero award for the month. I was checking the flickr group everyday. I so love Pinoy Kodakero because it has helped me to love and enjoy photography.

I became active in Pinoy Kodakero. I came to know people and other members came to know me. Although I was quite active, I have never found time to join any EB or bonding sessions by the group [madalas Sunday, hindi naman ako basta-basta makaalis ng parokya pag-Sunday; o kaya Friday night, lagi namang may meeting hehe] And then, came this photoshoot in San Carlos Seminary. I was asked to help out in the revival of the Bulwagang Karlista - the heritage hall of the San Carlos Seminary Alumni Association [SCSAA]. Is it possible for me to take new images of the seminary? So, I told myself, if I cannot join a Pinoy Kodakero Photo Shoot, might as well invite Pinoy Kodakero to a photoshoot where I can be present.

Finally, last July 26, I met the persons behind the most beautiful pictures in flickr. I saw the faces behind the pictures, the eyes behind the camera. Of course I was very excited to shoot for my beloved seminary, but I was more excited to meet fellow PKs. Thank you for spending the whole Saturday morning at San Carlos Seminary. Thank you for finding in you the generosity to help the seminary. Sa uulitin! Salamat!

More photos here:

Wow to you!

2008-07-15T14:32:00.000+08:00

"Woe to you, Chorazin! Woe to you, Bethsaida!"

To them the gospel was proclaimed and they did not believe. These towns Jesus visited but did not accepted him. They did not follow him.

The gospel had been proclaimed to us. Jesus has visited us. Do we beleive? Do we accept Jesus? Do we follow Jesus?

If God scrutinized our faith, will he say "Woe to you!" I hope God will say, "Wow to you!"

Ang Salita ng Diyos

2008-07-12T17:00:00.000+08:00

The liturgy this Sunday presents a beautiful image of the sower, sowing seeds on his field. The gospel tells us that the seed is the word of God, and how much fruti it bears depends on the kind of hearer that receives the word. Ang dami ng bunga ng salita ng Diyos ay depende sa kabukasan ng pusong nakikinig dito.

Anu-ano ba ang biyaya ng salita ng Diyos?

Tatlong bagay. Tatlong "N."

Una, ang salita ng Diyos ay NAGPAPAALALA. The word of God makes us remember. Nagpapaalala ng kabutihang ginawa ng Diyos. Kapag nagbasa o nakinig tayo ng salita ng
Diyos, ipapaalala nito kung paano sinagip sa baha ang byong angkan ni Noah; kung paano hinati ng Diyos ang dagat para makaligtas ang bayang Isreal sa pangunguna ni Moised; kung paano pumili ang Diyos ng mga hari para magpastol sa Israel, kung paano nagsugo ng mga propeta para manguna sa pagbabalik loob sa kanya; kung paano sa takdang panahon isinugo ang bugtong na anak upang iligtas tayo sa kamay ng kamatayan at kasalanan. Pinapapaalala ng salita ng Diyos kung gaano katapat ang Diyos sa kanyang pangakong kaligtasan. Sa salita ng Diyos, hindi tayo makakalimut.

Pangalawa, ang salita ng Diyos NAGBIBIGAY PAG-ASA. The word of God gives hope. Sa muling pagkabuhay ni Kristo, pinalaya tayo laban sa kamatayan at kasalanan. Binibigyan tayo ng pag-asa na gaano man kahirap ang buhay dito sa lupa, para sa mabuti at matuwid ang katapusan ay hindi kasalanan o kamatayan, ang katapusan ay ang pakikiisa sa muling pagkabuhay ni Kristo. Isang pag-asang nagmumula sa pangako ng Panginoon na siya ay babalik upang akayin tayo sa kanyang paroroonan; isang pangakong maraming silid sa tahanan ng Ama, at ito ay inihanda para sa lahat ng nanalig sa kanya; isang pag-asang dulot ng isang bagong langit at bagong lupa. Sa salita ng Diyos, hindi tayo mawawalan ng pag-asa.

Pangatlo, ang salita ng Diyos NAGBIBIGAY LIWANAG. Sa Matandang Tipan matatagpuan natin ang sampung utos ng Diyos. Dito maliwanag kung ano ang kalooban ng Diyos. Sa Bagong Tipan matatagpuan ang atas ni Kristong magmahal. Dito maliwanag kung paano sumunod kay Kristo. Ang salita ng Diyos ang ating tanglaw upang tahakin ang matuwid na landas, ang landas ng pagpapatawad, ng pagmamalasakit, ng pananalig, ng pagtitiwala, ng pagbibigay ng tinapay sa nagugutom, ng tubig sa nauuhaw, ng kalinga sa maysakit. Maliwanag na ito ang kalooban ng Diyos. Sa salita ng Diyos, hindi tayo mangangapa sa dilim.

Buhay ay salita ng Diyos -- nagpapaalala ng mabubuting gawa ng Diyos, nagbibigay ng pag-asa, at nagbibigay ng liwanag. Sa salita ng Diyos, hindi tayo makakalimut, hindi tayo mawawalan ng pag-asa, hindi tayo maglalakbay sa dilim. Ibinigay sa atin ng Diyos ang kanyang salita dahil mahal niya tayo, Sana mahalin din natin ang kanyang salita.

Do Not Be Afraid

2008-07-11T19:00:00.000+08:00

"Do not be afraid."

This is the invitation of Jesus as he offered to the world the Good News of the Father's unwavering love. This is the same message that the late John Paul II has repeated during his papacy. I have always thought that this exhoration pertains only in genuinely trusting God and having confidence his trustworthy providence.

Only recently did I realize the nuance in John Paul II's message after reading the book of the late pope's private secretary Cardinal Satnislaw Dziwisz. What John Paul II is telling the world is not only "do not be afraid to trust the Lord," or "do not be afraid to depend on God," but more importantly "do not be afraid to let Jesus in your life."

It is quite easy to think that letting Jesus in one's life would mean don'ts, don'ts and don'ts; would mean prohibitions and restrictions. This could be the reason why many are afraid to let Jesus enter fully their lives. But John Paul II rightly proclaims the opposite: letting Jesus in one's life brings the fullness of authentic freedom.

Jesus sets us free from the chains of sin and death, from the domination of the self, from the frustration of consumerism and materialism, from the confusion of relativism, from the superficiality of physcial beauty, from the passing comfort of hedonistic desires, from the illusions of busyness, from the squalor of lies, from the isolation of independence. Letting Jesus in our lives is to be embraced by the freedom of being children of God.

"Do not be afraid." Do not be afraid to let Jesus in your life. Do not be afraid to go under the mantle of his commands, his parables, his healing power, his forgiveness, his compassion, his heart "moved with pity," his cross and resurrection.

Do not be afraid to let in Jesus in you life and you will not be afraid of anything!

Lahat Tayo may Pasanin

2008-07-05T19:40:00.000+08:00

"Lumapit kayo sa akin, kayong lahat na napapagal at nabibigatan sa inyong pasanin, at kayo'y pagpapahingahin ko."

Lahat tayo may pasanin sa buhay. Minsan magaan. Minsan mabigat. Minsan sabay-sabay, sobra-sobra, kaya yung iba sumusuko na. Lahat tayo may pasanin sa buhay. At iba-ibang klade ang mga ito.

May pasaning basta na lang dumarating sa atin. Walang may kasalanan, Hindi natin kasalanan. Hindi kasalanan ng iba. Aksidente. Wala tayong kontrol sa mga ganitong pasanin. Kapag pinapakinggan mo ang mga kuwento ng mga kamag-anak ng mga namatay sa MV Princess of the Star, nakakapanghina ng loob, nakakaiyak, nakakapanghinayang. Hindi alam kung sino ang sisihin. Bigla na lang dumating. Kailangang tanggapin.

May pasaning dahil sa ibang tao. Mga taong kahit hindi nila intensyon minsan ay nakakasakit sa atin. Tulad ng isang asawang nangangaliwa. Sa tunay na nagmamahal, masakit kapag ang minamahal mo ay iba ang mahal.

May pasaning dahil sa ating sarili. Mga paghihirap na dulot ng ating pagbabaya. Tulad ng pag-aasawa ng maaga. Hindi pa tapos sa pag-aaral. Hindi pa responsable sa buhay. Hindi pa handa maging ina o maging ama. Mahirap mamroblema araw-araw kung saan kukuha ng pang-araw-araw na kakainin para sa buong pamilya.

Pero may mga pasaning tinatanggap natin dahil sa pagmamahal. Bakit may mga nanay o tatay na iiwan ang pamilya para maglinis ng banyo sa Hongkong, para maghugas ng puwet sa London? Bakit may mga doktor na umaalis ng bansa para maging nurse sa Amerika? Dahil sa pagmamahal, babalikatin gaano mang kabigat na pasanin.

At ang paalala ng ebanghelyo, anuman ang ating pasanin - aksidente man, o dahil sa kapawa, o dahil sa sarili, o dahil sa pagmamahal - kay Jesus makaktagpo tayo ng lakas. Lakas para tanggapin ang mga pasaning wala tayong magagawa; lakas para gumawa ng paraan sa mga pasaning meron tayong magagawa; lakas para ipagpatuloy balikatin ang mga pasaning tinatanggap dahil sa pagmamahal.

Anuman ang ating pasanin hindi gumagaan sa paglalasing, o sa pagsusugal, o sa pagkamkam ng kayamanan, o sa bisyo, o sa pagpapakamatay. Ang ating pasanin gumagaan kay Jesus, dahil kay Jesus nakakatagpo tayo ng kapahingahan. At sa pagpapahinga tayo ay lumalakas.

Bumangon, Bumawi at Magsikap maging Tapat

2008-06-28T12:29:00.000+08:00

Ngayon ay dakilang kapistahan ni San Pedro at San Pablo, dalawang matitibay na haligi ng ating pananampalataya. Si San Pedro ang hinirang na maging pinuno ng mga Apostol. Sa ebanghelyo ngayon, sinabi ng Panginoon kay Pedro, "sa ibabaw ng batong ito ay itatayo ko ang aking iglesya, at hindi makapananaig sa kanya kahit ang kapangyarihan ng kamatayan." Si San Pablo naman ang naging tagapagpahayag ng Mabuting Balita sa mga Hentil o mga Pagano.

Anong aral ang maari natin matutunan mula kina San Pedro at San Pablo?

St. Peter was called “the great denier” because he denied that he knew Jesus three times. But the great denier became the great leader of the Church.

St. Paul was called “the great persecutor” because he persecuted the followers of Jesus. But the great persecutor became the great evangelizer of the gentiles.

Si San Pedro at si San Pablo, oo nagkamali, subalit parehas silang bumangon, bumawi at nagsikap maging tapat hanggang sa huli.

Noon pong April 18, 2008, umattend po ako ng anibersaryo ng isang matandang pari. Ang tawag namin sa kanya, Father Lolo. Siya ay 60 year nang pari. Malakas pa. Nagmimisa pa. Nagpapakumpisal. Nagmomotor pa. Habang nagmimisa, isa lang po ang pinagdarasal ko: sana maging tapat ako sa pagkapari tulad ni Father Lolo.

At sana yan din po ang dasal nating lahat sa misang ito. Sa mga mag-asawa, may mga kahinaan ang bawat isa, minsan nagkakamali, pero ang mahalaga marunong bumangon, bumawi at magsikap maging tapat hanggang huli.

Sa mga kabataan, malaki ang inaasahan sa inyo ng inyong mga magulang, kayo ang pag-asa ng bayan, marami ang hindi nakakatapos ng pag-aaral, marami ang naliligaw ng landas, marami ang masasamang impluwensya sa paligid, pero ang mahalaga marunong bumangon, bumawi at magsikap maging tapat hanggang sa huli.

Sa mga naglilingkod sa simbahan o sa bayan, maraming ang iniisip lang ang sarili, marami ang sakim, may mga pagkukulang, maraming tukso, maraming dapat gawin ang napapabayaan, pero ang mahalaga marunong bumangon, bumawi at magsikap maging tapat hanggang sa huli.

Sabi ni San Pablo sa ikalawang pagbasa: “Puspusan akong lumaban sa paligsahan. Natapos ko na ang dapat kong takbuhin. Nanatili akong tapat sa pananampalataya.” Lagi nawa tayong bumangon sa pagkadapa, bumawi sa pagkakamali, at laging magsikap maging tapat hanggang sa huli.

LITURGICAL FORMATION SCHEDULE 2008 - DIOCESE OF CUBAO

2008-06-25T09:46:00.000+08:00

Basic Formation

Basic Formation Seminars are for new members.

Venue: Immaculate Conception Multi-purpose Building, Lantana St., Cubao, QC

1. Lectors and Commentators

16 August 2008 (Saturday)

8 am to 4 pm

2. Extraordinary Ministers of Holy Communion

17 August 2008 (Sunday)

8 am to 4 pm

3. Greeters and Collectors

30 August 2008 (Saturday)

8 am to 4 pm

On-Going/Renewal Formation

On-Going/Renewal Formation Seminars are for current members.

Venue: Immaculate Conception Multi-purpose Building, Lantana St., Cubao, QC

1. Lectors and Commentators

Vicariate of Saint Joseph: 13 September 2008 (Saturday) 8 am to 12 noon

Vicariate of the Holy Family: 13 September 2008 (Saturday) 1 pm to 5 pm

Vicariate of Santo Nino: 20 September 2008 (Saturday) 8 am to 12 noon

Vicariate of Santa Rita: 13 September 2008 (Saturday) 1 pm to 5 pm

Vicariate of San Pedro Bautista: 27 September 2008 (Saturday) 8 am to 12 noon

Vicariate of Our Lady of Perpetual Help: 27 September 2008 (Saturday) 1 pm to 5 pm

2. Extraordinary Ministers of Holy Communion

Vicariate of Saint Joseph: 4 October 2008 (Saturday) 8 am to 12 noon

Vicariate of the Holy Family: 4 October 2008 (Saturday) 1 pm to 5 pm

Vicariate of Santo Nino: 11 October 2008 (Saturday) 8 am to 12 noon

Vicariate of Santa Rita: 11 October 2008 (Saturday) 1 pm to 5 pm

Vicariate of San Pedro Bautista: 18 October 2008 (Saturday) 8 am to 12 noon

Vicariate of Our Lady of Perpetual Help: 18 October 2008 (Saturday) 1 pm to 5 pm

3. Greeters and Collectors

Vicariate of Saint Joseph: 8 November 2008 (Saturday) 8 am to 12 noon

Vicariate of the Holy Family: 8 November 2008 (Saturday) 8 am to 12 noon

Vicariate of Santo Nino: 8 November 2008 (Saturday) 1 pm to 5 pm

Vicariate of Santa Rita: 8 November 2008 (Saturday) 1 pm to 5 pm

Vicariate of San Pedro Bautista: 22 November 2008 (Saturday) 8 am to 12 noon

Vicariate of Our Lady of Perpetual Help: 22 November 2008 (Saturday) 8 am to 12 noon

Please be reminded of our policy that the lay faithful can exercise these ministries only after they have gone through formation programs conducted by the Diocesan Ministry for Liturgical Affairs. It is necessary that a committee should screen the candidates on their skills and moral standing in the community.

Recommendation letters signed by the parish priest should be submitted by fax at least two weeks before the scheduled formation. The original should be submitted on the day itself. This will be for the preparation of the handouts.

Registration is at Php 100.00. Meals not included.

May Bunga ba?

2008-06-24T15:45:00.000+08:00

Do you consider yourself a good Christian? Do you consider your faith a good faith? What fruits can you show for your faith?

The gospel tells us, "By their fruits you shall know them. [...] A good tree cannot bear bad fruit, nor a rotten tree bear good fruit."

Anu-anong mabubuting gawa ang bunga ng ating pagiging Kristiyano? ng pagsunod natin kay Kristo? ng ating pananampalataya? Meron ba?

Bilang ng Lahat

2008-06-21T19:06:00.000+08:00

"Maging buhok ninyo'y bilang na lahat" - Mt 10:30

Sinong matino ang gustong malaman ang bilang ng kanyang buhok? O ipabilang sa iba ang kanyang buhok? Meron ba? Wala siguro. Bakit? Kasi, hindi naman yun mahalaga. Magsasayang lang ng oras. Pero, sabi ng ebanghelyo ang buhok natin ay biang ng Diyos. Ibig sabihin Alam ng Diyos ang lahat sa atin. Kung hindi mahalaga - ang bilang ng ating buhok - ay alam niya paano pa kaya ang mahalaga sa atin, tulad ng mga pangarap, mga hangarin, mga tagumpay, mga plano, mga minamahal.

Bilang ng buhok - maliit na bagay na hindi mahalaga. Pero para sa Diyos walang maliit, walang di mahalaga, na aalamin tungkol sa atin. Kilala niya tayo higit sa pagkakilala natin sa sarili natin. Samakatuwid, ikaw at ako ay nasa isip ng Diyos, nasa kanyang puso.

May Mas Makapangyarihna kesa sa Takot

2008-06-21T12:25:00.000+08:00

12th Sunday, Ordinary Time, Year A

Noon pong ako ay bagong ordain na pari, may nagtanong sa akin, “Father, ano ba ang pakiramdam ng inoordenahang pari? Siguro excited na excited ka!” Sabi ko sa kanya, “Oo, sobrang excited ako.” Pero sa totoo takot na takot po ako nung panahon na iyon. Marami akong tanong sa sarili ko.

Kaya ko ba talagang maging mabuting pari? Kaya ko bang magbigay ng aking sarili ng hindi naghihintay ng kapalit? Kaya ko bang sumunod sa lahat ng ipapagawa sa akin ng aking Obispo? Baka magrebelde lang ako? Kaya ko bang mangaral araw-araw sa tuwing ako ay magmimisa? Baka maubusan ako ng sasabihin? Kaya ko bang hindi mag-asawa at hindi magkaanak hanggang sa huli? Baka bumigay lang ako sa tukso? Baka maging iskandalo lang ako sa simbahan? Kaya ko bang mamuhay ng isang simpleng buhay? Baka masilaw lang ako sa pera?

Marami akong tanong. Marami akong takot. Hanggang ngayon nandito pa rin sa akin ang mga tanong. Nandito pa rin ang mga takot pero mas matapang na ako ngayon dahil nalaman kong kung mahalaga sa Diyos ang isang maya, ako pa kayang mas mahalaga sa libu-libong maya. Sabi ng ebanghelyo ngayon “Ang sinumang kumilala sa akin sa harapan ng mga tao ay kikilalanin ko rin naman sa harapan ng aking Amang nasa langit.” Kikilalanin tayo ng Diyos kung kikilalanin natin ang kapangyarihan ng Diyos. Hindi tayo pababayaan ng Diyos kung hindi natin pababayaan ang pagmamahal natin sa kanya. At kung kinikilala tayo ng Diyos; kung hindi tayo pababayaan ng Diyos, walang dahilan para matakot.

Sabi ni propeta Jeremias sa unang pagbasa, “Awitan ninyo ang Poon, inyong purihin ang Poon sapagkat inililigtas niya ang mga api mula sa kamay ng mga gumagawa ng masama.” Hindi pababayaan ng Diyos ang inaapi dahil sa katuwiran, dahil ililigtas niya ang matuwid, ang mabuti, mula sa kamay ng mga gumagawa ng masama.

Sabi ni San Pablo sa ikalawang pagbasa, “ang kagandahang loob ng Diyos ay higit na di hamak kaysa pagsuway ni Adan.” Ang kagandahang loob ng Diyos ay higit na makapangyahrihan kaysa sa kasalanan, kaysa sa kasamaan, kaysa sa pagsubok, kaysa sa krus.

Meron pong nagsabi, “Courage is not the absence of fear; rather, courage is the realization that there is something greater than our fear.” In our case, courage is the realization that there is SOMEONE greater than our fear. God is greater than our fear. We are not afraid to tell the world that we are Christians, that we are followers of Jesus Christ. We are not afraid to face suffering, trial, pain and difficulties. We are not afraid to carry our own crosses because God is greater than any trial; his power is stronger than any suffering; his love is more refreshing than any cross.

Kung uusisain natin ang mga kaganapan sa paligid, nakakatakot isipin kung saan papunta ang mga nangyayari sa ating bayan. Marami ang nagugutom sa taas ng presyo ng bigas [Nahihirapan na po ang parokya natin na mag-order ng NFA rice]. Dumadami ang naghihirap sa taas ng kuryente, sa taas ng mga bilihin. Marami ngayon ang sinasalanta ng bagyo at ng baha. Nakakatakot isipin na isang araw baka pulutin na lang tayong lahat sa kangkungan. Pero pasasaan ba at makakaraos din tayo. Ang mga Pilipino tatayo pa ring nakangiti. Hindi dahil manhid at walang pakialam, kundi dahil hindi tayo marunong bumitaw sa Diyos.

Ang takot hindi mawawala, pero ang kumikilala sa Diyos ay kikilalanin ng Diyos, hindi pababayaan, hindi magpapatalo sa takot.

TULAD NG DATI

2008-06-20T10:58:00.000+08:00

Teddy: Anong ginagawa kapag may nawala?

Jett: Hinahanap.

Teddy: Kapag hindi nahanap?

Jett: :Pinapalitan.

Teddy: Kapag hindi mapalitan?

Jett: Kinakalimutan.

Teddy: Anong ginagawa kapag yung nawala, hindi mahanap, hindi mapalitan, hindi makalimutan?

Jett: TINATANGGAP.

An unforgettable dialogue from the award winning movie "Tulad ng Dati" - Best Picture, Best Sound and Best Editing sa Cinemalaya 2006. Great film whether you're a The Dawn fan or not.

Paano ba tayo magdasal?

2008-06-18T18:51:00.000+08:00

May kasabihan sa Latin Lex orandi, Lex credendi. Ang literal na ibig sabihin ay The Law of prayer is the Law of belief. Ibig sabihin kung paano tayo magdasal ganun din tayo sumampalataya sa Diyos. Puede ring dagdagan ng Lex vivendi. Kung paano tayo magdasal, ganun din tayo makipag-ugnayan sa Diyos at mamuhay.

Kung ang panalangin ay isang gawaing tinutupad lamang kapag may sobrang oras lang, ganun din ang halaga ng Diyos sa buhay natin, kapag may natira pang oras sa dami ng pinagkakaabalahan sa araw-araw. Kapag ang pagsisimba at pagrorosaryo ay basta magawa, ganun din ang pakikipag-ugnayan sa Panginoon, basta makaraos.

Kaya mahalagang suriin anung klaseng pagdarasal meron tayo. Anong klaseng mga salita ang namumutawi sa atin mga bibig kapag tayo ay nanalangin? Mga salitang nauunawaan ba natin? Mga pagbigkas na galing sa puso? Mga salitang may katotohanan? May pagmamahal? May pagtitiwala? May pagtatalaga?

Paano nga ba tayo magdasal?